Sydney, maart 2017

Lieve W,

Allereerst excuses voor mijn verlate antwoord, enige mate van ongerustheid zal zich inmiddels meester van jou hebben gemaakt. Ik beleefde onstuimige tijden en jouw vorige brief voelde als een warme, veilige douche. Je hebt het leuk gehad in Mexico en dat deed mij deugd. Het is niet zonder reden dat ik (te) lang niets van mij heb laten horen er is namelijk een hoop gebeurd.

Als onderdeel van mijn ontwikkeling als man en backpacker moest ik tijdens mijn reis farm work doen. Dus werd ik, terwijl de vroege duisternis als een boos deken over de velden lag, met een vies schort, een nét iets te zware ladder en een grote bin het perenveld ingestuurd. Enige mate van uitleg was ver te zoeken en ik hoopte voor het eerst veilig thuis te zijn in
Haarlem. Maar ik moest dit doen. Met gevaar voor eigen leven klauterde ik omhoog en vulde mijn schort met peren. Hierna met een overladen schort á twintig kilo en 130 peren voorzichtig omlaag, om de lading vervolgens in de bak, ter grote van vier badkuipen, te gooien. Dan de nét iets te zware ladder verplaatsen voor een nieuwe lading… Zoals je begrijpt is de eerste tien keer deze cyclus uitvoeren te doen, maar na honderd keer en een ongenadige hitte (35 graden) was de lol eraf. Echt W, het was vrijwel onmenselijk, neigend naar slavernij. Na die eerste dag zat ik bij mijn camper en ik weet nog steeds niet of mijn ogen nat waren van tranen of zweet.

Je kan hier met een liefelijk treintje doorheen boemelen terwijl je met je voetjes buiten de wagon hangt.

Hoe ik het precies heb volgehouden is een raadsel, maar twee weken later was mijn goddelijke opdracht vervuld: ik had, zoals een echte backpacker betaamt, farm work gedaan. Met het extra geld dat ik hiermee had verdiend besloot ik mijzelf te verwennen met een vliegticket naar het weelderige Sri Lanka. Ik kan je dit mooie eiland waar hindoes, moslims, christenen en boeddhisten vreedzaam samenleven warm aanbevelen. Alle mensen zijn meer dan aardig, lachen je vriendelijk toe en proberen je te helpen. Het land staat bekend om berglandschappen die volledig bedekt zijn met theevelden en je kan hier met een liefelijk treintje doorheen boemelen terwijl je met je voetjes buiten de wagon hangt; denk daar eens over na, nippend aan je kopje thee. Net als in Mexico worden ook hier verkeersregels eigenhandig geïnterpreteerd. Inhalen voor onoverzichtelijke bochten is normaal, maar dit dient wel onder luid getoeter te gebeuren zodat een eventuele tegenligger aan de kant kan. In Haarlem is het verkeer zeer ordelijk, vallen waarschijnlijk minder verkeersslachtoffers, maar ik weet nu al dat ik de ordelijke chaos -en het perenplukken- ooit ga missen.

Ik hoorde dat de zon zich voorzichtig toont aan de Sint Bavo en de trotste bewoners van haar mooie stad. Ook waren er verkiezingen, heb je nog gestemd? Ik ben trouwens nu weer terug in Australië, heb er zeker al gezwommen en ga volgende week met mijn campertje -eindelijk- rondtrekken.

Liefs M.


Haarlem, maart 2017

Lieve M,

Ik ben blij dat ik weer wat van je hoor. De situatie die jij beschrijft kan ik me hier maar moeilijk voorstellen. Bij 35 graden de hele dag peren plukken. Er zullen maar weinig Haarlemmers zijn die weten hoe dat is. Als wij ‘s avonds thuis komen en tegen onze partner zeggen: ‘Ik heb écht hard gewerkt vandaag’, dan betekent dat meestal ofwel lang achter de computer zittend dossiers wegwerken, ofwel in een winkel klanten bedienen ofwel zorg dragen voor anderen. En alles wat daar tussenin zit. Echt handwerk doen maar weinigen.

Ik denk dat je er goed aan hebt gedaan om dergelijke zware fysieke arbeid te doen. Ten eerste realiseer je je nu hoeveel energie het kost om die peer, die je binnen een minuut op hebt, bij jou thuis te krijgen. Die peren die jij geplukt hebt zouden hier zomaar over een paar weken in de supermarkt kunnen liggen. Ten tweede denk ik dat het voor de moderne Westerse mens heel gezond is om te ervaren hoe het is om te weten wat zwaar fysiek werk is. We kweken onze spierballen doorgaans in de sportschool of bij de personal trainer. Maar waar gebruiken we die spierballen vervolgens voor? Toetsen indrukken op een toetsenbord kost geen kracht. Ik ben benieuwd wat deze ervaring jou op de langere termijn brengt. Wellicht kun je, eenmaal terug in Haarlem, helpen in de Kweektuin?

Iedereen wacht met smart op de eerste rokjesdag.

De Bavo Kathedraal staat weer in de steigers, ditmaal de andere toren. Elke keer als ik er langs fiets merk ik op dat de klok stil staat. Pas nu kom ik er achter hoe vaak ik eigenlijk op die klok kijk. Verder staan in Haarlem weer overal paarse en witte krokussen. Instagram staat er vol mee. De zon laat zich af en toe zien en dan zitten de terrassen direct weer vol. Iedereen wacht met smart op de eerste rokjesdag. Mijn rokje hangt al klaar.

Bavo Katherdraal staat in de steigers
De Bavo Kathedraal in de steigers

Uiteraard heb ik ook gestemd, en daar met Marloes een artikel over gemaakt. De VVD, D66 en GroenLinks zijn de drie grootste partijen in Haarlem. De opkomst in onze stad lag 2,2% hoger dan het landelijk gemiddelde, dus daar kunnen we trots op zijn. Maar de stemgekte is weer voorbij, dus de verkiezingsposters van de lijsttrekkers (met getekende snorren en rotte tanden) worden weer van de bruggen af gehaald. Over naar de orde van de dag.

We zijn hier allemaal jaloers op jouw camper-trektocht. Daar droomt toch iedereen van?

Liefs, W.

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here