Voor de derde editie, breidde Complexity Fest uit naar twee dagen. Op 23 en 24 februari 2018 kon de liefhebber van heavy muziek zijn lol op. Het festival, dat zich richt op de complexe, experimentele, progressieve en avontuurlijke kant van heavy muziek, vond plaats in alle drie de zalen van Patronaat. Redacteur Michael mocht een kijkje nemen.

Van je collega’s moet je het hebben…

“Maar wat moet ik aan dan,” vroeg ik tijdens de redactievergadering van Haerlems Bodem toen ik de opdracht kreeg een verslag te schrijven over het Complexity festival. “Een beetje netjes,” was het antwoord. “En wat is Complexity voor feest,” vroeg ik vertwijfeld. “Het is een feest met adellijke allure, mainstreet muziek en chique mensen.” Sommige redactieleden begonnen zacht te grinniken. Waar werd ik nu weer heen gestuurd. Toch vertrouwde ik mijn vrienden van HB en besloot gehuld in stijlvolle snit op pad te gaan.

Tijdens mijn binnenkomst in het Patronaat waar afgelopen vrijdag en zaterdag het festival plaatsvond, bekroop mij een merkwaardig gevoel. Deze Haarlemse poptempel was omgedoopt tot een oase van heavy metal, hard rock en alternative music waar in zwart geklede figuren met grote baarden stoer kijkend rondliepen, terwijl ik, als schaap in een wit overhemd, angstig om mij heen keek: Haerlems Bodem, dankjewel.

Complexity Fest brengt de kleinste niches samen

Om duidelijkheid te krijgen waar ik was, sprak ik met John Ruiter en Thom Lich. Samen met Daniel Nagelkerke begonnen zij drie jaar geleden dit festival. Na twee succesvolle edities was het dit jaar voor het eerst een tweedaags muziekfestijn, variërend van rock tot deathcore en van alternative tot progressive metal: Lich: “We proberen al deze genres samen te brengen, ook de kleinste niches waar, als zo’n band alleen optreedt, misschien weinig belangstelling voor is. We zoeken echt de muzikale grenzen op en proberen ze te overschrijden.” Hij lachte: “Niets is te gek.”

Complexity festival feb. 2018
Thom Lich, Mijzelf en John Ruiter

“Het festival is meer dan alleen muziek,” vulde Ruiter aan. “Er is een merchandiseruimte waar bands kunnen signeren en we verkopen pizza’s. Ook hebben we verschillende partners, bijvoorbeeld Uiltje Bar die special voor ons de Dark Ale heeft gemaakt.” In een hoek stonden dozen met dit duistere biertje. “Die zijn na het weekend wel op,” lachte Lich. “En wat veel mensen trouwens niet weten,” vervolgde hij trots. “In Haarlem zit Aristide, een beroemd bedrijf dat gitaren bouwt. Veel (internationale) gitaristen spelen op gitaren van dit Haarlemse merk, ook zij zijn partner. Zo proberen alles wat te maken heeft met deze muziekstijlen samen te brengen.” Dat het festival mensen samenbracht, bleek uit het feit dat éénderde van de bezoekers van buiten Nederland kwam. “We willen niet alleen muzikaal de grenzen over, ook ons publiek komt van buiten de grenzen.”

Complexity festival feb. 2018 -

Optima forma

Terug tussen de feestvierders werd ik nog steeds met argwaan bekeken. Toen ik door de zware deur de dampende zaal betrad, werd ik door keiharde klanken overmeesterd terwijl de zanger een woest gebrul ten gehore bracht: rock in optima forma. De gitarist stond headbangend te beuken op zijn gitaar en fans brulden mee. Een gesprek voeren was onmogelijk, maar na enkele ogenblikken voelde ik de drang om voorzichtig mee te wiegen. Het gevarieerde publiek deinde mee terwijl felle lichten de impact van de muziek vergrootten. Het was bijzonder om als niet-liefhebber van deze muziek wel de saamhorigheid tussen de fans op te merken. Dit werd bevestigd toen ik de zaal verlaten had – toch een opluchting – en sprak met Rotterdamse bezoekers: “We zien er misschien een beetje vreemd uit, maar iedereen is super open en aardig. Het maakt echt niet uit hoe je er uitziet, zelfs niet in een wit overhemd,” knipoogde hij terwijl ik naar zijn geschoren schedel en tatoeages keek. Het was leuk om onder gedompeld te zijn in deze bijzondere wereld. En toch, denk ik, als ik hier nog eens zou komen, zal ik mijn overhemd in de kast laten hangen want echt rocken kan alleen in het zwart. Gabbers dragen immers ook geen maatpakken tijdens het hakken.

 

Meer lezen over muziek in Haarlem? Check dan bijvoorbeeld het interview met Eefje de Visser.

Fotografie: Sandra Reeb-Gruber

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewarenBewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here