Deze keer niet vanuit Patronaat, maar vanuit een regenachtig Haarlemmer Hout op de laatste editie van Parksessies van dit jaar spreken we de Turks psychedelische folk band Altin Gün. Net na het eten, voor het optreden, onder een tent waar de regen op klettert en met het ‘spoken word programma’ op de achtergrond. We hebben weleens beter omstandigheden gehad maar toch heeft het ook iets daar in de regen.  Met Jasper Verhulst (Bas), Ben Rider (Gitaar), Erdinç Ecevit Yildiz  (Toetsen, Saz en zang), Gino Groeneveld (Percussie) en Nic Mauskoviç (Drum) praten we over Haarlem, de toekomst en hoe het allemaal ontstaan is. Zangeres Merve Dasdemir woont in Haarlem dus wacht nog even de buien af voordat ze op de fiets stapt richting park. Gelukkig is ze redelijk droog over en is ze er bij de fotoshoot wel bij.

HB: Als ik aan Haarlem denk, denk ik aan?

Gino vol overtuiging: Patronaat!”

Jasper: “Jasper Geluk (geluidstechnicus red.), daar is ie weer!”

Nic: “Espresso tentjes, quinoa salades.”

Ben: “Rijke mensen.”

Erdinç: “Ik heb eigenlijk geen hele specifieke associatie bij Haarlem. Ik ben hier nog niet zo veel geweest, behalve om te spelen dan.”

HB: Daarover gesproken, wat is je tofste herinnering aan een optreden in Haarlem, als artiest of bezoeker?

Gino: “We hebben een keer op een personeelsfeest van Patronaat gespeeld, dat was heel tof.”

Nic vult aan: “…… en we hebben daar toen ook op de AM:KLUB Night gestaan als afterparty van Bevrijdingsdag. Mooi feestje was dat.”

Ben: “We hadden die dag al drie keer gespeeld dus ik was al helemaal kapot en ik had al een paar biertjes op. Ik vond het heel leuk, was een mooie afsluiting van de dag.”  

 

HB: Welke vraag zou je nu als band het liefst beantwoorden?

Nic: “Ik denk dat we kunnen vertellen over het album, toch?”

Gino: “Ja! We zijn de afgelopen tijd heel druk bezig geweest met in de studio zitten en ons eerste album opnemen waar alleen maar eigen bewerkingen van tracks op komen te staan. Hierdoor is het geluid veel meer eigen en anders dan nu. Momenteel vertolken we live ook nog letterlijke covers.”  

Jasper vult aan: “Op het album komen met name traditionals waar wij onze eigen versies van maken. We spelen geen arrangementen na, dus in die zin zijn het geen covers, maar we hebben de nummers niet zelf geschreven. De nummers zijn wel al eerder uitgebracht, in vele gevallen al heel veel, dus met recht traditionals. Hier hebben wij dan onze eigen draai aangegeven. De teksten zijn hetzelfde als het origineel maar de muziek hebben wij helemaal opnieuw erbij gemaakt in onze eigen stijl.”

Nic: “We hopen dat hij begin volgend jaar uitkomt, we denken nu zo rond maart 2018.”

Jasper: “We hebben wel al een 7-inch single op vinyl uit maar dit is dan echt ons eigen eerste album. Heel veel zin in.”

 

HB: Waar kunnen we jullie in de toekomst tegenkomen?

Ben: “Lowlands natuurlijk bijna, veel zin in!”

Gino: “Ook gaan we ‘Fakroun’ supporten, dat is niet helemaal een volledige Altin Gün show maar wel heel tof, dat is op Le Guess Who festival in Utrecht.”

Nic: “En we gaan naar Istanbul. In oktober dit jaar en we gaan in maart volgend jaar nog een keer terug als het album er is.”

HB: De vorige artiest die wij deze vragen voorlegden was GOSTO. We vroegen hem een vraag voor jullie te bedenken. Dit is de vraag die jullie van hem kregen:

Citaat uit “GOSTO op Haerlems Bodem”:

Roel: “Misschien is het een leuke vraag om te stellen of ze liever met mensen spelen die heel goed kunnen uitvoeren wat zij willen dat ze doen of liever met vrienden?”

Jasper: Dat is lastig te beantwoorden, dat is voor iedereen anders. Ik denk niet dat het er om gaat of iemand z’n instrument heel goed bespeelt maar meer of het met z’n allen heel goed werkt en klikt. We zijn geen mensen die alleen maar op zoek zijn naar virtuoze muzikanten om mee samen te spelen want dat kan ook weer verkeerd uitpakken. Het belangrijkste is dat de klik er is, zowel op muzikaal als vriendschappelijk gebied. Dat maakt een leuke band een leuke band. En in dit geval werkt het op alle vlakken goed dus dat is heel fijn.”

HB: Hoe zijn jullie eigenlijk zo bij elkaar gekomen?

Ben: “We spelen allemaal in andere bandjes en projecten en daar kennen we elkaar ook al wat langer van. Door de ‘bandjeswereld’ leer je veel verschillende mensen kennen. We hebben elkaar allemaal wel in een bepaalde context eerder ontmoet maar voor Altin Gün nog niet in deze samenstelling muziek met elkaar gemaakt. Jasper heeft ons een soort van bij elkaar gebracht.”

