Voor een interview met Rogier Reker moet je als interviewer sterk in je schoenen staan. De enthousiaste, goedlachse fotograaf vraagt me het hemd van het lijf en na tien minuten weet hij alles van mij, maar ik eigenlijk nog niets van hem. Terwijl zijn verhaal minstens zo interessant moet zijn, anders had ik deze afspraak niet gemaakt voor Haerlems Bodem! Gelukkig weet ik me na tien minuten te herpakken om zo het verhaal van Rogier, de mysterieuze fotograaf achter My Pics of People, voor onze lezers op te kunnen pennen.

Uit je comfortzone

Waarom pakt iemand met een druk sociaal leven en een drukke maar leuke baan in elke vrije minuut zijn camera op om gesprekken met wildvreemden aan te gaan? “Ik werk bij KLM op de social media afdeling. Ik ben aanwezig op ieder social media kanaal, iedere melding komt binnen, ieder piepje hoor ik. Op een gegeven moment realiseerde ik me dat ik me volledig in de digitale wereld begon te begeven: ik zag niets meer van de wereld om me heen. Dat wilde ik veranderen. Met mijn foto’s wil ik zeggen ‘ga uit je schermpje, praat eens met een vreemde, kom uit je comfortzone!’.

Fotografie is voor Rogier een uit de hand gelopen passie. “Ik loop altijd met mijn camera rond. Voor ik My Pics of People had bedacht, was ik continu bezig met het bedenken van nieuwe concepten.” En dan is daar de eerste foto die het hele idee in beweging zet. “Ik nam een foto van een meisje dat op het station heel nerveus met haar tas vastgeklemd op iemand zat te wachten. Precies op het moment dat ik mijn foto nam, ontspande ze; haar vriendje kwam aangelopen.” Rogier voelde gelijk dat het verhaal achter de foto minstens zo belangrijk was als het beeld zelf. Zo werd My Pics of People geboren: een fotografieaccount op diverse social media vol prachtige zwart-wit foto’s met bij iedere foto een kort verhaal. “Soms is het beeld heel sterk, soms is het juist het verhaaltje dat mensen raakt omdat het context geeft. Dat maakt het zo mooi.”

15. THE LOOK
15. THE LOOK While walking up the stairs to catch my train back to Haarlem, I saw her. She looked confident about what or who she was waiting for. But seeing her posture, it’s just like her mum told her: “Sweetie, when in Amsterdam, carry your backpack on the front, there are pickpockets everywhere.” When her boyfriend showed up, her arms relaxed and her face gave the biggest smile ever! 

Zoals het meisje dat voor de Starbucks zat. “De stress straalde van haar af. Ik schoot haar foto en stapte daarna op haar af om te vragen of of ze een blind date had. Dat bleek zo te zijn, maar door het praatje leidde ik haar af van het wachten en zag ik de rust een beetje terugkomen. Dat was geweldig om te zien.” Of de treinconductrice, die reizigers duidelijk maakt dat ze de totaal verkeerde kant op gaan. Alledaagse situaties, aangekleed met tekst. Die samen een prachtig overzicht vormen van de maatschappij in al haar vormen.

Het begint klein. “Tien, vijftien followers. Maar na een tijdje krijg je door wat werkt, welke hashtags aanslaan. Dan gaan andere pagina’s je featuren en dan gaat het ineens heel erg rap.” Inmiddels tikt de Instagramteller bijna 1200 volgers aan. “Ik vind het geweldig; al die mensen die ik niet ken, die mij niet kennen, maar die ik op een bepaalde manier toch kan raken. Ik krijg zelfs uitnodigingen van fotografen over de hele wereld om als ik in de buurt ben bij ze langs te komen.”

151. Body language

151. BODY LANGUAGE A. She’s trying to hitch a ride. B. She’s telling someone to take a hike. C. She’s confused. Could be all three right? That’s the marvelous thing about body language. Okay, the suspense must be killing you. The answer is…*drumroll*…C! The two lovely ladies in front of her where taking the train from Haarlem to Amsterdam in order to get to Leiden. Which adds about a half an hour extra traveling time. It would be more logical to take the train directly from Haarlem to Leiden. The ladies reaction: “Ah well, the travel is more important than the destination.” That’s coping with this situation splendidly.

Juist het contact met mensen is voor Rogier een drijfveer, krijg ik het idee. Hij vertelt me uitgebreid dat hij iedereen die hij fotografeert aanspreekt om toestemming te vragen en achter het verhaal te komen. Is dat niet eng? “Vrijwel iedereen reageert positief. Ze willen natuurlijk wel weten waarom, en waar ik het plaats, maar zodra ik het gesprek aan ga zijn ze vaak snel overtuigd. Het is dan ook een feel good kanaal. Het leven is vluchtig, maar een beetje diepgang en bezinning mag soms best. In iedereen zit tenslotte een goed verhaal; de kunst is om het eruit te krijgen!”

En zijn eigen goede verhaal? “Over de wereld reizen en foto’s maken. Doen wat ik nu doen, maar dan nog veel groter, weidser. Mensen leren kennen. Ik weet dat wij Nederlanders altijd bescheiden blijven, doe maar gewoon is al gek genoeg. Dat zit ook in mij. Maar ik wil ook verder denken dan dat. Het lijkt me fantastisch om mijn werk te bundelen in een boek. Ik ben normaal heel vatbaar voor wat anderen ergens van vinden, maar hierbij dacht ik echt fuck het. Ik vind het mooi, als ik het wil doe ik het gewoon. Ik vind het kunst, wat maakt het dan uit wat anderen ervan vinden? Ik hoop mensen ermee te raken, maar ik heb niet het gevoel dat ik iedereen tevreden moet houden. Ik hou van de vrijheid in wat ik doe. Ik hoop dat ik dat nooit kwijtraak.”

11947636_1084808244877581_2093308310313078935_n

(Hoe portretteer je een fotograaf? Met een cartoon natuurlijk! Dank aan Linda van Bruggen!)

Fotografie en bijschriften: Rogier Reker, My Pics of People

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here