Arno Wielders is een veelzijdig man. Van columns voor Haerlems Bodem tot een ruimtekolonie op Mars, Arno is er mee bezig. Regelmatig houdt hij ons op de hoogte van wetenschap & ruimtevaart.

Er waart een vreemd virus rond onder sommige mensen in de wereld. Ik noem het Het Ruimtevirus. Duidelijke kenmerken van de dragers van het virus zijn dat deze mensen een ongekende passie hebben voor alles wat te maken heeft met de ruimtevaart en astronomie. Ik heb het zelf gekregen zo rond mijn 13e. De satelliet Giotto maakte in 1986 de eerste opnamen van de kern van komeet Halley. Ik mocht van mijn ouders (dank jullie wel!) opblijven tot 3:00 in de ochtend om live die eerste beelden te kunnen zien. Daarna was ik verkocht. Verzamelde krantenknipsels over de Space Shuttle, de missies naar Mars en de verre planeten Saturnus en Jupiter. Rolmodellen als Chriet Titulaer en Piet Smolders zijn nog steeds onze helden van de verslaggeving over ruimtevaart uit de tijd dat internet er niet was en we alleen op Nederland 1 en 2 konden kijken wat er in die wondere wereld gebeurde.

Natuurlijk hoort bij het virus ook de liefde voor science fiction. De boeken die vertellen over verre toekomsten en werelden waarin alles nieuw en anders is. Waarin de mensheid zich een plaats tussen de sterren heeft toegeëigend en waar ruimteschepen de onpeilbare dieptes van de ruimte verkennen.

Nu 30 jaar later en 20 jaar werkzaam in de ruimtevaart is deze passie er nog steeds, en wat verbazingwekkend is dat er een heleboel mensen zoals ik zijn! Mensen die net als ik bij het kijken van een lancering kippenvel krijgen, die diep in de nacht op staan om de lancering van een nieuwe raket te kunnen volgen. Een van de laatste mijlpalen was wel de lancering van de Falcon Heavy van Elon Musk. De beelden van de Tesla die langzaam maar zeker de invloedssfeer van de aarde verlaat zullen in mijn ogen iconisch zijn voor dit decennium. Net als destijds de foto van de aarde genomen vanaf de Maan door de Apollo-astronauten. De spectaculaire lancering zelf en daarna de vier uur durende beelden van het ruimtepak in de rode Tesla staan op mijn netvlies gebrand.

Waarom ontroert dit soort gebeurtenissen mij en vele anderen? Ik heb jarenlang geprobeerd dat uit te leggen op feestjes en verjaardagen, maar makkelijk is het niet. Is het het zoeken naar een toekomstige utopie? Waarschijnlijk niet; het feit dat de menselijke trekken mee gaan in de kolonisatie van het zonnestelsel zal zorgen dat we daar met soortgelijke problemen te maken gaan krijgen als op de aarde. Het zal eerder te maken hebben met het verlangen naar het onbekende, het gebruik van krachten die we nauwelijks controleren of begrijpen en de zoektocht naar levensvormen buiten onze aarde.

”raketten en planeten worden afgedaan als een onderwerp voor nerds”

Het grappige is dat kinderen dit allemaal heel goed begrijpen en ze zijn op een paar uitzonderingen na allemaal geïnteresseerd in raketten en planeten. Echter wanneer ze de leeftijd van een puber bereiken stopt bij de meeste kinderen de belangstelling. Sterker nog, dan wordt interesse voor raketten en planeten afgedaan als een onderwerp voor nerds. Jarenlang vertelde ik nooit op feestjes dat ik betrokken ben bij Marsprojecten. Maar de laatste paar jaar is dit compleet veranderd. Sterker nog, ik voorspel dat binnen een 10 jaar veel studenten gaan kiezen voor ruimtevaart- en sterrenkundevakken en zich zullen herinneren dat de rode Tesla in de ruimte, en wellicht ook de twee gelijktijdig landende rakettrappen, voor hen de trigger was om dit te gaan doen. Daarnaast zullen steeds meer mensen gaan zien dat er niet alleen werk voor exact geschoolde mensen is in de ruimtevaart, maar dat alle takken van sport een rol te vervullen hebben, net
zoals op onze eigen aarde. Wellicht is het ruimtevirus toch besmettelijk. Ik hoop op een epidemie.

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here