GESCHENK

Je ziet ze tegenwoordig in alle soorten en maten, want de subculturen tieren welig anno 2018. Ze gaan verkleed als keurige kakker, langharige alto, roekeloze skater, griezelige goth, gekortwiekte gabber, bebrilde nerd of bebaarde hipster, maar er zijn evenveel gevallen bekend die bewust nergens bij willen horen. Eén ding hebben ze echter met elkaar gemeen. Ze zijn de onschuld voorbij en hebben zich ontwikkeld tot onredelijke wezens die dagelijks amechtig zuchtend op je bank hangen, meestal als het je net effe niet uitkomt.

Ze liggen niet alleen jou, maar ook vooral zichzelf in de weg. Hun ernstig aangetaste empathische vermogen stelt ze niet in staat om ook maar een greintje rekening te houden met de rest van het gezin. Ze leven volkomen in hun eigen wereld en die is al ingewikkeld genoeg, dus de buitenwacht wordt dringend verzocht zich er niet mee te bemoeien. Niemand begrijpt immers hoe afmattend hun leven is. Hoeveel energie het kost om altijd maar het middelpunt van je eigen universum te moeten zijn. De last die ze met zich meesleuren is loodzwaar. Leraren en ouders hebben geen idee. Commentaar, meningen en goedbedoelde adviezen worden op voorhand genegeerd. Ja, kom op zeg. Iedere vorm van gezag dien je zo snel mogelijk de kop in te drukken. Hard en genadeloos. Altijd.

Eenieder die ooit een normaal gesprek met ze heeft proberen te voeren weet inmiddels dat het onbegonnen werk is. Er komt geen volledige zin voorbij en eigenlijk moet je al blij zijn als je überhaupt een antwoord krijgt.

‘Hoe was je dag?’

‘Huh? ’k Weet niet.’

‘Ga je nog iets doen vanavond?’

‘Geen zin. Moe.’

Normale mensen worden compleet gestoord van de ongeïnteresseerde halfbakken WhatsApp-taal waarin ze spreken en de niet meer weg te denken verongelijkte blik waarmee ze je aankijken, dat wil zeggen, áls ze je al aankijken. Meestal gebeurt het in een opwelling, als de irritatie het van de desinteresse wint, en eigenlijk zou je je gelukkig moeten prijzen. Het is immers een uniek moment, want hun ogen zijn inmiddels zo goed als vergroeid met het beeldscherm van hun smartphone.

Misschien hebben ze wel gelijk en snappen normale mensen inderdaad niets van hun wereld. Het is immers een ingewikkelde wereld die wordt bestuurd door opspelende hormonen, rusteloosheid en wispelturigheid en wordt bevolkt door een groep even hopeloze gevallen die zich ‘de vriendenkring’ noemt. Een besloten gemeenschap die alles bij voorkeur in een slakkengang doet, waar het begrip rendement in geen enkel woordenboek te vinden is en waar men collectief gebukt gaat onder hetzelfde selectieve geheugen. Het is de wereld waar geen verschil bestaat tussen de wasmand en de badkamervloer, waar je de koelkast opentrekt, binnen een halfuur alles opvreet en vervolgens heel hard gaat roepen dat er nooit iets te eten in huis is. Het is de plek waar ogen op vrije zaterdagen om vier uur ’s middags nog aan het daglicht moeten wennen, waar ontevreden rotkarakters met een mwèèèh-ik-heb-nergens-zin-in-houding regeren en waar onafgebroken scheten worden gelaten met een kracht van 8.6 op de schaal van Richter, scheten die overigens serieuzer stinken dan een in staat van ontbinding verkerende doodgereden bunzing die aan de kant van de weg ligt weg te rotten. Het is ook de wereld waar je de ene week drie dagen lang niet doucht en de week daarop juist drie keer per dag minimaal vijf kwartier lang onder een kokendhete straal gaat staan. Men vindt het volkomen normaal om een halve dag in bad te blijven liggen en de verspilling van water, gas en tijd dan te rechtvaardigen met de mededeling dat Archimedes zijn geniale ontdekking nooit zou hebben gedaan zonder dat hij langdurig in bad had gelegen. Tja, bij vlagen kunnen ze scherpzinnig en zelfs humorvol uit de hoek komen, maar meestal is het windstil. In een wereld waar men zichzelf voor de lol in een coma zuipt en branden meestal met benzine worden geblust is iedere vorm van logica of redelijkheid nu eenmaal ver te zoeken.

Hoe graag ik ze soms ook stilletjes twee te korte armpjes in combinatie met eeuwigdurende jeuk op hun rug zou willen toewensen, ik moet misschien toch niet zo streng voor ze zijn. Hun wereld is immers uitermate verwarrend. Het is een wereld waar rupsen in vlinders veranderen, waar alles ineens vanzelf begint te groeien en bloeien en waar de ultieme metamorfose van het leven plaatsvindt. Nee, ze hebben het niet makkelijk dus misschien moeten we hun verminderde cognitieve prestaties, grimmige stemmingswisselingen en tegendraadse gedrag maar gewoon voor lief nemen. Het is de schuld van Moeder Natuur. Zij is verantwoordelijk voor het tijdstip en de locatie. Zij heeft deze levensfase en hun wereld uitgekozen om de kinderlijke onschuld plaats te laten maken voor de volwassenheid.

Ik weet dat ze er niets aan kunnen doen, maar ik erger me soms kapot aan al die doorgeslagen adhd’ers die zich als een kip zonder kop door het leven slepen, de volgeplamuurde breezerchickies, de testosteronbommen die met een permanente stijve verkenner rondlopen, de gevalletjes niveau ‘bier-en-tieten-la-la-la-la-la!’ en de luiaards die dagenlang in hun met paprikachips versierde joggingbroek voor de tv hangen. Eigenlijk zouden we ze gewoon allemaal tijdelijk ontoerekeningsvatbaar moeten verklaren.

Begrijp me niet verkeerd. Ik hou zielsveel van mijn kinderen en ik zou ze voor geen goud willen missen. Ze zijn een regelrecht geschenk… tot de puberteit aanbreekt.

Meer columns van Jeroen Gulliker lezen? Bestel ‘Niet voor tere zieltjes 1 en/of 2’.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here