Sport is een intrigerend iets. Het haalt het beste in mensen naar boven, wat tegelijkertijd het meest erge kan zijn. Sporters pushen zichzelf naar een niveau waar menig ander raar van opkijkt, terwijl we wel allemaal even hard juichen als deze sporter zijn doel bereikt. Sport brengt mensen samen, maar drijft ook mensen uit elkaar. Het is een puur iets, maar wordt soms besmet door de financiële knipoog. Het is een wereld in een wereld, die altijd mensen zal blijven aantrekken.

Deze wereld is sommigen niet vreemd. Maar, voor het deel dat een badmintonracket niet kan onderscheiden van een tennisracket en dat het verschil niet weet tussen softbal en honkbal, was daar één man; Mart. Mart, misschien beter bekend als Mart Smeets, is de bariton van de sportjournalisten. Zijn commentaar en leerschool over sport doet mij altijd aan Radio 4 denken. Een rustpunt in alle chaos van tegenwoordig. Het scherpe commentaar en de liefde voor het spel en de spelers. Ik ontmoet hem in Haarlem om te praten over de Honkbal Week die voor de deur staat en zijn liefde voor deze sport.

Een leven lang honkbal

Hij vertelt over zijn jeugd waarin sport, en dan met name balsport, zeer centraal stond. Zijn vader die ongeacht waar hij was, altijd strak in pak aankwam en Mart vaak meenam naar de Honkbal Week. Mart deed dit later ook zelf met zijn zoon Tjerk, die vervolgens de Olympische Spelen haalde als honkballer. Dat Tjerk deze sport wilde beoefenen kwam toch als een verrassing voor Mart. Mij verbaast het echter niets. Als ik namelijk een vader had die zo poëtisch over een sport kon vertellen, zou ik voordat ik kon kruipen, al een honkbalknuppel in de hand nemen. Dit is wel een aanname van mij en ik wil ook zeker niet voor de heren Smeets spreken.

MartSmeets-Honkbalweek2016-HB-5Honkbal ligt in zijn hart. Het heeft zijn jeugd gevormd en is altijd een rode draad in zijn leven geweest. Zo ook in 1984. Doordat hij, naar eigen zeggen, stomme dingen had geroepen over de NOS, haalde deze hem terug vanuit de Tour de France. Hij werd tijdelijk ontslagen en zat ineens weer thuis in Haarlem. De Honkbal Week valt altijd gelijk met de Tour, dus vervolgde Mart zijn weg richting Pim Mulier. Ik zou willen dat ik al geboren was, want het moment dat hij omschrijft is prachtig: Aangekomen in het stadion, stond iedereen voor hem op. Ze zongen hem toe met het ‘derde-honk lied’ en lieten massaal weten achter hem te staan. Een omhelzing van duizend armen en een bevestiging wat sport voor hem betekende.

Maar een bekende Nederlander zijn, heeft ook zo zijn nadelen. “De andere kant van de medaille”, noemt hij het. Mensen hebben altijd wel kritiek en geloven alles wat er maar te vinden is op sites als Wikipedia. Zo denkt bijvoorbeeld de halve wereld dat zijn dochter Nynke oud-softbalinternational is. Ze heeft gesoftbald, ja inderdaad, maar that’s it. Daarnaast wil iedereen een stukje van hem. Begrijpelijk, aangezien een organisatie meer aanzien heeft als er een naam van een bekend iemand achter staat, maar toch geeft hij deze niet zomaar.

Ambassadeur

Hetgeen dat hij wel direct wilde doen, was zijn naam verbinden aan de Honkbal Week. Het evenement en de sport zelf verdienen volgens hem een vaste plek in Haarlem. Het is een week waarin honkbal wordt gevierd en gezinnen op de fiets, met picknickmand en al, richting stadion kunnen gaan om te genieten van samenzijn en spannend spel. Geen hoogdravende toestanden, maar ook verre van kneuterig. “Geen Porsches, Bugattis, dure wijn en salades zalm”, aldus Mart. Het gaat hem om de sfeer in een honkbalstadion. Die is overal goed en het maakt niet uit naast wie je zit. Mensen staan op voor elkaar, halen drank voor elkaar, ook al zijn ze voor de tegenpartij. Men geniet, simple comme bonjour.

Het is een man van veel gevoel, zo zegt hij zelf ook. Hij is eager in zijn praten en wordt nog overtuigender als hij zich richt tot de jeugd. Zijn ambassadeurschap vult hij naar eigen zeggen in als een soort apostel. Hij hoopt de (hang-)jongeren over te halen een keer te komen kijken naar een wedstrijd. Want wat nou als die het spel zien en het zelf wel willen spelen? Wat nou als die jongens daardoor van de straat blijven? Hoe mooi zou dat zijn?

MartSmeets-Honkbalweek-2016-Haerlems-Bodem

Sportief genieten

Mensen die met elkaar wat willen doen, in plaats van tegen elkaar. Dat is volgens Mart honkbal. Hij heeft het over de idiote maatschappij, waarin geweld bijna geaccepteerd wordt, omdat we er geen oplossing voor kunnen vinden. Hij gruwelt van geweld, hij gruwelt van platheid en van mensen die de coach van de tegenpartij via rijmliedjes neersabelen. Bij honkbal is dat ongekend. Niet dat er nooit een opstootje is, maar het is meer uitzondering dan regel. Hij vervolgt met: “Ga eens naar dat stadion toe, koop een kaartje. Maakt niet uit welke dag of welke wedstrijd. Vermaak je en geniet van het feit dat je als mens met andere mensen samen in een stadion kan zitten”.

Ik kan hier weinig aan toevoegen, dus sluit ik af met de volgende zin, aangezien dit het gehele verhaal wel samenvat:

Het leven is zo leuk, het sportleven is zo leuk en er is zo weinig voor nodig. Verpest het dan niet.”

-Mart Smeets

Toch nog één ding, voor de echte Mart Smeets en/of honkbalfan: Het staat in de planning dat Mart, samen met zijn zoon Tjerk het EK Honkbal gaat presenteren voor Ziggo. Niets is nog zeker, vandaar ‘in de planning’, maar hopen kunnen we in ieder geval al wel.

Honkbal Week Haarlem 2018 | 13 t/m 22 juli, Pim Mulier Stadion Haarlem | Tickets bestellen | Programma wedstrijden

Fotografie: Wiebrig Krakau

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here