HB de Podcast – Afl. 77 – Black Fire Sex

0

Waarin Michael en Dennis het hebben over Black Lives Matter, de pyromaan die nu echt goed bezig is geweest en het eindelijk eens een even lekker over sex gaat.


Check ook HB de Podcast – Afl. 76 – Lekker bellen – VIDEO

Check nu HB de Podcast – Afl. 77 – Black Fire Sex – via ItunesSoundcloud of Spotify.

Luister ook de speciale HB de Podcast Politics waarin Michael en Dennis in gesprek gaan met wethouder Merijn Snoek.

Meer Haerlems Bodem de podcast? Check deze link. Heb je vragen of ideeën mail ons op info@haerlemsbodem.nl of app naar 06 438 552 80.

M.H.R. Puttmann – misschien is het toch ergens goed voor

0

Kom toch even allemaal wat dichter bij elkaar. Het is vreselijk dat er vele tienduizenden voor hun leven hebben moeten vechten op de ic’s. Zorgmedewerkers hebben met gevaar voor eigen leven klokjes rond gewerkt. Van de stille ramp die vele bejaardentehuizen trof, weten wij niet eens het topje van de ijsberg. Duizenden stierven in isolatie met volgescheten luiers, zonder een laatste bezoek van familie; een waardig afscheid was hen niet gegund met uitvaarten als kaalgeschoren kluizenaars. 

Nederland ging slim op slot, de economie kwam vrijwel tot stilstand en de met brede bretels omhooggehouden zeikerds stonden op: de maatregelen waren te streng, ze zouden te veel schade berokkenen aan onze kapitalistische welvaartsstaat. De rijken minder rijk, de minder rijken nog minder rijk. Och, wat een gezeik. Ondertussen kreeg KLM wel een staatsinfuus, staan er honderden banen op de tocht, maar ontving de topman zijn verdiende acht ton bonus. Acht. Ton. Een bonus voor wat? Vliegtuigen aan de grond houden. Schandalig dat hij dat krijgt, maar stuitender: hij neemt het aan. 

Dat is trouwens wel lekker wakker worden. Op een ochtend checkt hij zijn rekening. Hup. Acht. Ton. Erbij. Hoe zou zo’n rekening eruitzien? Ik hoop eigenlijk dat hij met dat geld vijftigduizend ‘Held Op Sokken’ koopt en deze schenkt. Mag hij wat er overblijft houden.

De economie zou zomaar tien jaar terug in de tijd kunnen gaan. Kunt u zich nog herinneren hoe ons land er in 2010 voorstond? We werden geteisterd door honger en ziektes. Het waren Afrikaanse taferelen. Zonder zakken rijst van de VN zou ons volk zijn gedecimeerd – dat zou wel weer een voordeel hebben: nu geen crisis.
Nee, zo was het niet. In het jaar van 2010, stonden wij in de finale van het WK. Als Robben de bal vijf centimeter hoger had gestift, over die verfoeilijke teen van Casillas, dan waren wij wereldkampioen geweest. Economisch ging het ons in 2010 voor de wind. Op de site van het CBS staat te lezen: De Nederlandse economie heeft in 2010 met een groei van 1,7 procent ongeveer de helft van de historische krimp in 2009 goedgemaakt. Dus rijke zeikerds, zeik maar dat jullie over tien jaar business class in plaats van first class naar de WK-finale – waar wij Brazilië van de mat vegen – zullen vliegen. Nee, dat is pas een ramp. 

