Je weet vaak nog niet wat je treft, op zo’n Haarlemse Popscene-avond. Dat is er het leuke van, vind ik. En iedere keer sta ik weer verbaasd over de veel- en verscheidenheid, van muziekmaken in Haarlem. Zo ook vanavond. Op een relatief drukbezochte Popscene-avond in Pub De Tempelier leer ik weer twee interessante bands kennen. Hoera!

 We beginnen met The Quint. Deze band  bewijst dat gevoelige folk ook kan in Pub De Tempelier. Dat had ik niet verwacht. Het leek toch altijd een podium waar het zachtst mogelijke, rockabilly, is. Maar Teus (zang, prachtige stem) en Rutger (gitaar, bijzang) flikken het. Met een meegebrachte omlijsting van oosterse wijsheid (boeddha-beeldje, steentjes, wierook) zetten ze de tent naar hun hand en brengen ze de temmende kracht van het kleine. Voor een gevoelig akoustisch duo dat pas kort bestaat, houden ze de aandacht onwaarschijnlijk lang vast met prima liedjes.

Iedere keer dat ze elkaar omhelzen (wat ze aan het eind van nummers regelmatig doen) wordt dat toegejuicht door het publiek. Als dat kan, vanuit Haarlem, dan heb ik weer hoop voor mijn stad. Het is jammer dat ze aan het eind terugvallen in wat ze deden voor ze zelf schreven: covers. Niet nodig, maar wel weer grappig dat de laatste al de hele tijd al door mijn hoofd speelde, namelijk ‘Wicked game’, van Chris Isaak. Dat kon slechter, toch is deze band een aanwinst voor Haarlem.

Daarna is het tijd voor Pointless Arrow. De band verbaast, niet alleen omdat de kern (bas, drums, gitaar, zang) zich live laten aanvullen door gitarist en toetsenist, maar ook doordat die gitarist veel meer op de voorgrond treedt dan de andere en bovendien bijzang levert bij de zangeres.

Het verbazingwekkendst is, voor mij, dat Pointless Arrow onverholen symfonieën maakt, met lichte hardrock-invloeden. Dat is niet heel vreemd als je de voorliefde voor Muse constateert in de cover die ze  spelen, maar dit is (naast Krater) al de tweede symfonische rockband die ik in Haarlem aantref. Als je me vijf jaar geleden had gevraagd  of dat ooit zou gebeuren, dan zou ik je voor gek hebben verklaard.

Pointless Arrow moet wel nog veel leren. Zoals, bijvoorbeeld, dat je als bassist niet met je rug naar de band en het publiek moet gaan staan spelen. Dat komt de kwaliteit van het spel niet ten goede, omdat je dan nauwelijks met de rest van de band kunt communiceren over, en werken aan, het geproduceerde totaalgeluid. Dat het gebeurde omdat er wat weinig ruimte was op het podium doet daar niks aan af. Wat ze maken is nu al om van te genieten. Ik zie uit, naar de volgende keer dat ik ze zie. Dat zou zo maar eens het Patronaat kunnen worden.

Want om de Haarlemse popscene-avonden in de Tempelier te bevorderen heeft Voodoovox besloten om 1 van de 6 spelende bands geheel gratis een live-opname (CD-kwaliteit) op een Haarlemse Popscene-avond in het Patronaatcafé aan te bieden. De keus wordt gemaakt middels een loting.

Hoe werkt het? Meld je aan bij Jethro den Exter om te komen spelen op een popscene-avond bij de Tempelier (houd rekening met vol geboekte avonden). Vervolgens maken zij eens in de drie maanden een winnaar bekend. De Haarlemse Popscene regelt een optreden voor die winnaar, in het Patronaatcafé, en Voodoovox komt het opnemen! Eerstvolgende ‘Haarlemse Popscene’-avond in het Patronaatcafé: woensdag 19.02.2014 bij de EP-release ‘Field of steel’, met ‘Master of Apes’ en ’13” Deathray motherfuckers’.

 Tekst geschreven door: Chielie (zanger/tekstschrijver van Yoghurt en Zat.)

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here