Michael van Haerlems Bodem reist momenteel over de wereld. Om niet helemaal vervreemd te raken van zijn thuisbasis Haarlem en om iedereen een klein beetje op de hoogte houden onderhoudt hij digitale briefwisseling met Wiebrig.

Hanoi, 11 augustus 2017

Lieve W,

Ik heb mijn eerste treinrit gedaan, waanzinnig! Het ging van Ho Chi Min naar Hanoi. Vijfendertig uur zat ik met vier anderen in een slaapcoupe. Mijn bedje als piepklein domein. Terwijl buiten het decor veranderde, kwam ik in een lethargische toestand. Ik las een beetje, ik schreef een beetje, ik dommelde een beetje. Ik dacht ook zeker aan de gebeurtenissen van afgelopen week, want het was meer dan onstuimig. Aanvankelijk zou ik twee maanden werken in een hotel in Mui Ne, een toeristisch kustplaatsje vier uur rijden van Ho Chi Min. Uiteindelijk ben ik na precies zesentwintig dagen gevlucht voor twee boze personeelsleden – waarschijnlijk oud-Viet Cong – omdat ik hen iets te veel had geïrriteerd.

Het begon allemaal heel gemoedelijk. Ik kwam aan in Mui Ne en vond het hotel een leuke plek. Er waren twee zwembaden, de sfeer en het eten was goed en ik had twee maanden niets te doen. Ook werkte er al een Nederlandse gast dus ik vroeg of ik er ook kon werken. En zo was ik binnen vierentwintig uur gepromoveerd van armoedige backpacker tot bediende van het Mui Ne Hills restaurant. De personeelsleden, overwegend familie van een van de twee bazen, spaken slecht Engels. Ook verdienden zijn maar honderdvijftig dollar per maand, als zij tenminste geen fouten maakten met de bestellingen. Dat werd namelijk van hun loon ingehouden. Ik verdiende driehonderd dollar en zag dit hele baantje als een feestje, helemaal omdat ik ‘s avonds beer pong organiseerde. Voor de werknemers was het hun lust en hun leven. En dit verschil van kijk op de zaak was misschien aanleiding voor de vele conflicten die ontstonden.

Kleine panda, een kortharig, boos kijkend vrouwtje die mij haatte, was zeer strikt met de bonnetjes. Als ik een foutje maakte of ze niet snel genoeg inleverde kreeg ik een moordlustige blik. Een aantal keer liepen de spanningen hoog op, ontstonden er ruzies en ik voelde dat het de verkeerde kant op ging. De bom ontplofte uiteindelijk ‘s avonds. Twee personeelsleden waren aan het tafelvoetballen en een derde gaf mij een kapot pingpongballetje. Zonder te weten wat ik ermee moest gooide ik het balletje in de tafelvoetbaltafel. Hoe precies weet ik niet, maar dit was de absolute druppel voor Pong – een werknemer met een lui oog. Hij kwam dreigend op mij af en wilde het gevecht aangaan. Een tweede Viet Cong-strijder gaf mij een duw en zo werd ik door twee man belaagd. Pong had inmiddels een bierflesje in zijn hand. Gasten, die aanwezig waren, probeerden het gebeuren te sussen en ik kneep ertussenuit. De chaos verplaatste zich naar de bar, waar een grote Welshmen een foto wilde maken van Viet Cong-strijder nummer één. Dat vond hij geen goed idee en hij pakte een hakmes tevoorschijn. Dit was voor iedereen het teken om de been te nemen, incluis mijzelf.

Mijn domein voor vijfendertig uur.

De volgende dag pakte ik de eerste bus terug naar Ho Chi Min en de dag daarop zat ik in de trein naar Hanoi. Hier ga ik mijn visums regelen voor China, Mongolië, Rusland en Wit-Rusland. Elf oktober stap ik namelijk in de trein van Peking naar Moskou.  Mijn einddoel is Portugal. Waarom ik dat doe? Geen idee, het zit in mijn hoofd.
Door alle consternatie ben ik helemaal vergeten te vragen hoe het met jou gaat? De zomer ligt inmiddels achter je of komt er nog een hart versnellende nazomer? Ik ben benieuwd hoe het met jou en Haarlem gaat? Onderstaand vind je ook een korte impressie van mijn treinrit.

Ik denk aan jullie.

Xm


Haarlem, 21 augustus 2017

Lieve M,

Mag ik jouw brief publiceren zonder er een antwoord op te schrijven? Hoe kan ik nou híerop een brief terugschrijven die interessant genoeg is om te lezen? Het is komkommertijd, iedereen wacht tevergeefs op zomerse dagen, en o ja, ik heb een huis gekocht. Jij leeft in volledige vrijheid (ok, tenzij je wordt belaagd door Viet Cong-strijders) en ik verbind mezelf de komende dertig jaar met een wurgcontract aan de ING Bank. Een groter contrast kan ik me niet voorstellen.

Jij geniet van een piepkleine ruimte waar je met vier anderen 35 uur slaapt, zonder te douchen, en je neus dicht moet houden omdat je onderbuurman zijn avondeten er weer uit spuugt (zie filmpje). Goh, dat verhaal doet me dan wel weer denken aan al die Haarlemmers die ik sprak die dit weekend op Lowlands zijn geweest. Toch nog enige parallellen te ontdekken dus. Heb ik er nog eentje: een man is afgelopen weekend door een groepje jongens van 17 jaar aangevallen met een mes op de Gravestenenbrug (dat is die bij het Teylers Museum). Dat gebeurt dus niet alleen bij jou in Ho Chi Min.

Het Reuzengebergte in Tsjechië

Ik ben nog een week wezen kamperen en wandelen in Tsjechië – daar mag je op elke camping een kampvuur maken naast je tent – en ondertussen hikken we met zijn allen alweer tegen het eind van de zomer aan. Komend weekend kan iedereen zijn buikje weer rond eten op Proefpark en organiseren we met Haerlems Bodem een heuse Taste Off.

Ik kijk uit naar je volgende brief en wie weet kom ik post-komkommertijd ook weer met keiharde roddels uit het Haarlemsche.

XW

PS: meer filmpjes graag!

BewarenBewaren

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here