Townsville, 10 April 2017

Lieve W,

Ik ben nu drie maanden vele duizenden kilometers verwijderd van jou en vrienden, maar bovenal mijn geliefde Haarlem. Het is tijd om de balans op te maken. Ik heb gemerkt dat ik het reizen niet helemaal begreep. Dit heeft te maken met één woord: verwachting. Anderhalf jaar spaarde ik voor mijn trip. In die tijd zag ik op het vermaledijde sociale media de meest fantastische foto’s van reizende vrienden voorbij komen en ik dacht maar één ding: dat wil ik ook. Het is waar: iedere traveler post enkel gelukszalige momenten of wonderbaarlijke landschappen. Maar het digitale beeld van het utopisch-gelukkig reizend individu dat middels bijvoorbeeld Facebook tot ons komt, is niet de werkelijkheid. Het ware reizen is veel kaler, ruwer. Hoogtepunten zijn spaarzaam en je bent en blijft dezelfde persoon met de dagelijkse sores alleen ben je getransporteerd naar een ander, zonnig, decor.

busje van MichaelHet heeft mij ruim drie maanden gekost om te beseffen dat mijn verwachting te hoog was, dat je niet 24/7 in een droomwereld leeft wanneer je op pad bent, dat rijden in een busje langs de wonderbaarlijke Oostkust van Australië – hoe romantisch dat ook klinkt – net zo voelt als draven op de Zeeweg. Ook hier zijn vervelende weggebruikers, rode stoplichten en poepen moet ook – je dient ook dan een plekje vinden om je behoefte te doen. Misschien is een reis niet veranderen van plek, maar van het hele leven. Mijn leven is overigens compleet; na dertig jaar over deze aardbol te hebben rondgezworven in een zoektocht naar een perfect exemplaar, heb ik er eindelijk een gevonden: een hoed. Nu ben ik eindelijk een stoere vent.

Hoe is het leven in mijn geliefde Haarlem? Hoe gaan de vorderingen aan de Sint Bavo? Ik hoorde dat jullie prachtig weer hebben, heb je jouw rokje al gedragen? Hier in Australië hadden we last van orkaan Debbie. Langs een kuststrook van Byron Bay tot Airlie Beach, zo’n elfhonderd kilometer, zag ik de ongetemde gevolgen van het natuurgeweld in de vorm van omgewaaide bomen, overgelopen rivieren en omgewaaide stroompalen. Toen we in Airlie Beach aankwamen, normaal een droomachtig paradijs met witte stranden en azuurblauw water, leek het alsof we arriveerden in een spookstad. Winkels waren gesloten, stroom was minimaal beschikbaar, uit het water gerukte boten lagen zielloos op het strand en de kale bossen in de weide omtrek – normaal levend groen – ademden een deerniswekkende treurnis.

gestrande boot
Queensland, de state waar Debbie heeft huisgehouden, likt haar wonden, herstelt en beseft dat moeder natuur geen genade kent. Hernieuwd zal zij shinen (Queensland noemt zich Sunshine State) als nooit te voren, net als ik als herboren reiziger vrij als een vogel zonder vleugels, maar met Volkwagenbusje.

Liefs M

PS: over drie dagen ga ik skydiven, maar ik ga hier lekker niets over posten.


Haarlem, 12 april 2017

Lieve M,

Wat spannend, zo’n orkaan in je buurt. En tegelijk treurig, dat natuurgeweld zoveel invloed heeft op het dagelijks leven. We kunnen niet anders dan respect hebben voor Moeder Aarde, ze doet toch wel wat ze wil. Wordt er in Australië veel gesproken over het klimaatprobleem? Krijgen ‘de klimaatveranderingen’ de schuld van orkaan Debbie? Of hebben Australiërs daar andere ideeën over?

Je bent van plan om acht maanden weg te blijven, toch? Dus jij had de verwachting dat je acht maanden lang, dag in dag uit, een aaneenschakeling zou hebben van hoogtepunten op jouw reis? Lijkt je dat niet ontzettend vermoeiend? Volgens mij zit de kracht van hoogtepunten ‘m juist in de aanwezigheid van dieptepunten. Of op zijn minst periodes van ‘normaal-heid’. Natuurlijk moet je elke dag eten, wen je aan de verkeersomstandigheden in het land, ontmoet je niet elke dag ontzettend interessante mensen en zul je regenachtige dagen hebben. Ik ben wel benieuwd wat je bedoelt met ‘veranderen van je hele leven’. Kijk je anders naar je leven in Haarlem? Verander je in je diepste ‘zijn’? Of verander je slechts voor even, voor zolang je daar bent?

Hier in Haarlem hebben we een paar dagen terug een rokjes-weekend gehad. Er was geen terrasstoel meer vrij en iedereen ging ‘s avonds met roodgekleurde wangen naar bed. Heerlijk. Ik heb me, net als de rest van Nederland, op het groen op mijn balkon gestort. Oude planten weg, nieuwe lavendel en hedera in de bloembakken. Fietsend door de stad ruik ik overal barbecues. Je voelt het in de lucht hangen, Haarlem kan niet wachten op de zomer. Witte blote buiken liggen in het Kenaupark. Jonge jongens varen à la De Kameleon door de grachten. Krijg je al een beetje zin om weer terug te komen? Dat is het mooie van Haarlem, je weet wat je in de lente kan verwachten.

Liefs, W

Lees hier de vorige briefwisseling tussen Michael en Wiebrig.

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here