Om maar meteen met de deur in huis te vallen: dit is niet de muziek waar ik van hou. Niet de muziek die ik aan zet in de auto. Laat staan de muziek die ik morgens door mijn oordopjes laat schallen als ik in de trein naar kantoor zit. Wakker worden doe ik vast wel met dit geluid, maar waarschijnlijk kom ik helemaal hyper op mijn werk aan… Gelukkig zijn er een heleboel mensen die het juist helemaal fantastisch vinden om wakker te worden met John Coffey (met of zonder instrumenten weet ik inmiddels). En juist daarom was ik zo nieuwsgierig naar wat de avond zou brengen. Ik zou het gaan meemaken, want ik mocht een kijkje nemen achter de schermen van het Patronaat tijdens het uitverkochte optreden van de band.

Speciaal biertjes en stilte voor de storm
Vooraf ontmoet ik bij de kleedkamers David Achter de Molen, de leadzanger van de band. Hij komt net bij onze geliefde Jopenkerk weg, want ze promoten tegenwoordig ook hun eigen biertje: Sinking Ship. Vanavond hebben de heren daar akoestisch gespeeld en uiteraard een aantal speciaal biertjes gedronken. ‘Wel net een te veel eigenlijk, je kan je goed vergissen in een biertje van 11%’ geeft David toe. ‘We drinken nu niet voor niets water, koffie en Red Bull’. Het leven is dus niet alleen maar rock ’n roll voor de mannen. Bovendien horen we op de gang ‘You can go your own way’ van Fleetwood Mac door de speakers knallen. Niet geheel de muziek dat je in het straatje van John Coffey verwacht, maar de mannen gaan er op los en je merkt dat ze ontzettend zin hebben om het podium te gaan beklimmen. De energie stroomt door de hal, zoals we wel vaker op deze plek hebben gezien. Het is opmerkelijk dat de heren eigenlijk allemaal heel relaxt rond dansen, maar dat er toch een bepaalde onrust in de lucht hangt. Als een stilte voor de storm die iedereen al kent. Behalve ik. Ik weet nog steeds niet goed wat ik moet verwachten.

13_Black Peaks en John Coffey_ Nirvana toegift

Crowdsurfend naar het balkon
De kleine zaal van het Patronaat stond vol met de jonge fans beneden op de vloer en boven de oudere fans. Een enkele vrouw hier en daar, maar voornamelijk mannen die klaar staan om te springen, rennen, duwen, trekken en vooral stagediven. Zodra de heren van John Coffey het podium op komen (na enige lange tijd van opbouwen en soundchecken) gaat het los. De eerste fans staan al op het podium om opgevangen te worden in het publiek. 2 op de 3 belandt helaas verkeerd (lees: op de grond), maar dat mag de pret niet drukken, want ze gaan maar door. Ook David springt het publiek in, hij wordt uiteraard wel op handen gedragen. Hij krijgt het zelfs voor elkaar om over de trap naar het balkon te crowdsurfen.

04_Openingsnummer

Aandacht voor fans
Ik als leek, als niet-zo’n-grote-fan, begrijp inmiddels wat er zo fantastisch is aan deze punk-rock formatie. Naast het muziek genre waar je van moet houden, hou je heel snel van de heren op het podium. Ze zijn één met hun fans. Ik denk zelfs dat David iedere fan meerdere keren echt heeft aangekeken en contact heeft gemaakt. Iets dat ieder (vrouwen)hart sneller doet kloppen. Aandacht van de bandleden. Iedereen in de zaal kreeg het. Het meisje vooraan met de tatoeages, Eva werd genoemd voordat haar lievelingsnummer werd gespeeld, de jongen met de GoPro op zijn hoofd, het stelletje dat in het hoekje stond te zoenen, het meisje op het balkon die David de hele avond heeft geprobeerd te spiegelen (hand door het haar, arm in zij, jeuk aan haar neus), de mannen die de circlepit en later ook de Wall of Death inzetten. Iedereen.

09_Wall of death_zonder shirts

Naast de aandacht schotelen ze hun publiek ook een enorme lading aan krachtige muziek voor die luidkeels wordt meegezongen/geschreeuwd. En waarachtig genoeg begon ik de muziek ook te waarderen. Je krijgt er een energie van, het is groots en overweldigend. Keihard en ruig. Wellicht raak je er zo overmoedig van dat je niet meer ziet dat er meer mensen op het podium staan dan in het publiek om je op te vangen…

‘De shit was helemaal aan man!’
Na het laatste nummer komen de heren van Black Peaks (voorprogramma) het podium nog een keer op om nog een nummer mee te spelen. Nirvana klinkt nog even keihard door het Patronaat en dan is het klaar. Bezweet en kapot gespeeld kruipen de mannen van het podium af. David treffen we aan op een stoel in de gang. Met een sigaret en blik Red Bull pakt hij even zijn momentje om bij te komen. “Ik ben kapot, de shit was helemaal aan man.” Even later als iedereen bij de kleedkamers aankomt horen we David nogmaals: “Ik wou dat dit de laatste show was man, te gek! Zo vet was dit!”

12_Alfred van Luttikhuizen_Crowdsurfen

Haarlem is het een na laatste optreden van 2015. “Woensdag nog Nijmegen op z’n kop zetten, dat wordt ook echt helemaal te gek. Daarna is het ook voor ons Kerst. Dan kunnen we terug kijken op een bizar mooi jaar voor ons.”

Fotografie: Tim Kulk

Bekijk meer foto’s van het optreden van John Coffey:

[rev_slider JohnCoffey]

Foto’s Slider: Jaap Kroon

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here