Vanuit zijn ruimteschip aanschouwt hij belangstellend de wereld om hem heen. Het enige wat hij heeft: de fles, z’n typemachine, gedachtes. M.H.R. Puttmann -met dubbel t en dubbel n- bewondert het leven en beschrijft gedachtes in zijn enigmatische contemplaties. Speciaal voor jou.

Bij het ontwaken was de spanning voelbaar en ‘s avonds stond alles in het teken van dat ene moment. Altijd moest mijn vader die avond ‘iets uit de schuur pakken’ of was hij ‘aan het rommelen op zolder’. Het deerde mij niet, ik wachtte vol intense spanning af. Dan werd er luid op de deur geklopt. Verstijfd van angst zocht ik de blik van die -zou achteraf blijken- schijnheilige lul; mijn vader. Hij knikte ten teken dat het goed was; dan kon ik de gang in. Altijd stond daar een juten zak volgeladen met cadeaus. Ongelofelijk, dit mocht nooit veranderen. Later werd ook mijn tere kinderziel verkracht door de in kennisneming van het feit dat hij niet bestond en kwam ik erachter dat het de buurman was geweest die klopte. Vice versa ramde mijn vader bij de buren. Mijn buurjongetje (bestaat dat woord nog) Jim Kruijer en ik hebben overwogen onze ouders te vermoorden, iets wat we uiteindelijk niet gedaan hebben omdat we dan geen zakgeld meer zouden krijgen. Later is het goed gekomen, maar het vertrouwen in de mensheid was vanaf dat moment volledig verloren.

Plots vraag ik mij af: hoe zou de wereld eruitzien als niet hele generaties worden opgezadeld met het trauma van die wrange waarheid. Een kinderbrein is gevoelig, uiterst kneedbaar. De kleinste gebeurtenissen in de jeugd kunnen catastrofale gevolgen hebben voor het mensenleven dat volgt. Met een kleine zoektocht op internet vind je legio voorbeelden van psychopaten die in de kindertijd iets is aangedaan en zich later ontpopten tot fervent verkrachter of dierenneukende pyromaan -of schrijver. Natuurlijk is het kinderbrein sterk genoeg om zulke klappen der werkelijkheid te verdragen, denk je, maar stel dat alle ellende van de wereld voortvloeit uit dat ene moment waarop kinderen erachter komen dat ‘de man met baard’ niet bestaat. Weg cadeautjes! Tot dan balanceren de toekomstig volwassenen op de rand van moreel goed en kwaad. Alle positieve ontwikkelingen hebben hun vruchten afgeworpen en overmeesteren het duistere in het smedige brein van de jeugdige. Louter positivisme en de wereld van later kent geen honger, aids, kindsoldaten (ja die zijn er ook nog) en diepe onvrede, maar is een plaats van vreedzame duurzaamheid. Maar, het gaat anders. De waarheid maakt plaats voor fantasie, het kinderbrein verloren; misschien.

Je kunt niet weten hoe wij geleefd zouden hebben als Sinterklaas en Zwarte Piet nooit bedacht waren. Goed, ik overdrijf misschien een beetje, maar ik weet zeker: er is op zijn minst één kleine psychopaat ontwikkeld door de erbarmelijke feitelijkheid, dat weet ik zeker. En dan mag u bedenken, op deze mooie sinterklaasavond, wat hij gedaan zou kunnen hebben. Fijne avond.

Groetjes,

Sint en Piet

Fotografie: Wiebrig Krakau

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here