In 2010 nam Guus Meeuwis zijn band onder de noemer ‘The Monkey Sandwich Band‘ mee de Nederlandse podia op, om de nummers van zijn album ‘Armen Open’ uit te proberen nog voor het album verschenen was. Dat beviel zó goed, dat ze dit jaar, nog voor het uitbrengen van het nieuwe album ‘Het Kan Hier Zo Mooi Zijn‘ dat medio 2018 uitkomt, wederom een tour uitstippelden om de nummers uit te proberen op het publiek.

In Patronaat verwachtten we dan ook frisse, nieuwe nummers. Dat is voor ondergetekende, in haar jeugdjaren diehard fan, even slikken: hoe laat je zien dat je de allergrootste fan bent als je niet alles mee kunt blèren? Gelukkig is het Sinterklaasrijm waarvan Guus Meeuwis zich bedient ook bij nieuwe nummers direct uit het hoofd te leren: na twee refreinen zingt heel Patronaat mee met nummers die het nog nooit gehoord heeft.

Toch lijkt zelfs rasentertainer Guus vooral bij aanvang moeite te hebben met het Haarlemse publiek. Bij rustige nummers wordt de zaal juist onrustig, en alleen bij uptempo knallers lijkt er een bepaalde synergie te ontstaan. Dit merkt ook Charl Delemarre, die heel dapper het voorprogramma op zich neemt en de HB-afvaardiging volledig van hun sokken blaast, maar de rest van het publiek niet in lijkt te kunnen pakken met zijn kuiltjes in zijn wangen en zijn boevenblik.

Gelukkig past de setlist, die voor ieder optreden in de tour hetzelfde is, óók bij dit publiek en gaat de hele zaal op en neer bij knallers als ‘Het Dondert en het Bliksemt‘. Daarmee blijkt toch wel dat het merendeel van de aanwezigen hier niet is om proefkonijn te zijn, maar om gewoon lekker mee te zingen met alle gouwe ouwe hits. Guus speelt één nummer van zijn nieuwe album twee keer, gewoon omdat “ik wil dat jullie morgen allemaal wakker worden met dat wijsje in je hoofd!“. We kunnen je vertellen Guus: dat is je gelukt.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here