Achter Glas is het nieuwste album van Boudewijn de Groot. 17 April werd het album gereleased en Haerlems Bodem mocht er al naar luisteren. De thema’s heimwee, emotie en onherroepelijkheid, lopen als een rode draad door deze plaat heen. Wij spraken de bekendste en originele ‘beste singer songwriter’ van Nederland op een plek langs de Heemsteedse Dreef.

Acht jaar
Acht jaar heeft hij gewacht met het uitbrengen van deze CD. Er was geen enorme drang om steeds iets uit te brengen, laat staan een deadline stellen. Deze plaat wilde hij eigenlijk al 4 jaar geleden maken, maar het kwam er niet van. Er kwam steeds iets tussen. Of hij was aan het toeren of zijn hoofd stond er niet naar. De nieuwe nummers kwamen mondjesmaat. Het liefst schrijft hij voor een kale muur, maar in die tijd was er even helemaal geen muur. Dit was hem in het verleden ook al overkomen. Er waren zelfs periodes in zijn leven, dat hij helemaal geen muziek maakte. Een tijd dat hij zelfs solliciteerde naar baantjes buiten de muziek. De laatste 17 jaar is de muziek weer helemaal terug. “Ik heb een bloeiender praktijk dan dat ik ooit had, bij wijze van spreken”, zegt Boudewijn. Het schrijven voor Achter Glas lukte weer, toen hij een jaar of 3 geleden in Antwerpen verbleef. Daar vond hij de muur weer terug en deed de pen zijn werk. Na 8 jaar had hij toen genoeg nummers voor deze plaat. Zijn twaalfde album en op allemaal kijkt hij met gepaste trots terug. Dit album staat voorlopig in zijn persoonlijke top 3.

Sociaal verlegen
“Terug naar het begin”, noemt hij het zelf. Toen hij meer dan 50 jaar geleden voor het eerst begon, was alles nog spannend. Het was nieuw. Je bouwde aan iets met een ploeg mensen. “Ik vind het leuk om met een groep mensen samen te werken, maar het duurt een hele tijd voordat ik daar aan gewend raak. Ik heb altijd mensen uitgekozen met wie ik vertrouwd was. Daar ging ik dan de studio mee in.” Uiteindelijk viel deze groep door omstandigheden uit elkaar. Hij ervaart het nog steeds als een gemis, dat deze groep niet meer bestaat. Bij het maken van deze plaat, in Brussel, kwam het gevoel weer terug. “Misschien kwam het wel door de gemoedelijkheid van de muzikanten en die van België. Er was meteen een sfeer van vertrouwdheid, alsof het nooit anders geweest was. Het maakte, dat ik mij op mijn gemak voelde. Ik had het gevoel van het begin weer terug. En een producer die mij deed geloven: Wauw, dit is een topprestatie.” Sociaal verlegen is hij nog steeds, als zegt hij dat dit met de jaren wel minder is geworden. In de jaren ‘60 viel het misschien wat minder op. Iedereen was stoned en zat op zijn eigen eilandje. Het zag er toen uit als een sociaal gebeuren, maar was het eigenlijk niet.

boudewijndegroothaerlems2

Achter Glas
Op de nieuwe plaat staan een paar nummers die hij een klein familiealbum noemt. Die gaan over zijn vader en moeder. In het nummer Ik Ben Een Zoon zingt Boudewijn over zijn moeder. Zij kwam om in een Japans interneringskamp, waar hij tot zijn 2e levensjaar verbleef. In dit lied zingt hij letterlijk hoe haar dode lichaam in een kuil werd gekieperd. “Ik weet dat de situatie die ik beschrijf behoorlijk pittig is. Het actuele feit is echter altijd pittiger dan wat je erover schrijft. Je dient het dan ook niet onvermeld te laten. Sommige mensen vinden het ook intiem, maar dat is het zeker niet. Ik bezing geen intimiteiten over mijn vader en mijn moeder. Over niemand. Het is direct en heel persoonlijk, maar zij was niet de enige. Er waren duizenden slachtoffers. Het is hard, mensonterend en schrijnend waar ik over zing, maar intiem is het niet. Het feit dat een aantal mensen het tussen haakjes intiem vinden, betekent wel dat het lied geslaagd is. Dat het mensen heeft bereikt.”

“Het hele album gaat over relaties die er niet meer zijn, maar nog wel dezelfde emotie losmaken, als toen ze nog wel actueel waren”, vertelt Boudewijn verder. “Bijvoorbeeld een liefdesrelatie die verbroken wordt en het gevoel is er nog steeds, of door tussenkomst van de dood. Of zoals in Anamorfose, dat je wel een relatie hebt, maar je weet niet hoe je je daarbinnen moet opstellen.” Dit lied gaat over zijn vader met wie hij een emotionele relatie had, omdat hij zijn vader was. Maar ook een relatie die te lijden had onder de ontoegankelijkheid van iemand die het verleden verzweeg. En in Orion Verdwaald citeert hij een regel van Lennaert Nijgh. Een laatste zwaai voordat hij aan de horizon verdwijnt.

Heemsteedse Dreef
Dit is het enige nummer wat niet over een relatie gaat, die er niet meer is. Als Boudewijn spreekt over Heemstede, dan spreekt hij over de hele regio Zuid-Kennemerland. Het is de plek waar hij steeds naar is teruggekeerd, na vele verhuizingen. Een plek waar hij zich thuis en prettig voelt. Waar de belangrijkste fases van zijn leven zich hebben afgespeeld.

Achter Glas is een album met liedjes die je raken. Teksten die je begrijpt en tot je doordringen, als je ze een paar keer hebt beluisterd. Ze gaan over jou, als je het toelaat. Gevoelens die versterkt worden door prachtige muziek, waar de violen vaak een hoofdrol spelen. Het is een plaat geworden voor iedereen. “Voor iedereen die mijn werk mooi vindt”, aldus Boudewijn. Met Achter Glas zal zijn groep bewonderaars alleen maar groter worden.

Interview en Fotografie: Jaap Kroon

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here