#17

Zit ik verdomme door zeer uitzonderlijke omstandigheden naar het Eurovisie Songfestival te kijken, blijk jij daar te staan. Waylon: de rock’n roll artiest. Die toch voordat hij bekend werd sliep in een busje, levend voor de muziek. Verlaagt hij zich tot dit kneuterige festijn? De band wordt gestart, lichten flitsen, eerste tonen bereiken mijn trommelvliezen en daar verschijn jij ten tonele met een zwarte gitaar om je nek. In het openingsshot kijk je stoer in de camera, op jouw hoofd zit een olijk hoedje en je draagt een soortement peignoir in tijgerprint. Er zijn vier dansers, op zich niets vreemds, totdat het me opvalt dat jij als blanke man op een verhoging staat terwijl de vier nederige dansers tamelijk donker van kleur zijn.

Je kijkt een paar keer uitdagend in de camera, het playbacken valt nauwelijks op. Plots de verbazing: jij laat een van de mannen met een sierlijke handbeweging allerlei malle fratsen uithalen dat door moet gaan voor dansen, er wordt in mijn vriendengroep gemompeld. Even later beweegt de tweede danser alsof hij op hete kolen loopt nadat jij iets hebt gedaan. Voor mij leek het alsof je een nootje gooide, maar zo erg kan het toch niet zijn Waylon? Er wordt ingezoomd op nummer drie die als een krankzinnige op een trommel slaat, hij heeft nog net geen botje in zijn neus. Nummer vier krijgt geen moment of fame, hij staat er bij als Piet in opleiding. Waylon, vertoont jouw optreden geen parallellie met die andere goedheiligman die verhoogd zich laat omringen door donkere hulpjes die allerlei vreemde dansjes doen? Als jouw optreden echt maatschappelijk geaccepteerd wordt, eis ik het woord negerzoen terug.

Na het optreden tolt mijn hoofd, plof ik zwijgzaam op de bank en vraag mij af: wat zou jij zelf van het optreden vinden? Los van het feit dat jij daar toch helemaal niet hoort te staan, maakt jouw hoofd nergens een connotatie met het verleden – iets met slavernij enzo? Kijk eens Django Unchained of Seven years of slave, als jij geen link ziet Waylon, heb ik respect voor je en blijkt dat mensen met een geestelijk gebrek het vrij ver schoppen in dit sociaal welvarende landje. Als je wel de link maakt heb ik ook respect want hoe durf je? Doe je het voor aandacht en wil je straks een nieuw plaatje promoten? Of, lieve Waylon, neem je mij in het ootje en ben jij eigenlijk nog die rauwe muzikant, slapend in zijn busje, zuipend en snuivend, levend voor zijn muziek met schijt aan conventies.

Je begrijpt: ik hoop het laatste, lieve Waylon.

 

Fotografie: Wiebrig Krakau

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here