Afgelopen dinsdag was het Nationale Coming Out Dag. En masse worden de regenboogvlaggen gehesen met de boodschap ‘dat iedereen zichzelf mag zijn’. Iets wat ik eigenlijk betreur. Ik betreur dat deze dag nog nodig is, anno 2016. En dan is het niet zozeer de dag die mij tegenstaat, maar de huidige samenleving, waardoor er een dergelijke dag nodig is. Een maatschappij en een wereld waarin het zijn van homoseksueel of een ander ‘etiket’ nog steeds als anders wordt beschouwd en waarin zoiets überhaupt aandacht nodig heeft.

Voor mijn studie moest ik op de Nationale Coming Out Dag een reportage maken. Een reportage waarin de mening op straat naar voren moest komen over homoseksualiteit. Ik wist dat ik waarschijnlijk kwetsende woorden zou horen, maar ik wilde het zelf doen. Ik wilde, naast dat ik nieuwsgierig was naar mensen hun mening, zien hoe eerlijk ze voor een camera zijn en hoe ik erop zou reageren.

Pokerface
Met mijn medestudenten stond ik voor het station, paraat met camera en microfoon. Een half uur verder hadden we tien man op beeld. Ik was voorbereid, ja, maar stond toch perplex. Iets wat eigenlijk pas de volgende dag doordrong. Ik ben nog verre van een ervaren interviewster of televisiejournaliste. Maar, hetgeen ik al wel door heb is hoe ik objectief reageer op mensen, als ze voor mijn camera staan. Het aardig blijven en knikken naar personen, als ze recht in je gezicht zeggen dat je niet normaal bent, als je als man op een man valt, of als vrouw op vrouw, of transgender bent of je identificeert met iets uit de LHBTQ-community. Misschien schrok ik dan niet alleen van de reacties die ik kreeg, maar meer ook van de pokerface die ik op kon blijven zetten. Maar then again, dit gezicht zet ik ook vaak op na de vraag van de zoveelste onwetende lapzwans aan mij en mijn vriendin: “Maar wie is dan het mannetje?”

De norm
Wat opviel was dat maar twee á drie van de passanten direct zeiden het niet anders te vinden. Hierna volgde de zin: “Waarom zou het in godsnaam een probleem moeten zijn als twee mannen, vrouwen of wie dan ook met elkaar zoenen of willen trouwen?”. Ik betrapte mezelf vervolgens op een gedachte die ik eerst als een vooroordeel bestempelde, maar wat later naïviteit bleek te zijn. “Ik had erger verwacht”, zei ik tegen mijn klasgenoot. Maar toen kwam de rest. “Nee, dat is niet normaal”, zei een ondervraagde. Een ander maakte de cliché opmerking: “Het is de bedoeling dat een man met een vrouw is, en andersom”. Het onderwerp? Trouwen. Toen begonnen we over het tonen van affectie op straat. “Nee, dat hoef ik niet te zien, alsjeblieft niet”, of “Dat moeten ze echt niet voor mijn neus doen”.

comingoutday2016small-2
Spinazie
Bij sommigen gingen we een stapje verder: “Wat als jouw zoon thuiskomt en zegt dat hij homoseksueel is. Wat zou je doen?” Allen begonnen ze wild ‘nee’ te schudden. Als kinderen aan de eettafel, die driftig een lepel spinazie probeerden te ontwijken. Eén antwoordde al hoofdschuddend dat hij zijn zoon dan wel haarfijn zou uitleggen dat dat niet de norm is. Hij nam nog net niet het woord ‘genezen’ in de mond. Maar toch, ze zouden het dan wel uiteindelijk accepteren. Het was raar en ook moeilijk om aan te horen. Dat als het persoonlijk wordt voor deze mensen, ze eerst nog heftiger anti zijn, maar dan alsnog er vrede mee konden hebben. Een vorm van ongelijkheid die mij nooit zal aanstaan. Als het je eigen kinderen zijn, is er in één keer best veel mogelijk. Überhaupt zint het mij niet dat deze hele kwestie constant samengaat met dingen als ‘acceptatie’ en ‘emancipatie’. De hele tijd wilde ik tegen ze zeggen dat ze gewoon niet zo moeilijk moesten doen. Of het nou je kind is of niet. Die andere mensen die je nooit zal ‘accepteren’ en normaal zal behandelen, zijn misschien niet jouw kinderen, maar wel die van een ander. Grow the fuck up.

Dus, de Coming Out Dag. Tja, goed dat deze er is, maar toch hoop ik plechtig dat er een dag komt waarop men zegt: “Jezus, hadden we ooit dat soort dagen? Werd dat als anders of apart gezien? Wat een rare, bizarre wereld moet dat zijn geweest om in te leven…”

 

Fotografie: Wiebrig Krakau

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here