Haarlem barst van het talent: zangers, komedianten, poppenspelers, kunstenaars, noem het op en Haarlem heeft het. Haerlems Bodem zoekt naar de parels tussen de zwijnen en stelt met Even Voorstellen nieuwe (of nog onontdekte) talenten aan je voor. Deze keer: No Mask No Face

Steven Wilson als leidraad

Collega Félice tipte me over No Mask No Face, een heel raar maar bijzonder muzikaal Haarlems duo dat zijn oorsprong vond in een ander Haarlems initiatief: Schizoid Lloyd. Ene Ruben vroeg ik om ouderwets wat antwoorden te geven op een paar standaardvragen. Wat ik ontving was een hilarisch verslag. Als de barokke psychedelica van No Mask No Face ook maar ergens in de buurt komt van Rubens schrijftalent, dan heeft Haarlems er een bijzonder goede muzikale act bij waar de rest van Nederland een voorbeeld aan kan nemen. Porcupine Tree van Steven Wilson is er niets bij.

Bezwerende groef

Vooruit met de geit, No Mask No Face is een onbekende bekende die met terugwerkende kracht drijft op het melancholische slijk van verloren potentie en ‘fantasmatisch’ puin. Geheel verweven met een catharsis van vertrouwde melodieën en woorden die net zo makkelijk ongezegd hadden kunnen blijven. Het bereiken van een steeds diepere groef die telkens bij het begin uitkomt is het levensdoel van de band. Daar zit geen waarom achter. Van veel bandjes die ergens tegen de psychedelica aanschurken zoals Monster Magnet, Loop en 35007 hoor je wel vaker dat ’t juist het repetitieve element is waarin je zo lekker kunt blijven hangen. Iets met ‘t onderbuikgevoel, de juiste trilling en de juiste snaar. Luister maar eens naar ‘All is Loneliness’ van Motorpsycho en je krijgt een beetje ’n idee.

Waar komt de voorliefde voor barokke psychedelica vandaan? Wie zijn je inspiratiebronnen?

Onze kunstzinnige hippie-ouders lieten ons al in een vroeg stadium kennismaken met Bach, Mozart, Gregoriaans, het Woord, the Beatles, Doors en de cd: Flippo Flash Hits ’95. Gevoed als wij waren was de creatieve strijd er altijd en overal, in alles en vóór alles het niets. De strijd nam nieuwe vormen aan met Muse, Radiohead, Opeth, Thomas Mann, Steven Wilson, Bon Iver en Slavoj Zizek.”

Wat maakt No Mask No Face zo anders dan anderen?

Met onze andere band, Schizoid Lloyd, hebben we met ons eerste optreden ooit in december 2007 verloren van Kensington in de finale van de HU popprijs. De haat, nijd en afgunst jegens Kensington is in de afgelopen tien jaar geëxplodeerd en heeft de muziek van Schizoid Lloyd doen radicaliseren tot een nog vreemdere eend in de bijt. We zagen met lede ogen aan dat hoe holler Kensingtons muziek klonk, des te populairder de Utrechtse band werd. Derhalve besloten we precies tien jaar geleden het roer om te gooien en met No Mask No Face ook ‘hapslikweg supermarktmuzak’ conceptdeuntjes te produceren die een soundtrack zijn van de culturele ondergang. Helaas bleek de liefde voor echte muziek groter dan de haat voor Kensington en heeft het gevoel voor de oprechte creativiteit gewonnen. We zijn er ‘anders’ door geworden. Bedankt Kensington! Jullie zijn kanjers!

Is er iets typisch Haarlems aan No Mask No Face?

Ehm….het feit dat we vanaf onze geboorte de Haarlemse lucht inademen, de stad daarmee in ons bloed zit en vanuit ons bloed Haarlem doorstroomt in onze muzikale klanken…en van dat soort betekenisloos gebral? Wat is typisch Haarlems? Pretentieus gebakken lucht verkopen als zijnde cultureel verantwoord? Zijn wij het schoothondje van Amsterdam? Of is Haarlem als stad één vleesgeworden Mart Smeets? Roept u maar!

Onze trots

No Mask No Face is trots op wat er nog aan muziek op de planken ligt. Daarnaast is het toch best bijzonder dat we het werk van onze grootvader nieuw leven inblazen en hij dus postuum het artwork van onze band verzorgt. “In januari verschijnt onze eerste EP met naast ‘The Wheel’ nog drie andere pareltjes van ambachtsliederen. Verder zijn er nog twee EP’s in de maak, gevolgd door een album, hoewel we dan alweer een jaartje verder zijn. In de tussentijd gaan we werken aan een live-set, waar we met een paar keyboards, gitaar, sample pad, hammered dulcimer, kicktrigger, drumstel, twee microfoons, zo’n moog taurus-geval, wat loopstations, een shitload schilderijen en een computer met z’n tweetjes een te ingewikkelde set-up onder de knie proberen te krijgen voor een handvol applaus en wat aalmoezen.

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here