Haarlem was ooit de stad van Droste, van Teva, van Figee, van Kuyichi, van K-Swiss, van EMI-Bovema, van Joh. Enschedé, van Sony Music, van Roadrunner, van Phonogram, van Blooker, van Joost Swarte, van Haarlemmerolie, van Kenau, van Malle Babbe, van Bomans, van Frans Hals, maar ook van Gottmer en het Nederlands Bijbel Genootschap.

Leegloop

Vroeger zei men nog in een adem dat Haarlem de stad van de grafische industrie was, van de linnenproductie, van 150 bierbrouwers aan het Spaarne en van de meeste journalisten per vierkante meter centrum. Haarlem heeft slechts een status hoog te houden van een sterke (traditionele) mkb- en retailsector, maar de gemeente heeft nooit willen snappen hoe die zijn om te zetten in sterke merken die de stad maken tot wat het is. Sterker nog, de stad blijft een grote scheur opentrekken over hoe wij alles beter kunnen doen en oppakken, maar vergeten dat Haarlem de afgelopen veertig jaar stelselmatig een leegloop van bedrijven kent die zich liever vestigen in Almere, Zaandam, Hoofddorp of Amstelveen.

Leer van je fouten

Ons manco in Haarlem is dat we niet kijken naar hoe het er bij onze buren aan toe gaat. We nemen onze eigen geschiedenis niet ter harte en kunnen verhalen van derden niet duiden, omdat we Haarlem diep in ons hart beter vinden dan alle gemeentes om ons heen. Haarlem is een ambtenarenstad voor gemeente- en Provinciale Statenpersoneel, mensen die oprecht geloven dat zij de economie en het vestigingsklimaat van onze stad kunnen maken of breken. De twee grootste werkgevers van Haarlem zouden echter moeten weten dat niemand zich in de Spaarnestad kan herinneren wie er bijvoorbeeld in 1989 burgemeester was of dat Ton Hooijmakers nu een oud-Gedeputeerde of oud-gedupeerde is?

droste fabriek

Inspiratie

Niemand heeft zich hier ooit afgevraagd waarom het Maastrichtse bedrijf Snacksons ver buiten de stadsgrenzen naam heeft weten op te bouwen. Niemand heeft zich bekommerd om de David-status van Van der Pigge en niemand weet meer waarom de broertjes Philips uit Zaltbommel zich in Eindhoven gingen vestigen. In alle gevallen heeft het met geld en een pioniersrol te maken. Snacksons was jarenlang de kleine lokale tegenhanger die het grote McDonalds-geweld uit de binnenstad van Maastricht wist te weren. Van der Pigge wilde nimmer wijken voor het grote arrogante geld van Vroom & Dreesmann en de broertjes Philips werden Zaltbommel uitgepest omdat ze daar belachelijk hoge huurprijzen vroegen voor een fabriekspandje dat compleet gerenoveerd moest worden.

Vreemde krachten

Als communicatie- en marketingadviseur ben ik er al jaren achter dat niet alleen gedragspsychologie van invloed is op wat we willen geloven en waarom we naar de winkel rennen, sociologie en antropologie zijn ook steeds meer van belang. Hoe gaan we met elkaar om? En hoe komt dat? Wat vinden we belangrijk in een samenleving als de onze? Zelfverrijking of het opkomen voor je medemens? Wie bepaalt dat? Wie stuurt dat aan? Wie oefent invloed uit en namens wie dan wel? Het zijn krachten die we allemaal herkennen maar nooit grondig hebben onderzocht. In al mijn werk selecteer ik die verhalen waarvan ik denk dat ze een verankerde basis hebben in wat ons Haarlemmers onderscheidt van bijvoorbeeld Leidenaren, Alkmaarders of Amsterdammers. Daarnaast heb ik vanuit een persoonlijke interesse jarenlang onderzocht wat de feitelijke redenen zijn geweest voor het vertrek van grote bedrijvigheid, de dood van een eerste divisionist in het betaalde voetbal en de afhakende investeerders die op het moment suprème toch het Amsterdamse KNSM-eiland verkozen boven Haarlem.

Ik heb het altijd raar gevonden dat ik in een stad geboren ben die niets had te vertellen, maar zichzelf in 30 jaar heeft opgewerkt tot een van de sterkste regio’s terwijl een stad als Haarlem al dik 400 jaar alles in zich heeft om met recht de hoofdstad van Noord-Holland te zijn.

Sterke (retail-)merken

Haarlem staat op het punt om met trots eigen sterke nieuwe merken uit te bouwen tot een eerlijk retail-broedplaats, als we gezamenlijk maar de keuze voor een betekenisvolle maakindustrie willen maken. In Nederland en in Haarlem met haar mkb-traditie in het bijzonder geloven we in warenhuizen als combi van de retail-, de maak- en merkindustrie als commerciële, maar eerlijke en oprechte Madurodammetjes per stad. Wij weten wat volop consumenten echt willen, we snappen dat de focus op liefde voor echte, eerlijke producten steeds groter wordt en we erkennen de kracht van gezamenlijke producten, services en merken als gebundelde ‘business builders’. Een gemeente is één groot warenhuis en dus naast een shop-in-shop-formule in alternatieve vorm ook een facilitair huis waar retailers, ondernemers, kleine zelfstandigen en producenten elkaar ontmoeten. Noem het een gemeentelijke handelskamer of een retail-academy binnen een paar laat-Middeleeuwse stadsmuren.

City PR

Daarbij denk ik dat de gemeente voor kleine zelfstandige ondernemers de branding, pr en reclame kan verzorgen onder de paraplunaam van de economische stad middels een webshop, middels Pinterest en middels een stadsmagazine en nieuwsbrief om gezamenlijk een duurzaam en maakbaar imago op te bouwen. Noem het een gemeentelijk prijzencircuskrantje nieuwe stijl. Dus ja, de gemeente kan zomaar de ideale kleine reus zijn in het midden van de Randstad die weet hoe te managen en Haarlemmers weet te verbinden. Namens de gemeente, namens sociaal-maatschappelijke en culturele organisaties en namens werkgevers. Als je wilt dat het kan, dan kan het. Zonder Primark of Media Markt in de binnenstad en met faculteiten Marketing, Media & Entertainment Management, Communicatie, Psychologie, Sociologie en Antropologie, want we weten al sinds mensheugenis hoe we (elkaar) moeten verkopen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here