Bijna twee jaar geleden deed hij mee aan de Beste Singer Songwriter van Nederland en terwijl hij in de running was, mocht ik hem namens Haerlems Bodem interviewen. Ik kende Michaël Prins via gemeenschappelijke vrienden en feestjes, dus was het heel makkelijk om een interview te regelen. Gewoon met hem meegaan naar een klein festivalletje in Alkmaar, waar hij moest optreden met een paar andere artiesten. Daar zaten we in het gras, met een sapje, het interview te doen. Heel gemoedelijk, het was eigenlijk gewoon een relaxed gesprekje. Nu, twee jaar later, moest het interview geregeld worden via een PR-bureau en kreeg ik instructies over waar ik moest zijn. De vorige keer maakte ik wat kiekjes met mijn iPhone, nu had ik een heuse fotograaf mee. Times They Are A-Changin’, dat is wel duidelijk. En dus gaat mijn eerste vraag daarover; Is er veel veranderd?

Bekend

Op die vraag krijg ik alleen maar een ‘ja’. Punt. Zonder toelichting. Zal wel te cliché zijn. Dan maar een ander cliché-onderwerp: bekendheid. Persoonlijk moet ik er niet aan denken om bekend te zijn. Dat iedereen je denkt te kennen, iets van je denkt te moeten vinden en dat je overal herkend wordt. Dus ben ik nieuwsgierig naar wat dat met een mens doet. Hoe je daarmee omgaat. Die vraag wordt inderdaad vaker gesteld. “Snap ik wel hoor”, zegt hij, “maar is inmiddels een beetje cliché geworden”. Ik denk bij mezelf: een interview IS cliché. En gaat zelden over de dingen waar het echt om gaat. Maar we maken er het beste van. En dat lukt aardig.

_DSC9162-2

Dromen

We zitten op ‘het dak van Amsterdam’, de Skylounge. Buiten. Een beter uitzicht kun je bijna niet krijgen. Het weer is wat onstuimig, maar het regent niet. Bovendien heeft Michaël zich gepositioneerd in een hoek waar de wind niet lijkt te kunnen komen, dus het is prima toeven daar. Zijn nieuwe album komt op 8 mei uit met de titel ‘A Dreamer’s Dream Is Forever To Be Yours’. Ik hou van lange titels. Dat je nog een keer moet lezen om te kijken wat er nou echt staat. Hij kan wel wat over de titel vertellen. Het is namelijk ontstaan vanuit zijn overtuiging dat iedereen stiekem een droom heeft op een gelukkig leven. En dat het liefst met iemand.

_DSC9166-2

Hij vertelt dat het een eerlijk album is geworden, in drie maanden geschreven. “De liedjes raken elkaar links en rechts wel, ik schrijf wat ik voel. Niet te omslachtig, maar duidelijk, ik heb mezelf geconfronteerd”. Daarmee bedoelt hij dat hij inmiddels wel vrede heeft met wat hij noemt ‘basisemoties’; emoties waar iedereen mee loopt. Er is wat dat betreft meer vrijheid in zijn leven, hij kan dingen beter accepteren zoals ze zijn. Zijn vorige album, Rivertown Fairytales, was meer beschouwend. Als je schrijft wat je voelt, dan schrijf je op de momenten dát je voelt. Daarover zegt hij: “Inspiratie moet je leren herkennen in jezelf. Je kan in 10 minuten een liedje schrijven dat helemaal af is. En soms komt er alleen een fragment uit, en schrijf je daar omheen.”

Geen rol

Muziek, daar is hij mee bezig. Niet met de rest. “Ik voel mezelf behoorlijk anoniem. Het circus eromheen wordt uitvergroot; ik wil mezelf niet uitvergroten”. Wat je op het podium ziet, dat is Michaël; “Ik speel zoals ik me voel. Praten over bekend worden is niet echt een gesprek. Bekend worden is een logisch gevolg van wat ik doe. Ik kan altijd wel over straat, ik ga het ook niet uit de weg. Waarschijnlijk omdat ik geen rol hoef te spelen. Er is geen verschil.”

