GOSTO is de live-band van Roel Vermeer, multi-instrumentalist en producer, die zijn eigen liedjes schrijft en produceert. De muziek is een samensmelting van akoestische en elektronische invloeden. Haerlems Bodem deed al eerder een Reverb Session met GOSTO en vandaag zijn ze voor een inhaalshow weer in Haarlem. Oorspronkelijk zouden ze Patronaat al op 27 januari 2017 aandoen, als onderdeel van de clubtour, maar helaas kon dat toen niet doorgaan vanwege een keelontsteking. Voordeel is wel dat we nu ‘met zonder jas’ op het terras kunnen zitten. Hier spreken we zanger Roel Vermeer en zijn band bestaande uit drummer Mats Voshol, bassist Bram Wassink en gitarist Gyo Kretz  in het zonnetje over Haarlem, muziek, Zuid-Korea en vriendschap.

HB: Als ik aan Haarlem denk, denk ik aan?

Mats: “Jochem. De manager, die woont hier.

Bram: “Tromp Kaas. De ouders van Jochem hadden vroeger een kaaswinkel. Maar dat ik dat nu roep is meer een grapje. Ik geef les in Haarlem, daar denk ik aan als ik aan Haarlem denk. Ik ben hier elke dinsdag, dan geef ik gitaarles op Klein Heiligland.

Roel: “Ik denk aan de Oerkap. Ik heb daar ook met Thijs van der Klugt mijn single ‘My Bad’ gemixed. Fijne plek.

HB: Wat is je tofste herinnering aan een optreden in Haarlem, als artiest of bezoeker?

Mats: “Die van mij is dat Bram een keer in de kleine zaal van het podium sprong en dat ik heel blij ben dat hij toen niet is overleden omdat hij keihard met z’n hoofd tegen de frontspeaker aan kwam. Die hangt in de lucht vlak voor het podium en hij sprong van het podium, je hoorde gewoon ‘beng!’ en die speaker schommelde helemaal heen en weer. Ik was blij dat hij nog op z’n pootjes terecht kwam.

Bram breekt in: “Dat was ook maar net…. Ik was helemaal duizelig. Het was echt heftig. Ik dacht ik spring van het podium af maar ik had die hele speaker niet zien hangen. Totdat ik al in de lucht was en niet meer terug kon.

Roel lachend: “Dat was zeker een memorabele herinnering! Wat ik ook tof vond was ons eerste optreden op de Grote Markt met Haarlem Jazz & More. Omdat het hele plein vol stond. Dat was wel heel cool.

HB: Als je naar de programmering van de komende weken kijkt, wat zou je dan zelf graag willen zien?

Mats: “Oh Maurice van Hoek! Die vind ik zó goed. Die is echt de shit. Maurice is heel speciaal vind ik. Hij maakt een beetje country-achtige americana muziek.

Roel: “Yann Tiersen vind ik wel echt heel bijzonder. Hij heeft de soundtrack van Amelie gemaakt. En Trentemøller op het strand man, dat is facking gruwelijk. Daar ga ik sowieso heen. De ruimte, het minimalisme en de agressie van die muziek vind ik echt te gek.

Bram: “Kurt Vile is ook vet. In Caprera, heel tof. Ik ben ook naar zijn concert geweest in Groningen. Dat was heel goed, het Nederlandse publiek is wat minder omdat ze er vaak doorheen lullen maar de show was goed, lekker strak. Zijn houding is wat onderkoeld en ‘I don’t give a shit’ maar volgens mij is hij ook gewoon echt zo. Dan mag het.

Gyo: “Band of Horses vind ik heel vet, daar heb ik vroeger veel skatespelletjes op gespeeld. En Jake Bugg is ook tof, die heb ik een keer live gezien op Sziget en had een goede sfeer toen.

HB: Welke vraag zou je nu als band het liefst beantwoorden?

Gyo plagend tegen Roel: “Ben je single?”

Iedereen lacht.

Roel tegen Mats: “Stel jij mij eens een vraag? Wat zou je willen weten?

Mats: “Maar ik weet alles al van je, volgens mij!

Gyo: “Gewoon, kan er nog wat extra bier op de rider?!” dat zou wel een toffe vraag zijn als iemand die stelt. Het antwoord zal dan altijd “Ja” zijn overigens.

Bram: “Of een vraag in de trant van “worden jullie ook al opgepikt in landen buiten Nederland?” want dan kunnen we vertellen dat de plaat ook best veel gestreamd wordt in Zuid-Korea enzo. Dat is toch goed?

Roel: “Ja, goeie! Je ziet dat door streaming de muziek op de gekste plekken geluisterd wordt. En dat er nu ook orders komen voor platen vanuit Rusland, Scandinavië, Japan of Korea. Nu komt de plaat ook uit op een Japans en Koreaans label, dat is supertof. Dat komt allemaal door online streaming. We hopen er in de toekomst ook heen te mogen om er te gaan spelen.

HB: Waar kunnen we jullie in de toekomst tegenkomen?

Gyo: “Voor de Haarlemmers is het wel leuk om te weten dat we op het Young Art Festival staan. Dat is 21 en 22 juli in Beverwijk. Super leuk festival, lekker ‘arti’, heel tof.

Roel: “….en we zijn genomineerd voor een zilveren notenkraker. Die wordt dan eventueel in september in Paradiso uitgereikt.

Bram: “We gaan ook nog naar Duitsland eind deze maand, het Etepetete Festival. Heel tof publiek daar in Duitsland.”

Gyo vult aan: “Het publiek luistert daar echt. Koopt echt een kaartje voor jou. Dat is tof om te merken.

