Jacqueline van de Sande is geen geboren Haarlemse. Ze woont er ‘pas’ 21 jaar met haar man en kinderen. Hun woning aan het Staten Bolwerk is een soort Villa Kakelbont: oud en statig maar gevuld met rommeltjes, allerhande kunst en kitsch, boeken, lege flessen wijn op de schouw en bordjes van het ontbijt nog op het aanrecht. Dochters scharrelen door het huis, hangen op de bank en vragen of ‘mam even de fiets wil ophalen bij de fietsenmaker. Hier is het bonnetje’. De kat rekt zich uit en loopt lui de tuin in.

Jacqueline van de Sande: Dochter van de melkboer

Zelf groeide ze niet op in een omgeving vol academici en boeken. Haar vader was melkboer in Rijswijk en haar moeder was ‘de vrouw van’. Met een zus en vier broers was het druk aan de eettafel en was er weinig ruimte voor ingewikkelde discussies. Toen Jacqueline zei dat ze graag naar het VWO wilde, viel er dan ook even een verbaasde stilte. Maar omdat ze de jongste van de zes was, hadden haar ouders inmiddels geleerd dat je kinderen maar beter gewoon de ruimte kon geven en dan kwamen ze er vanzelf wel. Zo doorliep Jacqueline, (eerst met een uilenbril en pony, later met kleren van de legerdump) het VWO, de HEAO (communicatie) en de Universiteit (antropologie). Kennis deed haar goed. Het praten met gelijkgestemden, het opdoen van nieuwe ervaringen en het leven in Amsterdam (waar ze inmiddels naartoe verhuisd was) ook.

Jacqueline van de Sande
Jacqueline is duidelijk goed terecht gekomen en lijkt een gelukkig mens.

Prima secretaresse & Intimiderend cv

Natuurlijk waren er obstakels. Zoals ‘belangrijke heren’ die van mening waren dat Jacqueline later een hele goede kapster of secretaresse zou worden. Gelukkig ontmoette ze ook een andere man. Een organisatieadviseur genaamd Frank. Hij gaf haar eerst een baan, toen een hoop ruimte om zichzelf te ontwikkelen en tot slot een trouwring en drie dochters. Samen bouwden ze een succesvol adviesbureau en een gezin op. Inmiddels is Jacqueline een vrouw met zo’n CV waar je een beetje bang van wordt. Directeur van een groot communicatiebureau, chairman van Architectuurcentrum Amsterdam, member of the board van Energy FastForward en voorzitter van Stichting Panopticon. Inderdaad, de stichting die van onze oude gevangenis een universiteit gaat maken.

De Koepel

In 2020 zal De Koepel opengaan voor ongeveer 800 studenten uit binnen- en buitenland. Hoewel die aantallen lang niet zo groot zijn als bijvoorbeeld in Leiden, zal het van Haarlem toch in bepaald opzicht een studentenstad maken. Iets dat ook voor het bedrijfsleven bijzonder interessant is. Jacqueline: “In de 18e eeuw werd, nogal plompverloren, Leiden aangewezen als stad voor het onderwijs en Haarlem als stad voor de wetenschap. Feitelijk krijgen we nu eindelijk de mogelijkheid dat recht te zetten. Stichting Panopticon wil met de plannen voor het Koepelterrein studenten, wetenschappers, ondernemers en overheid verenigen met één gezamenlijk cultureel, economisch en maatschappelijk doel.”

Toegevoegde waarde

Hierover vertelt ze verder: “We wilden zo graag dat het gebouw verkocht zou worden met oog voor kwaliteit en toegevoegde waarde voor de stad; niet aan de hoogste bieder. Het rijk wilde echter vooral geld zien. De stichting is toen opgericht om inspraak te krijgen in de bestemming. Uiteindelijk lukte dat en kunnen wij er nu als verhuurders op toezien dat de Koepel ingericht wordt op een cultureel en maatschappelijk verantwoorde manier.”

Strijdvaardig maar geen vechter

Dat klinkt nogal makkelijk maar het is een dagelijks gevecht tegen ‘mensen die niet willen’. Eerder trokken de VU en Inholland zich al terug als mogelijke ‘bewoners’, er was een lobby voor, maar ook tegen de stichting en ook de samenwerking met de politiek is niet altijd vanzelfsprekend. “Het komt erop neer dat je elke dag weer allerlei mensen moet uitleggen wat je doet, waarom en hoe. Mensen zijn soms bang om het anders te doen dan anders. Ik zie het echter niet als vechten. Ja, ik ben strijdvaardig maar ik ga altijd uit van de wens om te verbinden. Ik zoek naar de oplossing waar iedereen gelukkig van wordt. Op mijn bureau werk ik veel samen met vrouwen. Daar merk ik dat we vaak automatisch al een manier van communiceren kiezen die uitgaat van sterke basiswaarden zoals wederzijds respect en de bereidheid om samen te werken. Uiteraard is het wel belangrijk om consequent te blijven op het resultaat. Je kunt niet over alles onderhandelen.”

Kritiek hoort erbij

Toch zakt bij Jacqueline ook af en toe de moed in de schoenen. “Mensen kunnen ontzettend lelijk doen. Je merkt dat hoe hoger de belangen zijn, hoe sterker het alpha-gedrag wordt. Dat komt soms echt wel binnen. Zeker wanneer mensen het persoonlijk maken. Gelukkig heb ik geleerd hier niet te veel energie in te steken. Er zijn mensen die gewoon nooit ‘mee’ willen. Kritiek is er altijd; dat ontloop je niet.” Jacqueline is een vrouw vol daadkracht, charme, intelligentie, humor en passie voor haar werk. Een vrouw die daardoor gezien en gehoord wordt. Zet daar haar liefde voor Haarlem naast en dan is het duidelijk: dit is een echte Kenau!

Wil je meer weten over de ontwikkelingen rond de Koepel, kijk dan op opendekoepel.nl

1 REACTIE

  1. Een leuk en letter vlot lezend artikel over Jacqueline van de Sande. Goed idee ook om Haarlemse Kenaus te portretteren. Zoals Ella Zander, Yvonne Pos (MY producties, St Bevrijdingspop, St. Stripdagen, maatschappelijk betrokken), Jolijn Beukering (SMAAK, horeca opleiding voor bijzondere doelgroep). Zij bouwen op eigen wijze aan onze stad, net zoals Kenau dat deed.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here