_DSC9209-2_DSC9208

Terugdenkend aan die keer dat hij het podium verliet tijdens het Haerlemsche Helden Festival, omdat mensen er doorheen stonden te praten, vraag ik hem wanneer hij blij wordt van zijn publiek. Ik spreek het voorval niet hardop uit, want ik wil zijn antwoord niet kleuren. Hij zegt dat hij houdt van publiek dat open staat om het mee te maken zoals het is. Maar: “Ik wil het niet beïnvloeden. De kunst is om een publiek open te breken. Muziek maken is een soort van gesprek. De plek kan invloed hebben; het podium is een huiskamer waar je je wel of niet goed voelt”.

Samenwerking

Voor dit interview had ik het nieuwe album moeten krijgen, begrijp ik uit Michaël’s woorden. Dat is niet gebeurd, dus in die zin ben ik onvoorbereid. Maar ik ken zijn werk. En ik heb nog even online zitten zoeken. Dan kom je o.a. het nummer tegen waar hij met Carice van Houten aan heeft gewerkt: ‘Fear Not’. En die leidt je weer naar hun optreden bij Giel Beelen op de radio, waar ze, naast hun eigen nummer, ook een cover ten gehore brachten. ‘Not The Only One’ van Sam Smith. Echt de moeite waard om even naar te luisteren. Het is duidelijk dat hun stemmen goed bij elkaar passen, maar hoe ontstaat zo’n samenwerking eigenlijk? “Ik had een liedje gemaakt, Fear Not, en dacht aan haar. Ik weet niet waarom, ik vond dat haar stem erbij moest. Via via kon ik haar mailadres achterhalen en heb ik haar het liedje gemaild. Het contact was zo gelegd, ik geloof ook wel in dat soort dingen”. Toch was het een verrassing dat ze zo enthousiast reageerde en op zijn voorstel in ging. “Dat vond ik echt heel tof”. Op de vraag met wie hij nog meer zou willen samenwerken, zegt hij zonder nadenken en met een grote glimlach: Steven Tyler. “Dat lijkt me echt te gek. Ik was vroeger al zwaar Aerosmith fan. De meeste mensen kennen de band van hun hits uit de jaren 80 en 90, zoals Walk This Way met Run DMC, Love In An Elevator, Crazy, etc. Maar ze bestaan al sinds 1972. Hun muziek is te gek. En hij is voor mij misschien niet echt een voor de hand liggende keuze”.

_DSC9164

Toekomst

Terwijl we afronden, hij zijn koffie opdrinkt en ik mijn laatste aantekeningen opschrijf, bedenk ik me dat ik zo’n interview best lastig vind. Ik zit liever naast elkaar in de kroeg met een biertje. Of aan een sapje in het park, for that matter. Een goed gesprek te hebben. Over van alles en over niets. Dan komt er altijd wel iets goeds uit. En toch, als het eenmaal loopt, dan loopt het. Ik ben blij met hoe dit interview is gegaan. En vind ik ook dat Michaël niet de moeilijkste is. Al helemaal niet omdat Tim, de fotograaf, van best dichtbij foto’s maakte. En dat terwijl Michaël daar niet zo van is. Hij zei er niets van, ging gewoon door met ons gesprek. Mede daardoor kon Tim de mooie beelden maken die hij heeft gemaakt. Beeld dat wat mij betreft dit verhaal compleet maakt. Dus achteraf is het maar goed dat we hier naartoe moesten komen, naar de Skylounge in Amsterdam. Dat ik geen kiekjes met mijn iPhone hoefde te nemen, maar een heuse fotograaf bij me had. En dat we tegenover elkaar zaten in een heus interview. Dat biedt hoop voor de toekomst. Voor hem en voor mij. Benieuwd waar we over twee jaar staan.

WINNEN

Op 14 mei, Hemelvaartsdag, treedt Michaël Prins op in het Patronaat voor zijn Dreamer’s Dream Tour. Wij mogen hiervoor 2×2 kaarten weggeven. Michaël en ik hebben het gehad over plekken waar hij graag zou willen optreden. Liefst deze zomer nog. Eén plek kwam daar duidelijk in naar voren. Sterker nog, het was de enige plek die hij benoemde. Omdat hij denkt dat hij zich daar heel erg thuis zou voelen. En een match zou hebben met de mensen op muzikaal vlak. Welke plek is dat volgens jou? Uit de juiste antwoorden kiezen wij twee gelukkigen die met een vriend of vriendin naar het optreden mogen op 14 mei. Mail je antwoord voor 11 mei naar: prijsvraag@haerlemsbodem.nl.

Foto’s: Tim Kulk

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here