Een aantal dagen geleden stonden ze nog op het hoofdpodium van Pinkpop en afgelopen woensdag speelden ze in de statige zaal van Philharmonie in Haarlem. De Counting Crows, een Amerikaanse band met een grote naam in het tourcircuit. Een samenwerking tussen Patronaat en de Philharmonie bracht ze naar Haarlem. Haerlems Boden volgde het spoor van de fans.

Een paar weken geleden werd aan mij gevraagd, of ik verslag wilde doen van de Counting Crows. Uiteraard zei ik meteen ja. Heel even verdacht ik de redactie van een vooropgezet plan. Zien ze mij als specialist op het gebied van bipolaire stoornissen of is het gewoon toeval? Niet zolang geleden had ik voor Haerlems Bodem een ontmoeting met Myrthe van der Meer en nu zou ik oog in oog komen te staan met Adam Duritz. De zanger, van wie inmiddels bekend is, dat hij de wereld iets anders aanschouwt, dan dat een gemiddeld mens doet. Een verwrongen beeld, waar je nu niet bepaald vrolijk van wordt. Ik laat mijn paranoïde gedachten voor wat ze zijn en neem voor om het concert onbevangen te ondergaan.

CC-1-HB

Onbevangen zijn niet de fans van de Counting Crows. In de omgeving van de Philharmonie pik je er ze zo uit. Ze lijken op junks die op zoek zijn naar hun dealers. Ze lopen onrustig heen en weer en checken of ze wel op de juiste plaats van de afspraak voor hun nodige muzikale dope zijn beland. Een scene waar ze veel bekenden tegenkomen, gezien de vele begroetingen die er plaatsvinden. Ik spreek later een aantal van deze bezoekers en ze geven allemaal hun verslaving toe. Bij sommige duurt de afhankelijkheid al meer 10 jaar. Afkicken, dat komt in hun woordenboek niet voor.

[rev_slider CC]

Het voorprogramma wordt verzorgd door de Last Internationale, ook een band uit Amerika. Terwijl ik een paar foto’s maak, word ik vriendelijk op mijn schouders getikt. Ik kijk om en het enige wat ik zie is een enorme borstkas. Dat is bijzonder, als je zelf 1.90m bent. Ik richt mijn hoofd op en kijk in de ogen van Samson. Niet van Gert, maar degene met die lange haren die ooit een leeuw doodsloeg. “Heb jij niet de bordjes gezien, waarop staat, dat je hier niet mag fotograferen”, hoor ik hem met zware stem zeggen. De enorme lach op zijn gezicht verraadt gelukkig, dat hij het niet slecht met me voor heeft. We raken in gesprek. Ik vertel wie me hierheen heeft gestuurd en hij vertelt over zijn adoratie voor de Counting Crows. Dat hij deze avond om half 7 in zijn auto hoorde, dat zijn Counting Crows in zijn hometown speelde en hij dit niet wist. Hij vervolgens als een gek naar Haarlem is gereden en aan de kassa nog een kaartje kon krijgen. Ik gooi meteen mijn Wikipedia kennis overboord en luister naar wat hij nog meer te vertellen heeft. De vriendelijke reus wijst meteen op de drummer van de Last Internationale en weet te vertellen, dat deze man ook trommelt bij Rage Against The Machine. En dat is toch niet zomaar een bandje. Tijdens de wisseling van de bands gaat hij verder met zijn verhaal en vertelt over de concerten die hij eerder van de mannen heeft bezocht. De depressie van Adam Duritz komt ook ter sprake en wat voor invloed dit kan hebben op de concerten die ze geven. Zo maakte de reus in Paradiso mee, dat de zanger niet goed in zijn vel zat. Knetter stoned en verward, raffelde hij daar zijn optreden af. Een paar weken later zag hij ze weer in de Melkweg. Adam zat lekker in zijn vel en het concert duurde zo’n 3 uur. Uiteraard was hij ook op Pinkpop te vinden, maar door een ontmoeting met zijn Delila, verkeerde hij in andere sferen en kreeg hij niet zoveel mee van het concert. Hoe anders was het nu. Hij zong alle liedjes mee en filmde het geheugen van zijn telefoon vol.

cc-14-hb

Na het concert kom ik de man buiten weer tegen. Tot mijn verbazing is hij vele centimeters gekrompen. Hij kijkt naar mij omhoog en laat triomfantelijk een stuk papier zien. Ik heb hem, de setlist, zegt hij, met die bekende enorme lach. En ben jij nu ook fan, vraagt hij vervolgen enthousiast. Nee, moet ik heel eerlijk bekennen en zie hem ietwat teleurgesteld kijken. Ik heb genoten van het concert, dat wel. Het is mooi om te zien, dat vooral de muzikanten van elke minuut dat ze muziek maken, genieten. Van de zangkwaliteiten van Adam ben ik niet echt onder de indruk. Misschien dat zijn stem wat minder was, vanwege de lange tour en/of dat zijn stemming invloed op zijn stembanden had. Holiday in Spain, de afsluiter, was zelfs tenenkrommend slecht. Misschien begeef ik mij op glad ijs, maar ik vraag af of de verhalen, de mythe, rondom Adam niet de overhand hebben gekregen, waardoor de muziek in de schaduw is komen te staan.

Tekst & Fotografie: Jaap Kroon

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here