Als muziekliefhebber in Haarlem is Patronaat nagenoeg de enige plek waar je je hart kunt ophalen in de donkere wintermaanden. Er stond genoeg moois geprogrammeerd hoor, zeker geen klagen, maar de lente en zomer brengt ons weer op andere plekken door festivals, evenementen en andere mooie locaties. Extra fijn was het om ons weer eens op de fiets naar een andere plek te begeven, al was het donker en regenachtig. Dus daar gingen we, op woensdagavond naar de kerk. Dit is niet iets wat we geregeld doen. Sterker nog, dit was de eerste keer. Maar een akoestisch optreden van Damien Jurado, de Amerikaanse folk singer-songwriter, was een hele goede reden voor een bezoekje aan de Nieuwe Kerk. En zo kom je nog eens op andere wonderschone plekken in je eigen stad.

Verhaal

Je hebt in ieder geval een goed verhaal!” zegt de jongeman uit Amersfoort die achter ons zit. We zitten lekker warm in de Nieuwe Kerk, in afwachting van het concert, en kletsen even met onze achterburen die speciaal voor Damien Jurado hierheen gekomen zijn. We vertellen net dat we in het toilet een Schot tegen kwamen die voor dit optreden is overgevlogen en daar een paar dagen Haarlem aan vast geplakt heeft. Toen hij alles geboekt had kwam hij er alleen achter dat Damien een week later in zijn eigen stad in Schotland staat. “It cost me a fortune” voegde hij er lachend in Schots accent aan toe. Inderdaad een goed verhaal.

Droom

Het verhaal van de Schot geeft meteen duidelijk weer hoe geliefd Damien Jurado is onder een bepaalde doelgroep. Onder de titel ‘Acoustic travels through Maraqopa’ tourt Jurado solo met nummers van zijn laatste drie albums waarvan het meest recente, ‘Visions of Us on the Land’ in 2017 verscheen. Dit album is een voortzetting van de eerder verschenen ‘Maraqopa’ (2012) en ‘Sisters of the Eternal Son’ (2014). Deze trilogie schreef hij naar aanleiding van een droom die hij ooit had. Deze ging over een man die de woestijn in trok en daar een dorpje tegen kwam genaamd ‘Maraquopa’. Toen hij deze droom had ging het niet goed met Jurado, hij had angststoornissen en maakte veel worstelingen door. De droom gaf hem hoop en inspiratie voor drie albums.

Laat

Deze akoestische solo-tour, langs verschillende kerken in Europa, stond eigenlijk gepland voor 2017 maar hij heeft deze vanwege gezondheidsredenen moeten afzeggen. Zijn eerste woorden, terwijl hij op de stoel achter de microfoon plaatsneemt, zijn dan ook: “I’m sorry I’m late, I was supposed to be here a year ago. But I can assure you, it was better for everybody that I wasn’t“. Hierna deelt hij met ons dat dit de laatste keer zal zijn dat hij de liedjes van deze drie platen live zal vertolken voor publiek. Het spelen van deze muziek maakt dat hij verbonden blijft met de slechte periode die hij toen had. Het is tijd om door te gaan, weg van ‘Maraquopa’. Deze informatie geeft de avond gelijk veel gewicht, op een mooie manier.

Ogen dicht

De liedjes klinken dan ook breekbaar maar prachtig in de muisstille Nieuwe Kerk. Jurado begeleid zichzelf op gitaar en zingt veelal met zijn ogen dicht. Naast zang fluit hij ook geregeld melodieën om de songs meer kracht bij te zetten. Het publiek neemt de nummers tot zich, sommigen sluiten ook zelf hun ogen of deinen zacht mee met hun hoofd. Tussen een aantal nummer deelt de zanger anekdotes met ons. Zo weten we dat hij de gitaar waarop hij speelt die dag nieuw heeft gekregen, maar dat deze niet mee terug gaat naar Amerika. Aandoenlijk genoeg legt hij even zijn handen op de “oren” van het instrument als hij dit deelt, “let me plug in his ears“, hij wil de gitaar niet kwetsen. De enigszins zware, serieuze muziek wordt hierdoor afgewisseld met voorzichtig lachen en luchtige interactie met de toehoorders. Het drinken van bier in een kerk geeft een beetje hetzelfde effect; het voelt wat vreemd en ongepast maar heeft hierdoor juist ook wel wat bijzonders.

Sokken

Tegen het einde van het optreden speelt Jurado, tot onze verbazing, toch ook wat nummers van zijn nog nieuw te verschijnen album ‘The horizon just laughed’, waaronder ook de eerste single ‘Over rainbows and rainier‘. Opvallend om te zien hoe zijn houding hierbij veranderd; hij verplaats de standaard die continu voor hem heeft gestaan, hij opent zijn ogen veel meer en lijkt letterlijk de muziek meer met ons te delen. Hij trekt zelfs zijn schoenen uit om aan te tonen dat hij altijd twee verschillende soort sokken draagt. Dat doet hij om zichzelf er elke dag aan te herinneren dat hij het leven niet tè serieus moet nemen. Wat ons betreft een rake boodschap die wij kunnen meenemen na een prachtige avond vol met goede muziek en fijne verhalen in een mooie omgeving met een biertje in de hand. Laat de volgende concerten op mooie locaties in en rondom Haarlem maar weer komen, wij zijn er klaar voor.

Foto’s: Peter van Heun 

1 REACTIE

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here