Kinderen in zijn klas luisterden naar Smurfenhouse, Ome Henk en Thunderdome, maar dat vond hij niets. “Ik ging naar optredens van mijn cello spelende opa. In de pauze mocht ik de dirigent een handje geven, dat vond ik koel.” Ook de Disney film Fantasia vond hij mooi, vooral de muziek. Deze ruwe liefde voor muziek kwam in een stroomversnelling na het horen van The Beatles. Daar was hij zo door gegrepen, dat hij zocht tussen de platen van zijn ouders, een oude platenspeler op de zijn kamer zette en zich laafde aan die klanken. En nu, dik twintig jaar later op 14 september, komt Yorick van Norden met zijn tweede album The JesterDe dag erna, op 15 september, presenteert de Haarlemmer zijn nieuwe album in Patronaat. Al met al genoeg redenen voor wederom diepgaand interview met de liedjesmaker. 

The Jester

Zijn ogen beginnen te glunderen en er komt een glimlach op zijn gezicht.
“Ja, ik denk dat ik er wel trots op ben… Nou, kijk. Ik heb een beetje moeite met het woord trots. Er schuilt misschien arrogantie in, alsof je jezelf een schouderklopje geeft. Dat mag inderdaad wel, maar het is aan anderen om het te waarderen of te oordelen. Ik heb iets gemaakt wat ik kan waarderen, maar ik zal niet zeggen dat jullie dat goed moeten vinden. Dat bepaalt iedereen voor zichzelf. Voor mij zit er veel in, ik heb er een periode van mijn leven aan gewijd. Voor mij hangt de wereld ervan af, maar de wereld draait heus wel door; ook zonder The Jester. Ik ben in dat opzicht wel trots; het mag er zijn ofzo, maar meer naar mezelf toe dan dat ik zou zeggen: deze plaat is fucking goed.”

The Jester is na Happy Hunting Ground het tweede soloalbum van de Haarlemse muzikant die comfortabel aan thee zit in Café de Vijfhoek. Echt Haarlems.
Happy Hunting Ground was een eerste visitekaartje. Omdat het mijn eerste plaat was speel je automatisch vrijwel alle nummers van het album, dus de nummers moeten goed live uitvoerbaar zijn. Daarnaast heb ik in de tussentijd met Anne Soldaat een plaat gemaakt, dus er is een bescheiden oeuvre ontstaan wat de luxe gaf om voor The Jester nummers te maken die niet per se live uitvoerbaar hoeven zijn. Mede daarom is de plaat als een LP bedacht, met op kant twee allemaal liedjes met strijkers en blazers die ik niet per sé zo live kan uitvoeren. Ik voelde hierin meer vrijheid om te componeren en kon ik de tegenstelling creëren. Je hebt het uitbundige of introverte, het goede of het kwade, positief of negatief. Eigenlijk is de plaat zoals het leven zelf.”

“We stonden als bange jongetjes te kijken”

Het muzikale balletje is na Happy Hunting Ground gaan rollen. Met een clubtour, Radio 2 talent en support act bij Neil Young.
“Hoe we daarbij zijn gekomen, nou heel simpel eigenlijk: je ziet dat hij komt en je mailt Mojo die in Nederland optredens regelt. En, wij werden uitgekozen. Die show was echt heel leuk. We kwamen ‘s middags aan in Ziggodome daar zei een mevrouw dat we niet de zaal in mochten omdat Neil aan het soundchecken was. Maar, toen die vrouw weg was, keek ik toch bij de tussendeur en ik hoorde een herkenbare stem. Ik haalde gitarist Maarten erbij. Hij is groot Neil Young fan en hij twijfelde om naar binnen te gaan. Die vrouw had alleen tegen mij gezegd dat ik niet naar binnen mocht en Maarten heeft niet de verantwoordelijkheid die ik draag. We keken elkaar aan en hij zei: ‘Ik ga’. Nadat de andere bandleden dat hoorden, gingen zij ook en ben ik ook gegaan, om ze terug te halen… zogenaamd. Daar stonden we als bange jongetjes achter in donkerte te kijken naar Neil Young in een lege Ziggo. Plots kwam die vrouw binnen, maar die zei: ‘Ow hier zijn jullie, wat leuk.’ We mochten gewoon blijven staan.”

Jente helpt Yorick met zijn pak

Kleding albumhoes

Yorick is zanger, gitarist, pianist, muziekkenner, schrijver, maar toch vooral liedjesmaker, heeft hij rituelen als hij schrijft?
“Nee, ik ben de meest ongedisciplineerde schrijver die je ooit zult tegenkomen. Sommige mensen gaan zitten van negen tot vijf om te creëren, bij mij werkt dat anders. De ingeving kan op willekeurige momenten komen en dan moet ik hem grijpen. Ik ben een keer naar Brighton geweest, een achterneef heeft daar een hotel en ik zat daar met de toetsenist van mijn vorige band. Het idee was om daar een week lang te gaan schrijven, maar… er gebeurde niets. Sindsdien weet ik: ik moet het grijpen wanneer het komt.”

