Arno Wielders is een veelzijdig man. Van columns voor Haerlems Bodem tot een ruimtekolonie op Mars, Arno is er mee bezig. Maandelijks houdt hij je op de hoogte van wetenschap & ruimtevaart.

Internet wordt door veel mensen gezien als een primaire levensbehoefte. Of dat nu waar is of niet maakt niet zoveel uit, dat iedereen het gaat krijgen staat vast. Eén van de belangrijkste manieren om iedereen van internet te voorzien is het gebruik van grote constellaties van satellieten. Op dit moment zijn er al constellaties, zoals die voor het GPS systeem in de VS, en in Europa hebben we Galileo met uiteindelijk 30 satellieten om nauwkeurig plaatsbepalingen op aarde te kunnen doen. Al vrij lang bestaat het satellietsysteem Iridium, wellicht bekend van de Iridiumflitsen, wanneer de zon op een Iridiumsatelliet schijnt en dit op aarde in de nacht te zien is. Deze constellatie van satellieten wordt gebruikt om telefonie en datatransfer overal ter wereld mogelijk te maken, waar je ook bent. Dit systeem werd in de jaren ’80 van de vorige eeuw bedacht en binnen twee jaar gelanceerd.

Nu zijn er plannen van OneWeb en SpaceX (Elon Musk) om constellaties van satellieten te lanceren, maar dit keer praten we over 900 tot 4000 satellieten per constellatie. Om dit voor elkaar te krijgen moeten een hoop zaken anders aangepakt worden. Voor OneWeb wordt mede door Airbus een fabriek in Florida gebouwd die één satelliet per dag moet gaan produceren. Dit is wel anders dan nu gedaan wordt: momenteel duurt de bouw van een satelliet minimaal twee jaar! Alle partijen geïnteresseerd in deze grote constellaties kijken naar technologie uit de automobielindustrie, waarbij de inzet van robots groter en groter wordt. Ook in de satellietbouw wordt naar dat soort robots gekeken. Natuurlijk hebben deze plannen grote consternatie veroorzaakt bij overheden, institutionele agentschappen en alle grote ruimtevaartbedrijven. Niet alleen de hoeveelheid geld die nodig is, maar ook de impact van deze grote hoeveelheid satellieten op bijvoorbeeld het probleem van ruimtepuin vlakbij de aarde houdt de gemoederen bezig en niet zonder reden.

Zwerfafval

Rondom de aarde bestaat een schil van ruimtepuin die veroorzaakt wordt door falende satellieten, gebruikte trappen van raketten en anti-satelliettesten die door de Amerikanen en Chinezen zijn gedaan. Door dit ruimtepuin moeten astronauten in het ISS weleens schuilen in het sterkst beschermde gedeelte van het ISS. Daarnaast worden satellieten weleens geraakt en dit zorgt in sommige gevallen van verlies van de satelliet. Mede daardoor zijn de meeste staten in de wereld overeen gekomen dat alle lanceringen en satellietmissies aan bepaalde voorwaarden moeten voldoen. Voor de satellieten van OneWeb en SpaceX houdt dat bijvoorbeeld in dat er een aandrijving zal moeten zijn die de satelliet uit de baan kan halen en in de atmosfeer van de aarde kan laten verbranden, om zo de ruimte schoon te houden. Andere satellieten worden uitgerust met zonnezeilen om zo van baan te kunnen veranderen. De grote communicatiesatellieten die naar de geostationaire baan gaan moeten na hun levensduur in een begraafplaatsbaan geplaatst kunnen worden.

Als daadwerkelijk één of meerdere van de grote geplande constellaties om de aarde gaat draaien, zullen we grote veranderingen zien op het vlak van internetgebruik. Niet alleen door overheden, maar ook door iedere burger op het aardoppervlak. Het gebruik van data en informatie die overal ter wereld direct beschikbaar komt zal de levens veranderen van de boer in Afrika tot de mijnbouwer in Australië. In het eerste geval zal de boer in staat zijn om direct data omtrent het weer en de gezondheid van zijn gewassen te gebruiken om zijn oogst te verbeteren. In het tweede geval kan de mijn verder geautomatiseerd worden door het gebruik van toegang op afstand, waarbij de operator op duizenden kilometers van de eigenlijke mijnwerkzaamheden de zaak kan aansturen en controleren.

Om deze satellieten in de ruimte te krijgen zijn er andere en vooral goedkopere lanceersystemen nodig. Ook daarin gaan de ontwikkelingen snel, met RocketLab en Virgin Orbit van Richard Branson als de belangrijkste spelers. Deze lanceerraketten zijn in staat tussen de 200-500 kg in een baan om de aarde te brengen voor een prijs lager dan vijf miljoen dollar. Al deze systemen zullen in 2018 verder volwassen worden en aan het begin van 2019 zullen we aan het begin staan van grote veranderingen voor iedereen.

(Interessant leesvoer: Eccentric Orbits-The Iridium Story – John Bloom)

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here