Vanuit zijn ruimteschip aanschouwt hij belangstellend de wereld om hem heen. Het enige wat hij heeft: de fles, z’n typemachine, gedachtes. M.H.R. Puttmann -met dubbel t en dubbel n- bewondert het leven en beschrijft gedachtes in zijn enigmatische contemplaties, speciaal voor jou.

‘Die lui noemen zich ‘de specialiteit van de chef’

Duizenden kilometers rijd ik met mijn ‘vriendin’ naar het einde van de wereld, en dan leer je elkaar ‘anders’ kennen. Zo ontdekte ik dat zij zeer slecht autorijdt, maar dat schijnt iets vrouwelijks te zijn. Daarnaast vinden we allebei dat we zelf een uitmuntende muzieksmaak hebben, maar dat erkennen we niet van elkaar. Zeg maar gerust: we haten elkaars muziek en dit kan leiden (lijden) tot eufemistisch beschreven ‘spanningen’, helemaal omdat ik gaarne de wagen bestuur (wie rijdt, bepaalt de muziek) want ik wil graag blijven leven.

Kijk: ik houd van muziek waarbij artiesten leven op de rand van het toelaatbare, schijtend op conventies en waar allerhande middelen hen verder brengen. Neem bijvoorbeeld The Doors. Deze nostalgische band heeft één keer in Nederland op getreden, maar dit moest wel zonder zanger Jim omdat hij ergens bedwelmd hoeren lag te naaien. Dat vind ik mooi. Dan Kurt van Nirvana: die schrok na het wereldberoemde MTV unplugged optreden zo dat hij ook nuchter kon spelen, dat-ie kort erna een einde aan zijn leven maakte. En wie kent de beelden, Pinkpop 1992, nou niet? Hij, mijn Eddie Vedder, sprong van een camerastellage in een uitzinnige menigte. Na het spektakelstuk was zijn jonge rug bekrast alsof hij zestig zweepslagen had gehad. Natuurlijk deed het pijn maar dat is de opoffering die je als artiest dient te maken voor de muziek, jouw fans en eigen eergevoel.

Dus toen ik na acht uur rijden wel moést wisselen, kreeg zij de leiding. Aanvankelijk dacht ik dat er iets mis was met de motor, maar het was haar muziek. Ed Sheeran. Wat een kinderlijke, inhoudsloze prut! Er kwam bloed uit mijn oren, dit voelde als het uitknijpen van een puist. Daarna kwam Chef’Special, ik dacht: de-vrouw-die-zegt-mijn-vriendin-te-zijn maakt een grapje, maar die lui noemen zich écht ‘de specialiteit van de chef’. Een muziekband! Waar slaat dat op? Doet u mij maar een balletje gehakt… Dat kan je niet serieus nemen, toch blijken die binkies razend populair onder met oestrogeen gevulde pubermeisjes. Gelukkig kon ik, vanwege een plaspauze, de troon achter het stuur veroveren en mijn muziek inpluggen. Ik was klaar voor snerpende gitaren, dode zangers en sex, drugs, rock’n roll! Maar, hoe het precies gebeurde weet ik nog steeds niet. Een aandoenlijk gitaartje tokkelde hoorbaar. ‘For all the times that you rained on my parade…’ Love Yourself van Justin Bieber, fuck! Ze zou me kapotmaken, ik voelde schaamte, helemaal toen mijn vriendin ontdekte dat ik al zachtjes meezong. Dat noemen ze dan een guilty pleasure… Tja, over smaak valt niet te twisten.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here