Haarlem loopt uit als JOHAN Patronaat aandoet en al bij het voorprogramma knettert de gespannen verwachting in de lucht. Na de eerste noten van Jacob de Greeuw en consorten is duidelijk: negen jaar wachten was het waard. JOHAN is terug en Haarlem vindt dat fijn.

Scram C Baby

Het als indie-garagerockduivels aangekondigde Scram C Baby trapt de avond enthousiast af. De band rond zanger John Cees Smit heeft er zin in en links en rechts wordt er meegezongen met deze goed gekozen sidekick voor de avond. Zelfs de moeder en tante van gitarist Mark Meeuwenoord blijken aanwezig. Zij trotseren de garageherrie en krijgen als dank voor hun volharding een ballade toegeworpen – al is het met de vele fucks in dat liedje maar te hopen dat hun Engels wat roestig is. De knuffel aan het eind van het nummer is aandoenlijk genoeg om waardering bij het publiek te krijgen. Zo stijgt de sfeer in de zaal langzaam tot grote hoogte en kan JOHAN een warm bad instappen.

JOHAN

Vuig, meeslepend, melancholisch, opzwepend en soms afwachtend

Als de begintune van The Persuaders start – de klassieke tv-show met James Bond-acteur Roger Moore – gaan de lichten uit. De tune gaat over in een elektronische beat en dan trapt Johan gevoelig af met de klassieker I Mean I Guess van het uit 2001 stammende album Pergola. Jacob de Greeuw sluit zijn ogen en keert in zichzelf om de nummers de kracht en gevoeligheid mee te geven die hij erin legde toen hij ze schreef. Wat volgt is een bijna twee uur durende set die even grillig is als de carrière van JOHAN. De avond is vuig, meeslepend, melancholisch, opzwepend en soms afwachtend. JOHAN is gevoelig als een singer-songwriter, beukend als een hardrockband en opzwepend als een sixties psychedelische trip. Een trip langs de vele ups en downs uit het leven van De Greeuw, die we kunnen terugluisteren op de vier albums die de carrière van Johan omspant.

JOHAN JOHAN

Pull Up

Na het eerste voorzichtige aftasten, komt de band langzaam op stoom en een paar nummers later slaat de swing op de planken over op de zaal. Mensen komen in beweging en nieuwelingen krijgen evenveel bijval als de vertrouwde songs uit Johans inmiddels rijke geschiedenis. When I’m On My Own van THNX JHN, Tumble and Fall van Pergola (“Because insanity becomes a state of mind / It comes around again”), en het beklemmende Anyone Got A Clue met de eindeloos herhaalde zin “You don’t know what I’m talking about” van het nieuwste album Pull Up.

JOHAN

Ze wisselen elkaar soepeltjes af alsof ze altijd naast elkaar bestaan hebben. Dat zegt veel over de schrijfkracht van De Greeuw. Negen jaar geleden had hij de band opgeheven, omdat hij de magie niet meer voelde. Hij gaf in een interview voor 3voor12 toe dat dit ook kwam omdat anderen bijgedragen hadden aan de inmiddels voorlaatste langspeler. Daardoor miste De Greeuw het gevoel dat hij bij zijn eigen liedjes heeft en dat nodig bleek om ze goed te kunnen vertolken.

JOHAN JOHAN

Maar depressies, een midlifecrisis en zelfverkozen dood van zijn vriend Joost Zwagerman kregen hem uiteindelijk niet op de knieën en na een paar jaar ging hij toch weer schrijven. In hetzelfde gesprek met 3voor12 vertelt hij dat hij de liedjes liet horen aan Jeroen Kleijn met het idee ze wellicht ooit op te gaan nemen. Jeroen vond ze klinken als JOHAN en zo werd Pull Up geboren. De Greeuw staat vanavond met oudgedienden Kleijn en Diets Dijkstra, Robin Berlijn en Jan Teertstra – die zelf opbelde of hij mee mocht doen toen hij hoorde dat JOHAN weer de bühne op ging – op de planken met de energie van een bandje dat nog maar net begonnen is en overweldigd wordt door de enthousiaste reacties van het publiek.

Loslaten

De Greeuw brengt dan ook niet veel meer dan wat verbaasd klinkende dankjewels uit tussen de nummers door, de aandacht voelt blijkbaar nog steeds onwerkelijk. Hij laat zijn gitaar spreken. JOHAN brengt de zaal in vervoering en geniet er tegelijk zelf zichtbaar van op het podium te staan. De sfeer blijft zelfs goed als Berlijn liefst twee versterkers tegelijk opblaast en De Greeuw geheel in zijn stijl rustig gaat afwachten tot de boel gefikst is. Na een mat “Hij doet het weer” beuken ze er vervolgens weer in met het gejaagd klinkende She’s Got A Way With Men.

JOHAN

In de toegift zingen de bandleden met Day is Done harmonieus en vol overgave Let Go If You Want To Feel Better. JOHAN lijkt zichzelf los te laten en ramt en stampt de finale van dit zinderende weerzien er vol overgave uit. En dan moet de zaal het ook doen, als de laatste hysterische noten weggestorven zijn. Loslaten. Zij het met tegenzin. Een zekere hunkering blijft voelbaar als het gordijn eenmaal dicht is: laat het niet weer negen jaar duren tot ons volgende weerzien.

Tekst: Sander Grip

Foto’s: Peter van Heun

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here