Daar staan ze dan. Nauwelijks bekomen van het succes van The Voice of Holland, speelt Navarone een clubtour die ze op 28 februari naar de kleine zaal van Patronaat brengt. Zanger Merijn van Haren roept nog blij: “Eindelijk gewoon harde gitaren op RTL4!” Maar het publiek vergeet het tv-programma daarna snel. The Voice of wat? Rocken maar! Navarone tovert vanavond veel moois uit de hoge rockhoed.

Rustig in de stemming komen en je in de intieme sfeer van de kleine zaal laten zakken, is er vanavond niet bij. Money & The Man, een tweemansbluesorkest met meer lange haren voor de ogen dan je in jaren gezien hebt, blaast de zaal omver met hun beukende muur van geluid. Het blijkt een passende opwarmer voor de hoofdact. Garageblues noemen gitarist Henk Wesseling en drummer Ymte Koekkoek hun stijl. Muziek zoals het bedoeld is: met passie gespeeld, beukend, woest en urgent. Zoals blijkt in afsluiter This Season, dat Wesseling nog wel aankondigt als dansbaar, maar waarbij zijn smalende glimlach van net onder zijn krullenbos iets anders doet vermoeden. En dat laatste klopt: het is dansen zoals mannen in spijkerjacks met emblemen van Iron Maiden, Megadeth en Metallica doen. De voorzichtige poging om aan het eind van het nummer het drumstel met zijn gitaar stuk te gooien, past dan wel weer netjes in dat thema.

Televisieroem

En dan is het even diep ademhalen voor Navarone het podium bestijgt. Dit keer geen strijkorkest of harpiste zoals ze in de platenzaak North End Haarlem ooit flikten – de tent waar zanger Merijn van Haren ook al eens crowdsurfend door drie bezoekers naar buiten gedragen werd en het overige publiek zich verwonderd afvroeg of dat het einde van de show was. In de kleine zaal van Patronaat staat een vijfkoppige rockband die de zaal al snel opzweept op de tonen van hun aanstekelijk pittige maar in de melodielijnen toch nog mainstream rock. Het past de band als een maatpak; ze hebben zich de recente roem snel eigen gemaakt en staan op de bühne als hecht collectief dat gewend is de Nederlandse clubscene kapot te spelen.

De televisieroem die The Voice of Hollandbracht, is overigens wel terug te zien in de zaal. Op de golven van het televisiesucces zijn de zalen stijf uitverkocht. Het voornaamste zichtbare effect van de populaire talentenjacht is een verjonging van het publiek. Tieners hebben zich her en der tussen de vaste schare 30+-rockfans genesteld. Het voelt ook wel goed dat muziek zich bij de jongere generatie blijkbaar toch niet per se hoeft te beperken tot YouTubers die met hun dubieuze distracks al rappend nog wat extra aandacht aan hun oeuvre toevoegen.

Ondergesneeuwd

Ze spelen lekker veel van hun jongste album Salvodat, zoals Van Haren stelt, wat ondergesneeuwd lijkt in het Voice-circus. Zoals Waste, een poppy meedeiner met een lekker pittig pepertje in het refrein. De nummers rijgen zich gedurende de set logisch aaneen en Navarone staat inmiddels duidelijk op eigen benen. De covers van weleer zijn niet langer nodig om een aantrekkelijke show neer te zetten.

In dat opzicht was Navarone The Voice wellicht wel al overstegen voor ze eraan begonnen, maar de tv heeft ze het zelfvertrouwen gegeven om volledig op eigen werk voort te bouwen. Het publiek pakt zelfs de woorden op en zingt mee met December. “Staring out the window, it’s raining outside. Leaves are falling down, to a darker shade of white.” En ook bij andere liedjes weet de band het publiek her en der mee te krijgen in georkestreerde samenzang.

Van ballad Free Together tot de ruigere Another Way en Surrender, de jonge honden van Navarone genieten met volle teugen van elke noot die ze spelen en de reacties van de zaal. Zeker als ze tegen het eind van de reguliere set de nieuwe single Perfect Design spelen, het nummer dat in het kader van The Voice het levenslicht zag, gaat het goed los in de kleine zaal. Het opzwepende Lonely Nights, de vuige metal van publiekslieveling Days of Yore en het hoog gezongen Cerberus zijn passende afsluiters van een heerlijke donderdagavond.

Navarone
Navarone

Anouk

Een donderdagavond in Patronaat, die een ding duidelijk maakt: Navarone raakt bij het grote publiek inmiddels een gevoelige snaar. Ruiger dan Kensington en softer dan Within Temptation biedt Navarone een prettige mix van stevige rock en metal-light voor een groter publiek. De protegés van Anouk staan straks vanaf eind april terecht in het voorprogramma van de Haagse diva. En Patronaats kleine zaal is, net zo goed terecht, inmiddels eigenlijk wel te klein geworden. De jongens van Navarone gaan het ver schoppen.

Tekst: Sander Grip

Foto’s: Peter van Heun

Meer muziek van Sander en Peter? Check hun verslag van JOHAN.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here