klagen met krouwels plastic

Nou lieve Haarlemmers. Het is juno.

De tijd is daar; de eerste versoepelingen van de lockdown. Haarlem mag weer een drankje doen in een stalen kooi, wat we tegenwoordig een terras op de Grote Markt noemen. Onderwerp van gesprek? Wat leren wij als maatschappij van deze coronacrisis?

We leren echt helemaal niets.

Ergens in de derde week van de lockdown hoorde ik mensen van mijn leeftijd mokken dat ze “er écht weer even tussenuit moesten”. Dat was week drie. Drie!

Wat voor waardeloze vrouw, baan, huis en kinderen heb je dan eigenlijk?

Na dertig volle jaren is het Himalaya gebergte weer zichtbaar vanaf het Indiase platteland. In Venetië zwemmen weer vissen in de grachten. Maar eigenlijk willen we er alles aan doen om de Everest in moordtempo weer achter grijs smog te laten verdwijnen. Geen vliegangst, maar vliegdrang. (Vliegdrangst?) De bonuscultuur van de KLM gaat geen dag onder serieuze druk staan. En waar de cultuursector de spreekwoordelijke tering kan krijgen en het moet doen met een dertigkoppig publiek, mogen vliegtuigen ouderwets worden volgepropt.

We leren echt helemaal niets.

Zelfs het Zandvoortse Circuit heeft dit jaar geen race nodig om alle ecologische regelgeving vrolijk aan hun laars te lappen. De milieuorganisaties maken geen schijn van kans. De F1 zal ze van rechter naar rechter slepen tot ze helemaal uitgeknepen zijn. Hun gelijk wordt volgend jaar vergeten onder oorverdovend gejuich voor een Limburger in een Red Bull-verpakking.

Wij leren echt helemaal niets.

Zo’n 57 jaar na “I have a dream” is een Black Lives Matters-beweging nog nodig. En in plaats van onze persoonlijke verantwoordelijkheid nemen in dit gevoelige vraagstuk weten we niet hoe keihard we moeten schreeuwen, roepen en Tweeten hoe schoon onze handen wel niet zijn. 

Met je “All Lives Matter”. Twee keer omdraaien en je staat Zwarte Piet nog steeds te verdedigen.

We leren echt helemaal niets.

Er is nog tijd. Geloof het of niet; ik ben een optimist. 

Ik hoorde van een Haarlems raadslid dat hij zijn kapper één keertje extra had betaald.

“Ik ben wel niet geweest maar zou in die acht weken wel zijn gegaan, wel zo eerlijk.” 

Daar werd ik hoopvol van.

De steun voor lokale Haarlemse ondernemers was zelde zo groot in deze Spaarnestad en we zoeken ons geluk weer in de buurt in plaats van op Bali.

Onthou dat elke crisis oneerlijk is. Oneerlijke regels die oneerlijker worden toegepast en nog oneerlijker worden gehandhaafd. We kunnen er wel eerlijkere mensen van worden.

We moeten er wel iets van leren.

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here