Eten verbroedert. Liefde gaat door de maag. Verandering van spijs doet eten. Duidelijk moge zijn dat zelfs in spreekwoordenland eten een belangrijke rol speelt. Zo ook in de binding tussen de Syriërs in de Koepel en hun taalmaatjes, moet Willemijn Cerrutti van Nederlandse Conversatie Haarlem gedacht hebben. Zij organiseerde in samenwerking met restaurant STAAL in de binnenstad een Syrisch diner, met Syrische gerechten bereid door een chef uit de Koepel. Tientallen vluchtelingen en hun taalmaatjes konden een avond lang genieten van de geuren en smaken van thuis.

hb01
Het is nog rustig in STAAL als we binnenkomen, maar het voelt al als een stilte voor de storm. STAAL-eigenaresse Sabien Bosman vliegt van tafel naar tafel om de laatste puntjes op de i te zetten. Het delftsblauwe servies nodigt uit om aan te schuiven en in de keuken werkt de Syrische chef zich een slag in de rondte. Later horen we van Willemijn dat hij al weken niet uit STAAL is weg te slaan en Sabien voegt daaraan  toe dat hij die avond ook het liefst geen werk uit handen geeft. “De vluchtelingen gebruiken STAAL als studieruimte. Hij zit hier al weken, terwijl ik soms niet eens iets voor hem te doen heb! Hij wordt zo enthousiast van het feit dat hij de keuken weer in kan…”

Ademhalen
Als de eerste gasten binnendruppelen, schuiven we aan bij een jong stel. “Dag één trouwden we, dag twee vertrokken we uit Syrië. Het was een honeymoon-on-the-road!”, vertelt de jongen lachend. Inmiddels zijn ze hier een half jaar. Op hun gezichten zie je dezelfde emotie als op ieder ander gezicht in de ruimte die inmiddels barst van geroezemoes, gelach en begroetingen: opluchting. Alsof ze allemaal ineens weer adem kunnen halen en de druk van de ketel is. Dat geeft me een ontzettend warm, maar ook ongemakkelijk gevoel. Ik wist al dat vluchtelingen gewoon mensen zijn, natuurlijk. Maar zo ‘normaal’ als ik nu met ze aan tafel zit, had ik ze nog niet eerder benaderd.

Dat ongemakkelijke gevoel verdwijnt niet volledig, ondanks het heerlijke eten, de gezelligheid en de openheid van de aanwezigen. Ik spreek een 23-jarige vluchteling met een veel ouder taalmaatje en vraag me af of hij niet juist aan iemand van zijn eigen leeftijd gekoppeld zou moeten worden. Zou moeten zien hoe we hier studeren, maar ook uitgaan, het gezellig hebben. De gemiddelde leeftijd van de aanwezige vrijwilligers ligt hoog, evenals het gemiddelde opleidingsniveau, gok ik. Dat zorgt ervoor dat deze hulp voor de vluchtelingen voelt als een goedbedoelde hobby van de sociale en culturele elite. Alsof ze massaal wachten op de eerste ‘neem-je-Syriër-mee-naar-werk-dag’.

hb02 (1)

Gebrekkige politici
Daar is natuurlijk niets mis mee, want hulp hebben ze hard nodig. De vrijwilligers maken zich hard voor de rechten van de vluchtelingen en schuwen daarbij ook de Haarlemse politiek niet. Overtuigd staan ze voor commissies om duidelijk te maken dat deze groep nu zo met Haarlem verweven is dat ze niet naar een andere opvang overgeplaatst zou moeten worden. Daarbij zetten ze de Haarlemse politiek, die een treffend en karakteristiek gebrek aan kennis rondom de situatie toont, goed op hun plek. Dat blijkt ook tijdens het diner: Willemijn zoemt als een bezige bij rond de tafels om de  juiste mensen bij elkaar te krijgen om te kijken naar wat de mogelijkheden zijn rondom de huisvesting. Er wordt zelfs over crowdfunding gepraat, om een pand aan te kunnen kopen.

Dus begrijp me niet verkeerd: ik ben blij dat de tendens in Haarlem eerder neigt naar vluchtelingenknuffelaars dan naar tuig dat vuurwerkbommen naar vergaderende raadsleden gooien. Ik ben van mening dat we niet gewoon hekken om het land kunnen gooien om de situatie te negeren, maar moeten roeien met de riemen die we hebben. Maar laten we dat dan allemaal doen, en het niet als een bijzondere verdienste of humanitaire hobby zien. Want borstkloppers hebben we al genoeg.

Foto’s: Jaap Kroon 

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here