HB: De vorige artiest die wij deze vragen voorlegden was Emil Landman. We vroegen hem een vraag voor jullie te bedenken. Dit is de vraag die jullie van hem kregen:

Citaat uit Emil Landman op Haerlems Bodem”:

Emil: “Ik heb een vraag maar die heeft een introductie nodig. Bij ons in de band hebben we zoiets dat heet ‘In de bus’. Dat is alles wat je meemaakt, maar wat je op dat moment niet kunt zeggen, omdat het lullig zou zijn of niet netjes, wat je wel wilt delen met elkaar. Als je aan iemands gezicht ziet dat er zo’n moment is dan zeggen we tegen elkaar ‘In de bus!’. Als we dan naar huis gaan delen we die verhalen in de bus.

Een voorbeeld daarvan is dat wij eens bij een show aankwamen en toen stelde ik mij netjes voor: “Hallo, ik ben Emil, wat tof dat we hier mogen spelen”. Toen zei die man letterlijk: “Hoi, leuk dat je er bent. Ik had ooit een hond, die heette ook Emil en nu is hij dood.” En dat was het. Meer niet. Ik kreeg verder geen contact meer. Toen zag ik in die ruimte waar we waren een lijst hangen met twee honden en ik dacht bij mijzelf ik probeer het nog een keer dus ik vroeg: “Goh, staat Emil dan misschien op deze foto?.” Waarop de man antwoordde: “Nee, want Emil is dood, dit zijn Shari en weet ik veel en die leven nog wel.”  Toen dacht ik echt, wat moet ik hiermee?! Maar je moet nog wel de hele dag met deze mensen en natuurlijk professioneel blijven dus dat was echt een “in de bus” moment.

Mijn vraag aan Gosto is dan ook:  Wat is jullie of jou meest memorabele “in de bus” moment?”

Gyo: “Wij hadden recentelijk ook zoiets. Toen kwamen we aan in Den Haag, liepen naar de locatie toe en daar vroegen ze letterlijk aan ons: ‘Wat komen jullie hier eigenlijk doen?’. Toen we vertelden dat we kwamen optreden werd er ook niet verteld waar we heen mochten en wat we konden doen. Nadat we even afgedropen waren, bedachten we dat ze ons misschien niet benaderbaar vonden. Toen is Roel er alsnog op af gestapt en zich nog even nadrukkelijk voor te stellen en heeft het ijs gebroken.

Roel: “Wij spreken vaak juist ook nog even de show na in de bus. Dat doen we niet gelijk op het podium of in de kleedkamers maar juist als we even echt met elkaar zijn.

Bram lachend: “Helaas weinig Gosto gossip dus.

HB: De volgende artiest met wie wij dit “rubriekje” gaan doen is nog onduidelijk, we gaan nu eerst de zomer in, zouden jullie een algemene vraag kunnen verzinnen die we bij de volgende “….op Haerlems Bodem” zouden kunnen stellen?

Mats: “Hebben jullie het koud?’’ en legt vervolgens uit: “Omdat het dan geen zomer meer is!”

Roel: “Misschien is het een leuke vraag om te stellen of ze liever met mensen spelen die heel goed kunnen uitvoeren wat zij willen dat ze doen of liever met vrienden?”

HB: Maar, dan zijn wij natuurlijk wel heel nieuwsgierig wat jij daar zelf op zou antwoorden?

Rest van de band begint te lachen.

Roel: “Ik heb het liefste met beiden. Maar ik zou niet kunnen spelen met een band die geen vrienden van mij zijn. Dus dat is eigenlijk het allerbelangrijkste.” Hij vervolgt lachend: “En deze vrienden zijn nou eenmaal ook heel erg goed in wat ze doen!”.

Korte impressie van de avond:

We laten de band rustig eten en andere persverplichtingen doen. Als de avond valt is het Patronaat café uitverkocht. Een beter begin van een optreden is er natuurlijk niet. Het voorprogramma Hebe heeft de zaal al goed in de stemming gebracht met een zeer sfeervol optreden en het publiek kijkt reikhalzend uit naar GOSTO. Ook vanavond zijn er opvallend veel vrouwelijke bezoekers die stelling nemen voor het podium. Als de band opkomt verstomt het geroezemoes, in ieder geval in het grootste gedeelte van de zaal. Roel, mét shiny shoes en sjaaltje, heet iedereen welkom en geeft aan dankbaar te zijn dat we in grote getalen gekomen zijn. Gedurende de avond houdt hij het contact met het publiek. Hij kijkt mensen aan, beweegt zich makkelijk op het podium en heeft duidelijk plezier in wat hij doet. Ook de rest van de band heeft het goed naar hun zin. De muziek komt live erg goed tot z’n recht door de hoge dansbaarheid en de afwisselende nummers in de set. Roel kletst af en toe of vertelt waar een nummer vandaan komt. Zo legt hij uit, voordat hij ‘Lovely Lady’ inzet : “Ik was eens op een soort feestje. Daar zag ik de liefde van mijn leven, ik denk een halve seconde en toen verdween ze om een hoek. Ik had er achteraan moeten gaan. Ik had daarna spijt dat ik het niet gedaan had. Ik kon alleen maar denken: ‘ik hoop dat je veilig thuis komt’. Daar heb ik toen maar een liedje over geschreven.”  Dit soort toevoegingen tussendoor zorgen voor meer context en binding met de band. Tijdens het laatste nummer krijgt drummer Mats nog de kans om even extra los te gaan. Buiten dat hij dit meer dan prima doet is het ook heerlijk om te zien hoe de rest van de band hiervan geniet. Ook het publiek vooraan danst lekker mee en daarna stroomt iedereen gelijk gezellig naar buiten om af te koelen en na te kletsen. Weer een heerlijk optreden op Haerlems Bodem op een zwoele voorzomeravond. Laat het festivalseizoen maar beginnen.

 

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here