De nieuwe wereldster van Jazz, Kamasi Washington en zijn ensemble speelden, op misschien wel de laatste mooie maandag van het jaar, in het 70-jarige Caprera openluchttheater. Haerlems Bodem was erbij en hoorde en zag een fantastische muzikant op een prachtige plek. 

Nieuw leven

Vers in zijn nieuwe wereldtour kwam de imposante saxofonist het podium op in een lichtgrijs buttonless pak en regenboog sneakers wat hem eerder op een progressieve communistische leider deed lijken dan muzikant.

Met zijn eerste album, The Epic uit 2015, bereikte Kamasi Washington onmiddellijk wereldfaam, eindelijk was er iemand die de jazztradities nieuw leven in kon blazen. Ook wist hij een nieuw publiek aan te spreken dankzij samenwerkingen met Kendrick Lamar, Thundercat en Flying Lotus.

Kamasi pakte je bij de nekvel

Vrolijk merkte hij op hoe bijzonder het was om midden in een bos te mogen spelen en zonder verder tijd te verspillen begonnen de twee drummers overdonderende mars ritmes te spelen, nam Washington ons bij ons nekvel en werden we gelijk de ruimte ingeslingerd door een intense solo. Gelukkig nam de intensiteit bij het derde nummer af en kon ook het publiek weer tot rust komen met een aantal lome en spirituele ballades over liefde en diversiteit. Hoewel de muziek prachtig was, waren de songteksten, die gelukkig niet al te veel voorkwamen erg gezapig en echt verder dan “Love and Peace, Spring halleluja” kwam het niet.

Op jonge leeftijd pikte hij regelmatig kleingeld van zijn vader om naar de arcade te kunnen gaan.

Een hoogtepunt van het optreden was toen Street Fighter Mas van zijn tweede album Heaven and Earth aan bod kwam. Hij nodigde zijn vader uit om mee te spelen en vertelde ons het verhaal hoe zijn jeugdige grootheidswaanzin hem tot dit nummer bracht. Op jonge leeftijd pikte hij regelmatig kleingeld van zijn vader om naar de arcade te kunnen gaan. De jonge Kamasi was er namelijk van overtuigd dat hij de beste Street Fighter speler in de wereld was en droomde van een eigen themesong die elke keer als hij de speelhal binnenliep automatisch zou afspelen tot afgunst van zijn leeftijdgenootjes.

Perfecte zomeravond

Naast het Street Fighter hoogtepunt was de solo van de bassist fenomenaal, met zijn electrische contrabas en strijkstok leek het even of we bij een Jimi Hendrix concert waren. Ook het klassiek drummers duel was uitermate vermakend. Alleen de trombonist leek last te hebben van het beruchte Holland syndroom, na waarschijnlijk een aantal uur in een coffeeshop te hebben doorgebracht leek hij hem goed weg te spacen.

Tegen het eind van de avond kwam ook het publiek los en deed zelfs een poging tot dansen. Een mooie mix van opzwepende nummers werd afgewisseld met spirituele ballades in een vol Caprera maakte dit tot een perfecte zomeravond.

Tekst: Ewout Vreeburg

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here