Michael van Haerlems Bodem reist momenteel over de wereld. Om niet helemaal vervreemd te raken van zijn thuisbasis Haarlem en om iedereen een klein beetje op de hoogte houden onderhoudt hij digitale briefwisseling met Wiebrig.

Sydney, 8 januari 2017

Lieve W,

Hier is hij dan, eindelijk mijn eerste brief. Hoe gaat het met je? Ik hoorde dat het erg koud is in Haarlem. Hier is weinig te merken van kou, ik zit momenteel buiten onder een warm zonnetje met teenslippers en een korte broek. Het is heel leuk hier en de mensen zijn oprecht aardig.
Na aankomst op het vliegveld werd de vriendelijkheid van Aussies me gelijk duidelijk door -ik noem hem- Larry. Na een slopende vlucht van meer dan dertig uur stond er bij de douane, als klap op vliegende vuurpijl, een immense rij van alle aangekomen passagiers. Boven die zwetende internationale mensenmassa toornde hij als een heus boegbeeld uit: de eerste Australiër die ik zag. Zijn taak was om alles en iedereen in goede banen te leiden. Wanneer iemand in ons aller Haarlem een dusdanige vermaledijde taak dient uit te voeren, is de kans meer dan groot dat diegene met een chagrijnige kleikop de boel staat te regelen. Er kan geen lachje vanaf. Wel, deze man had alle plezier in zijn werk, maakte gebbetjes, spraak iedereen aan met mate en had een positieve invloed op mijn vermoeide lijf. Aanvankelijk dacht ik dat Larry een incidentele gebeurtenis was, maar ook de douanebeambte (ik noem hem Martin) het personeel op het vliegveld en, zo zou later blijken, de mensen in Sydney waren aardig. Aardigheid als grootste goed, dat is wat waard.

Ook tijdens het bezoeken van alle highlights werd ik keer op keer verrast door alle vriendelijkheid. Wanneer ik tuurde op mijn verfrommelde kaartje werd mij ongevraagd weg wijsgemaakt. En, op de bushalte stapten een oma en kleinkind in de bus. De kleine drabber struikelde en lag pardoes, hopeloos in het gangpad. Oma raapte het schepsel vakkundig op waarna het in een ferme huilbui uitbrak. Natuurlijk wachtte de chauffeur met wegrijden, iets wat in Haarlem in bus 2 ook zou gebeuren, maar het waren juist die vijf seconden die volgden en waarin de chauffeur bleef wachten die grote indruk op mijn maakten.  De buschauffeur gaf
een indrukwekkende blijk van waardering en sprak zijn behulpzaamheid uit, juist door even helemaal niets te doen; een waardig moment. Het is plezierig in een stad te kunnen vertoeven die alle allure heeft van een wereldstad maar aanvoelt als mijn eigen kleine koude Haarlem. En dat is fijn, heel fijn.

Ik ben heel benieuwd hoe het je vergaat! Heb je al kunnen schaatsen over het Spaarne?
Ik denk aan je.

Xm.

 


Haarlem, 10 januari 2017

Lieve M,

Je bent er, aan de andere kant van de wereld. In de zon, naar wiens warme stralen wij hier met
smart uitkijken. Want ja, het is koud. Dit weekend was het héél koud. Code oranje vanwege sneeuw en ijzel. Schaatsen kon je, niet op het Spaarne, maar op straat. Maar voordat we ons dat realiseerden waren de sneeuw en ijzel alweer verdwenen. Een glimpje winter.

winter-brieven aan haar-1
Wat fijn dat iedereen je met open armen ontvangt. Het lijkt inderdaad Haarlem wel. Jouw aankomst in Sydney doet me denken aan mijn eerste week in Haarlem, nu vier jaar geleden. Ik kwam uit Amsterdam, waar ik anderhalf jaar had gewoond. Als Fries/Drent/Groninger – ik ben een geboren en getogen noorderling – kon ik maar moeilijk wennen aan de omvang van de stad en het individualistische sfeertje op straat. Die eerste week in Haarlem was dan ook een verademing. Op straat werd ik weer vriendelijk gedag gezegd en de kassière bij de Albert Heijn in de Grote Houtstraat maakte een oprecht praatje. Gisteren stond ik in de file voor de Rustenburgerbrug, ze zijn begonnen met de renovatie van de tweede brug. Mijn aandacht werd getrokken door een verkeersregelaar met dreadlocks en oordopjes in. Het was koud en nat, maar daar liet hij zijn humeur niet door verpesten. Al dansend op de muziek, die alleen hij kon horen, regelde hij het verkeer. Dus ook hier zijn ze, de Larry’s en Martins die het leven van de wachtende mensheid een beetje zonniger maken.

Over een paar weken zullen er ook veel Larry’s en Martins samenkomen tijdens de Geluksroute hier in Haarlem. Het idee is om datgene waar jij gelukkig van wordt te delen met anderen. Geluk delen met anderen is heel aardig, omdat je het niet voor jezelf houdt. Misschien zit geluk ‘m juist wel in het delen zelf. Aardigheid als grootste goed. Ik ben heel blij dat jij jouw geluksmomenten met mij deelt.

Hoe is Sydney? Heb je al nieuwe mates gemaakt? En hebben ze daar ook zoveel koffietentjes als hier in Haarlem?

Ik kijk nu al uit naar je volgende brief!

XW

 

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here