Naar het schijnt zijn muziekliefhebbers dol op lijstjes. Jaarlijstjes, live lijstjes, playlists, lijstjes met bijzondere vinylreleases, kortom: lijstjes. In die categorie heeft onze muziekguru Félice Hofhuizen ook een lijstje en wel eentje van bands die ze graag nog eens live zou willen zien. Noem het een soort bucketlist. Arcade Fire stond hier bijvoorbeeld op, maar die is inmiddels met potlood doorgestreept want die zag ze op Best Kept Secret. Voor de geïnteresseerde lezer: potlood betekent dat ze het graag nog eens zou willen zien, bij watervaste stift was één keer voldoende. Verder staat er nog genoeg op, komt er gedurende tijd veel bij en gaan er hopelijk nog een aantal af dit jaar. Maar, om tot het punt te komen, Kurt Vile stond ook op dit lijstje. Een verslag.

Toen ik enige maanden geleden de aankondiging van Kurt Vile in Caprera zag was het dus meteen goed. Fijn op de fiets naar een van de mooiste, zo niet hét mooiste openluchttheater van Nederland, een setting waar zijn muziek goed tot zijn recht komt. Op maandag 3 juli was het zo ver. De voorspelling was dat er misschien een buitje zou kunnen vallen maar de lucht zag er hoopvol uit. De tribunes van het theater vulden zich langzaam met mensen die dol zijn op lijstjes: muziekliefhebbers. Bijzonder veel bekenden gezichten van mensen die zelf ook muziek maken en natuurlijk de vertrouwde Haarlemse koppen, maar buiten dat ook veel publiek dat vanuit het hele land naar Bloemendaal gekomen was om het enige concert dat Kurt Vile in Nederland gaf te aanschouwen. 

Ook Kurt Vile zelf leek er wel zin in te hebben. Toen de Amerikaan met zijn band opkwam stonden er drie soorten bier en een flesje Spa blauw voor hem klaar. Hij grapte nog voorzichtig dat ze bang waren dat hij dorst zou krijgen. De bescheiden zanger is niet echt sprankelend om naar te kijken: je ziet vooral veel haar en zijn houding, enigszins voorover gebogen, verandert niet tijdens het optreden. Zijn rode gympen waren het meest opvallend. Toch siert deze bescheidenheid hem en zegt het natuurlijk niets over de muziek zelf. Het geluid was prachtig en de dromerige klanken met een rauw randje vonden hun weg tussen de bomen naar het publiek dat over het algemeen aandachtig luisterde.

De set was gevarieerd in nummers, van meer akoestisch naar rocksongs en hij stuurde halverwege de avond de rest van de band nog even weg om een aantal nummers alleen te doen. Toen hij daarna zelf een sanitaire stop had gemaakt, de nummers wat meer aangezet werden en het donker viel leek de sfeer helemaal tot zijn recht te komen. Er werd zelfs door een aantal mensen gedanst en jongens met blote voeten ploften voor de vijver neer om het water aan hun tenen te voelen. Het was dus wederom een mooie avond in het Bloemendaalse. En eenmaal thuis kon ik een streep zetten door Kurt Vile, met potlood.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here