In bijna de helft van alle landen ter wereld is homoseksualiteit strafbaar, soms zelfs met de doodstraf. De 25-jarige Nathalie Doganay wil Haarlemmers graag bewust maken van het feit dat uit de kast komen en volledig jezelf kunnen zijn niet voor iedereen vanzelfsprekend is. Hoewel ze opgroeide in het ‘liberale’ Amsterdam leek uit de kast komen door haar religieuze achtergrond vrijwel onmogelijk.

We treffen Nathalie op een zonovergoten terras op de Grote Markt. Ondanks de donkere kant van haar verhaal straalt ze als ze vertelt over de plannen die ze heeft. “Er zou een veilige haven moeten zijn voor jongeren die, om wat voor redenen dan ook, worstelen met hun seksualiteit. Door een praatgroep voor deze mensen op te richten, wil ik ze inspireren en vooral de kracht geven voor zichzelf te kiezen. Want hoe kun je van anderen houden als je niet van jezelf houdt?”

Koukleum
Op haar twaalfde wordt Nathalie verliefd op een klasgenootje. Het meisje is een enorme koukleum en zoekt vaak de warmte op van de verwarming waarnaast Nathalie een tafeltje heeft. “De vonk sprong over en ik wist zeker dat ik verliefd op haar was.” Vanaf dat moment slaat de twijfel toe. “Ik kom uit een orthodox christelijk gezin van Syrische afkomst. In Amsterdam is de Syrisch-orthodoxe gemeenschap erg hecht. De mensen binnen de kerk zijn heel betrokken bij elkaar.” Homoseksualiteit wordt er absoluut niet getolereerd. “Je weet dat het bestaat, maar niemand praat erover. Alsof homoseksualiteit iets is dat alleen buiten de kerk voorkomt.”

nathalie-doganay-HB-1

Een jaar lang twijfelt ze aan zichzelf. “Houdt god nog wel van mij? Wat vinden mijn ouders hiervan? Kan ik dit delen binnen de kerk?” Op haar dertiende wordt het geheim te groot en besluit ze op school te vertellen wat er aan de hand is. Toch duurt het nog drie jaar voor ze ook voor zichzelf kan toegeven dat ze geen zondaar is, en besluit ze dat ze uit de kast móet komen. “Ik voelde me zo ellendig dat ik het hele leven niet meer zag zitten. Ik wist dat ik voor mezelf moest kiezen om verder te kunnen.” De voorbereidingen voor haar daadwerkelijke coming-out duren maar liefst drie jaar. In die drie jaar schiet elk mogelijk scenario door haar hoofd. “Van verstoting tot eerwraak: ik was op elke situatie voorbereid. Vooral in de laatste maanden was ik echt bang voor eerwraak. Daar is het gelukkig niet van gekomen, maar ik weet dat die angst niet onterecht was.”

Nieuwe start
Door de moeizame periode voor haar coming-out en de hulp die ze daarbij krijgt van het COC, beseft Nathalie zich dat ze er wil zijn voor andere homo’s en lesbiennes in hetzelfde schuitje. “Mijn ouders vroegen me het stil te houden. Ik zou thuis welkom blijven zolang ik niet over mijn seksualiteit praatte. Dat zou betekenen dat mijn toekomstige vriendin niet welkom zou zijn, en dat wilde ik niet. Dus verbrak ik al het contact en heb ik ze, hoe moeilijk ook, negen maanden niet gesproken.” Ondanks haar zorgvuldige voorbereidingen valt Nathalie daarna in een zwart gat. Ze verhuist van Amsterdam naar Haarlem en raakt veel van haar vriendinnen uit de kerk kwijt. “Niemand zou dat gevoel van eenzaamheid moeten meemaken. Daarom wil ik anderen laten zien dat het kan, dat het zelfs belangrijk is om voor jezelf te kiezen. Ook als je hele omgeving je het gevoel geeft dat je daarmee de verkeerde keuze maakt.”

Nu Nathalie in Haarlem een druk maar gezellig sociaal leven heeft opgebouwd, wil ze zich vol op deze praatgroep gaan storten. Herken jij jezelf in haar verhaal, of zou je haar willen helpen bij het opzetten hiervan? Neem dan contact met haar op via nathaliedoganay@gmail.com.

Tekst: Marloes Derks
Fotografie: Jaap Kroon 

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here