Vrijdagnacht, 3:00 uur. Je staat op je hoge hakken in de Smedesstraat en je hebt je jas met daarin je fietssleutel in een kroeg laten liggen, maar welke…? Je ene vriendin is al uren geleden naar huis gegaan en je andere vriendin staat een paar meter verderop te bekken met een jongen met pukkels. Je wilt naar huis, naar bed, slapen en wakker worden met een onvermijdelijke kater. Je hebt een taxi nodig….

Stap in de taxi bij Brian

Brian Klerkx werkt al ruim 15 jaar als taxichauffeur in Haarlem. Het was geen langgekoesterde droom, maar hij was wel ‘in need of cash’. Bladerend door de Gouden Gids (Voor de jongere lezers onder ons: dat was vroeger een soort telefoonboek voor bedrijven.) vond hij een taxibedrijf, pleegde een telefoontje en werd aangenomen. In de jaren die volgde reed Brian duizenden kilometers met de meest kleurrijke figuren op de achterbank. Zo verzamelde hij mooie, bizarre, smerige, schokkende en ontroerende verhalen. Een paar ervan deelde hij met Haerlems Bodem.

“Als hij niet met ‘zo’n kanker-Marokkaan’ wil meerijden, hoef ik hem ook niet.”

“De meeste klanten zijn erg aardig. Sommigen maken een praatje, anderen zeggen helemaal niks. In principe maakt het mij niet uit. Een goede taxichauffeur oordeelt niet. Tuurlijk zijn er gevallen waar iemand een grens overschrijdt en ik ze weiger. De afspraak is bijvoorbeeld dat mensen altijd de voorste taxi in een rij nemen. Die chauffeur wacht namelijk het langst op een rit. Het komt voor dat een klant de eerste taxi overslaat omdat de ‘chauffeur zo’n kanker-Marokkaan is’ en dan wel met mij mee wil rijden. Zo iemand weiger ik.”

De meeste ritten zijn redelijk standaard: zakenman naar Schiphol, oud dametje naar de dokter, rijkeluisdochter na het stappen veilig naar huis. Dan zijn er nog een aantal vaste klanten die elke donderdag uit kroeg X komen stommelen en gezellig brabbelend in de taxi stappen en inmiddels niet meer hoeven te zeggen waar ze wonen. Enig nadeel van hen is dat ze soms het geld voor de taxirit per ongeluk hebben omgezet in vloeibaar goud in het café.

De schaduwzijde van Haarlem

Er zijn echter ook uitzonderlijke gevallen, Brian haalt even adem: “Soms krijg je rare types in je taxi. Ik kan er niet alles over vertellen, maar ik heb klanten gehad die een wapen op zak hadden. Of even naar een adresje moest om ‘een pakketje af te geven’. Ik probeer daar niet te ingewikkeld over te doen. Zolang ze beleefd zijn tegen mij en netjes de rit betalen, heb ik er verder weinig mee te maken. Haarlem heeft zeker een schaduwzijde, maar dat wil niet zeggen dat het verder geen aardige mensen zijn.”

Ramen open met -10℃ 

“De ergste rit die ik me kan herinneren was een gast die op een ijskoude winternacht naar Purmerend moest. Na een kwartier kotste hij mijn hele wagen onder. De stank was niet te harden! Enige optie was alle ramen openzetten maar met -10℃  is dat geen pretje. Bij aankomst bleek hij ook nog eens niet genoeg geld bij zich te hebben.“ Mensen die uit de hoogte zijn, liggen de taxichauffeur ook niet: “Waar ik ook écht een hekel aan heb zijn van die kakkers die zich beter voelen dan anderen. Die gaan mij dan vragen waarom ik lang haar heb en of ik daarmee wil opvallen. Ik blijf altijd beleefd, maar ik zeg ze wel wat ik denk. Dan maar geen fooi.”

Loverboys en dure aftershave

Naast spannende verhalen, zijn er ook treurige gevallen. Een vrouw die een taxi belt en dan klaar staat met drie tassen, twee kinderen en een blauw oog. Die heeft haast omdat ze weg moet zijn voor haar man thuiskomt en ze nog een keer in elkaar timmert. Ook sommige jonge prostituees die door loverboys volledig zijn gehersenspoeld en zichzelf de schuld geven van hun situatie. Meisjes die bij een niet-betalende klant dan maar de dure shampoo en aftershave mee grissen uit de badkamer om er nog iets aan over te houden. Brian vindt het echter verbazingwekkend hoe laconiek mensen soms met hun leed omgaan. Zwarte humor en zelfspot zijn niet ongewoon.

“Ga je nog even mee naar binnen?”

In de categorie seks, drugs en rock-’n-roll is seks ook nog wel een bijzonder puntje. Behalve zoenende stelletjes, gaan sommigen wel heel ver! Brian: “Ik weet nog dat ik eens een paar jongeren op mijn achterbank had en ineens kon ik een van die meiden niet meer zien in mijn spiegel. Toen we op de plaats van bestemming waren, kwam ze ineens weer omhoog en zat een van die jongens met gloeiend rode oren nog een beetje na te hijgen. Ook is het me een paar keer overkomen dat een vrouwelijke klant me vroeg of ik gezellig even mee naar binnen wilde voor een snelle wip. Beetje gek vind ik dat, maar niet onaardig bedoeld.”

Brian is zelf best een opvallende verschijning met zijn lange haar en baard. Misschien lijkt het daarom of iedereen in Haarlem hem kent. Mensen mogen hem; hij is relaxed, ruimdenkend en raakt eigenlijk nooit met iemand in conflict. Stap je ooit in zijn taxi, wees dan vooral niet verlegen en vertel hem je meest vunzige verhalen en diepste geheimen…Maken wij er weer een nieuwe taxistory van. 😉

Meer bijzondere Haarlemse verhalen? Lees dit eens!

Fotografie: Hans Palmboom

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here