Jente Witte herkent wat Yorick zegt. Zij is kunstdocent en heeft de bijzondere kleding ontworpen die Yorick draagt op de albumhoes. Als Haarlemse ontwerpster hebben we haar uitgenodigd om deel te nemen aan het interview omdat ze een belangrijke rol heeft gehad in de vormgeving van The Jester.  “Ja, inderdaad,” zegt Jente. “Ik maak kostuums vooral in de wereld van de cosplay, wat een samenvoeging is van de woorden costume en play. Je neemt een personage uit een film of boek en gaat dat kostuum namaken en naspelen. Het pak dat ik voor Yorick maakte, is het eerste kostuum dat ik voor iemand anders heb gemaakt. Voor mezelf maak ik vooral harnassen enzo, dat vind ik zo leuk.” Yorick vult aan: “Die pakken die zij maakt zijn mooi, dat is echt niet normaal. Ik ben met Jente in contact gekomen doordat ik ging optreden bij haar moeder thuis en ik werd een facebookvriend van haar moeder…”
“Ja, mijn moeder deelt wel eens een pak dat ik heb gemaakt. Yorick, die op zoek was naar iemand die zijn pak kon maken, zag die foto, werd enthousiast en stuurde me een berichtje.”

De afbeelding is geïnspireerd op een schilderij Stańczyk van de Poolse schilder Jan Matejko. Kijk zelf of je de vergelijking gelukt vindt.  

Stańczyk ‘De Jester’ van Jan Matejko
Albumcover van Yoricks nieuwe plaat “The Jester”. Beeld: Nick Helderman

Het klopt inderdaad dat mijn liedjes klinken alsof ze uit de sixties of seventies komen, maar de onderwerpen zijn actueel

In hoeverre is Yorick zelf een jester?
“De naam Yorick komt voor in Hamlet, hij was de jester (hofnar) aan het hof. Maar hofnar Yorick speelde ook liedjes en vertelde verhalen. En toen dacht ik: dat doe ik ook, maar dan in een moderne tijd en niet aan het hof, maar aan luisteraars of bezoekers. Zo is het idee ontstaan. Het is trouwens leuk dat in deze albumhoes de vorige hoes verstopt zit, dat is de letterbak. Dus in de volgende hoes moet dit pak zitten. Het klopt dat mijn liedjes klinken alsof ze uit de sixties of seventies komen, maar de onderwerpen zijn actueel; de liedjes gaan over mijn leven, en bijvoorbeeld ‘Train in the station’ betreft de vluchtelingencrisis. ‘A song for you’ gaat over mezelf in het muzieklandschap vandaag de dag. Zo probeer ik mezelf toch uit te dagen. Jente haakt in: “Voor mij was het pak ook een uitdaging, ik had alleen pakken voor mezelf gemaakt en alleen voor vrouwen. Dus ik moest met zijn maten en kledingstukken aan de slag. Het was spannend of hij het meteen zou passen. Mijn doel was om het schilderij zo gedetailleerd mogelijk na te maken, ik lette op de kleinste details. Zo heb ik het verschil in glans tussen broek en cape op het schilderij terug laten komen in het pak van Yorick door verschillende stoffen te gebruiken. Ik ben daarin echt een perfectionist. De creativiteit zit dan juist in het naar oplossing zoeken om het zo gelijk mogelijk te krijgen.”  

Jente Witte en Yorick van Norden

Zichzelf uitdagen doet Yorick op verschillende manieren. Op zijn eerste album probeerde hij een nummer te maken met twee akkoorden – dat is bijna gelukt. Op The Jester zijn in More than words juist zoveel mogelijk akkoorden te horen.
“Uitdagingen vind ik leuk. Dat zie je ook terug in het hele concept en verdeling van de twee kanten. Maar ook om liedjes te doen met blazers en strijkers in plaats van met mijn band. Daar lag wel een uitdaging; zachte liedjes met orkestratie, dat is toch iets anders dan full power met de band. ‘More than words’ is echt een liefdesliedje. Ik wilde in de tekst naïviteit vangen, de tekst is dom naïef. Ik vond het leuk om een soort van domme rol aan te nemen: ‘Jongens, moet je nu eens horen wat ik voel, dit heeft nog nooit iemand gevoeld.’ Dat is natuurlijk helemaal niet waar, maar mezelf uitdagen probeer ik altijd.”

Hopelijk kan Yorick zichzelf voldoende te blijven uitdagen en Haarlemmers verwarmen met zijn unieke sound. The Jester is een geslaagd tweede album dat 14 september uitkomt. Wil je kans maken op twee kaartjes voor de albumpresentatie op 15 september in Patronaat? Reageer dan op Facebook onder dit artikel waarom jij erbij moet zijn; HB mag namelijk twee kaarten weggeven! Niet gewonnen maar toch nieuwsgierig, er zijn nog een aantal kaarten verkrijgbaar. 

Foto’s bij het interview: Félice Hofhuizen

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here