Vanuit zijn ruimteschip aanschouwt hij belangstellend de wereld om hem heen. Het enige wat hij heeft: de fles, z’n typemachine, gedachtes. M.H.R. Puttmann -met dubbel t en dubbel n- bewondert het leven en beschrijft gedachtes in zijn enigmatische contemplaties, speciaal voor jou.

Contemplatie 11

Met een stroperig, historisch gekleurd lijf, kruipt ze op die bewuste dag op Fraser Island behendig langs de boomstam omhoog. Ze is op zoek naar voedsel. Haar gebeitelde klauwen priemen zich vast in de schors en haar slijmerige tong ruikt lekkernijen die boven op haar wachten. In eerste instantie schrikt ze niet van de vier witte terreinwagens die vlak onder haar tot stilstand komen. Al sinds haar jeugd rijden grote 4×4 auto’s door haar leefgebied, aangezien je hier enkel met een dusdanig voertuig over de veelal onverwarde wegen kunt rijden. Zelfs op het moment dat er lawaaierige jongeren uitstappen, blijft ze gefocust op haar eten. Hopelijk wordt ze niet gezien.

Eén van de jeugdigen wijst met zijn groene vinger omhoog: “Wow, check that animal!”. Zonder een sprankel aandacht te besteden aan het werkelijke beest, worden camera’s als kanonnen in stelling gebracht. Het enkelvoudige schieten is begonnen en bij iedere beweging drukken wijsvingers hoopgevend op knopjes om die ene ‘perfecte’ foto te nemen. Zonder van het scherm op te kijken wordt het vereeuwigde beeld bekeken, razend snel nog een kiekje, en nog één, en nog maar één. Het is nooit genoeg. Meer, doelloos meer. Zucht. Ze kent dit, rustig blijven zitten dan gaat het snel vanzelf over.

‘Het maken van picca’s ultiem verheven tot eindeloos neuken, maar dan zonder klaarkomen.’

De leguaan denkt aan vroeger, toen waren foto’s een vereeuwiging van een memorabel moment. Een fotobouwer had een rolletje met maximaal 36 foto’s en moest gedegen kiezen welke uitzonderlijkheid werd gefotografeerd. Fotografie als kunst. Een herinnering voor altijd vastgelegd op een fysiek beeld. Hierdoor was de waarde van foto’s, zeker gezien de kwantiteit, vele malen groter dan in deze digitale wereld waarin foto’s maken behoort tot dagelijkse beslommeringen als je reet afwegen. Van alles en iedereen wordt foto’s gemaakt: zaaddodende wandelingen, wanstaltig eten, om nog maar te zwijgen van die miljoenen selfies; vreselijk. Het maken van picca’s ultiem verheven tot eindeloos neuken, maar dan zonder klaarkomen.

De massa is weer vertrokken, op naar een volgend hoogtepunt. Geen van hen heeft werkelijk moeite genomen dit historische schepsel, deze prachtige leguaan, live te aanschouwen. Nee, de foto gemaakt, de herinnering ligt vast, onthouden hoeft niet meer. Kiekjes als overvloedig bewijs van het pseudoplezier dat de jeugdige beleeft in deze nieuwe computertijd. De leguaan haalt diep adem en kruipt verder omhoog, eindelijk eten. Als ze bovenkomt, schrikt ze: haar hapjes zijn al lang en breed vertrokken. Fuck die foto’s.

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here