Jasper: “Ik zag een redelijk leeg jaar voor mij als ik naar mijn agenda keek. We (Nic, Ben en ik) hadden heel veel gespeeld en getourd met Jacco (Gardner red.) en Jacco ging niets doen met zijn band dit jaar. Hierdoor hadden wij weinig staan en toen dacht ik, wat zou ik nou het leukste vinden om te live te gaan spelen? En toen dacht ik aan Turkse muziek. Mijn eerste handeling was dat ik een advertentie had laten maken die ik in Turkse groenteboeren in de buurt had opgehangen met de oproep voor zangers/ zangeressen maar daar kwam helemaal niets op af. Daarna een Facebook-oproep dat ik een Turkse zanger en zangeres en saz speler zocht en daar kwam al vrij snel reactie op door Erdinç en Merve. Was meteen raak. En toen heb ik Ben, Nic en Gino erbij gevraagd en bij de eerste auditie met Erdinç en Merve was meteen duidelijk dat het wel ging werken.

Gino: “Onze eerste Altin Gün show in Pacific in Amsterdam was meteen een soort van legendarisch. Mensen waren superenthousiast en iedereen voelde dat er ‘iets’ gebeurde daar. De sfeer en vibe waren heel goed en we wisten dat het goed zat zo.”

HB: De volgende artiest met wie wij dit “rubriekje” gaan doen is nog onduidelijk, we gaan nu eerst de zomer door, zouden jullie een algemene vraag kunnen verzinnen die we bij de volgende “…op Haerlems Bodem” zouden kunnen stellen? 

Gino lachend: “Ben heeft altijd leuke vragen!”

Ben: “Oh je bedoelt wat is je lievelingskleur of zo?” Hij legt uit: “Ik vind het leuk om aan heel veel mensen tegelijk te vragen wat hun lievelingskleur is. Of ik vraag: ‘Noem eens een dier, een kleur en een plek?’ En dan kijken mensen mij verwachtingsvol aan maar daar doe ik dan helemaal niets mee. Is ook leuk, je krijgt er wel een leuk gesprek door.”

Gino: “Wat we ook kunnen vragen is: wat was het eerste nummer dat jij in je hoofd had toen je wakker werd?”

Nic: “Ik had dus ‘Oya Lele’ van K3 in mijn hoofd, wat heel raar is want ik heb dat zeker al twaalf jaar niet meer gehoord.”

 Gino: “Laatst werd ik wakker met Seal in mijn hoofd, ‘Kiss From a Rose’, ik had dat nummer ook al heel lang niet meer gehoord. Maar laten we die vraag dan maar doen, of als ze niet wakker worden met een nummer in hun hoofd, het nummer dat ze het laatste hebben geluisterd. En waarom dan?”

 Korte impressie van de avond:

Het is onwijs jammer dat het weer zo tegenzit vanavond. De kunstprogrammering is minder tot zijn recht gekomen en ook het kleinere podium is al afgebouwd. De organisatie van Parksessies houdt de moed er in; door wat ludieke last minute acties op social media proberen ze nog extra mensen naar het park te lokken maar het voelt wel een beetje als een domper. Dit had het overvolle, dampende, zonovergoten einde moeten zijn van vier fantastische edities maar de regen dreigt het letterlijk in het water te laten vallen.

Terwijl de avond over de Hout valt en de verlichting de bomen roze en geel kleurt komen de diehard bezoekers die zijn gebleven langzaam onder de bomen vandaan. Kleedjes worden opgevouwen, spullen worden opgeruimd en men haalt nog een drankje aan de bar. De ergste buien lijken voorbij te zijn en het is niet koud dus langzaam vult het grasveld voor het podium zich met mensen in regenjassen en poncho’s. Er komen duidelijk nog wat mensen speciaal voor de afsluiter van de avond en algauw staat er een mooie groep mensen voor het podium. De sfeer is goed, het rotweer zorgt ook voor een bepaald soort samenhorigheid.

De band begint te spelen en iedereen draait zich naar het podium. Zangeres Merve komt halverwege het eerste nummer op met een grote glimlach en sambaballen in haar handen en vanaf de eerste tonen wordt er vooraan al gedanst. De rookmachine zorgt voor een mysterieus beeld zo in het donker wordende park. We horen om ons heen mensen elkaar aanspreken over de muziek: dat het zo fijn dansbaar en bijzonder is – de mensen die het nog niet kenden zijn aangenaam verrast. De muzikanten geven alles en bezweren de bezoekers met hun opzwepende muziek. De afwisseling in instrumenten, zang en ritme zorgt voor een spannende set die geen moment inzakt. Het blijft het gehele optreden droog en dat is voor zowel het publiek als de band een extra reden om een goed feestje te bouwen. Iedereen heeft het zo naar zijn zin dat de tijd vliegt en als Merve eigenlijk nog een laatste nummer wil inzetten moeten ze stoppen omdat het al 23.00 uur is, en het dus echt klaar moet zijn. We hebben genoten van Altin Gün in een samenhorig, donker en enigszins nat park maar zijn ook heel benieuwd naar hoe het zal klinken met een zonnetje. We raden degene die deze band nog niet gezien heeft dan ook aan om ze eens live te gaan bewonderen, je zult zeker aangenaam verrast worden.

 

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here