Maar kom nou toch even bij elkaar met zijn allen. Want los van deze armageddon-achtige situatie, los van alle doden, los van de economische kladderadatsch, los van de desolate eenzaamheid bij ouderen… ja, los van dit alles is het leven momenteel toch heerlijk? Al wordt het inmiddels weer drukker, de binnenstad van Haarlem toonde wekenlang haar maagdelijke schoonheid zonder al die shoppende randdebielen. En, bij een ontmoeting met een of andere vriendin van een vriend hoef ik niet meer onhandig een knuffel te geven – sowieso zouden ze al dat geknuffel moeten afschaffen. In de trein heb ik alle ruimte op mijn vierzitsbank. En, je reist nog gratis ook, want de conducteurs controleren toch niet – de schijterds. De lucht is schoon, autowegen zijn nu waarvoor ze bedoeld zijn, namelijk om erover te rijden in plaats van iedere ochtend en avond een stilstaande polonaise te houden. De rust lijkt soms terug. Onze samenleving een versnelling langzamer door een crisis die ons de evenzovele lelijkheid als schoonheid van de maatschappij toont. Want rijken blijven zeikerige, gierigaards zonder empathie en medeleven, maar gelukkig zijn er veel meer bereidwillige mensen die allerhande hulp bieden en fixen we – op enkele incidenten na – het toch best goed hier. Daar mag wat mij betreft best eens voor geklapt worden… 

Take Care 

M.H.R. Puttmann 

Foto Wiebrig Krakau.

Klagen met Krouwels – We leren helemaal niets

0

Nou lieve Haarlemmers. Het is juno.

De tijd is daar; de eerste versoepelingen van de lockdown. Haarlem mag weer een drankje doen in een stalen kooi, wat we tegenwoordig een terras op de Grote Markt noemen. Onderwerp van gesprek? Wat leren wij als maatschappij van deze coronacrisis?

We leren echt helemaal niets.

Ergens in de derde week van de lockdown hoorde ik mensen van mijn leeftijd mokken dat ze “er écht weer even tussenuit moesten”. Dat was week drie. Drie!

Wat voor waardeloze vrouw, baan, huis en kinderen heb je dan eigenlijk?

Na dertig volle jaren is het Himalaya gebergte weer zichtbaar vanaf het Indiase platteland. In Venetië zwemmen weer vissen in de grachten. Maar eigenlijk willen we er alles aan doen om de Everest in moordtempo weer achter grijs smog te laten verdwijnen. Geen vliegangst, maar vliegdrang. (Vliegdrangst?) De bonuscultuur van de KLM gaat geen dag onder serieuze druk staan. En waar de cultuursector de spreekwoordelijke tering kan krijgen en het moet doen met een dertigkoppig publiek, mogen vliegtuigen ouderwets worden volgepropt.

We leren echt helemaal niets.

Zelfs het Zandvoortse Circuit heeft dit jaar geen race nodig om alle ecologische regelgeving vrolijk aan hun laars te lappen. De milieuorganisaties maken geen schijn van kans. De F1 zal ze van rechter naar rechter slepen tot ze helemaal uitgeknepen zijn. Hun gelijk wordt volgend jaar vergeten onder oorverdovend gejuich voor een Limburger in een Red Bull-verpakking.

Wij leren echt helemaal niets.

Zo’n 57 jaar na “I have a dream” is een Black Lives Matters-beweging nog nodig. En in plaats van onze persoonlijke verantwoordelijkheid nemen in dit gevoelige vraagstuk weten we niet hoe keihard we moeten schreeuwen, roepen en Tweeten hoe schoon onze handen wel niet zijn. 

Met je “All Lives Matter”. Twee keer omdraaien en je staat Zwarte Piet nog steeds te verdedigen.

We leren echt helemaal niets.

Er is nog tijd. Geloof het of niet; ik ben een optimist. 

Ik hoorde van een Haarlems raadslid dat hij zijn kapper één keertje extra had betaald.

“Ik ben wel niet geweest maar zou in die acht weken wel zijn gegaan, wel zo eerlijk.” 

Daar werd ik hoopvol van.

De steun voor lokale Haarlemse ondernemers was zelde zo groot in deze Spaarnestad en we zoeken ons geluk weer in de buurt in plaats van op Bali.

Onthou dat elke crisis oneerlijk is. Oneerlijke regels die oneerlijker worden toegepast en nog oneerlijker worden gehandhaafd. We kunnen er wel eerlijkere mensen van worden.

We moeten er wel iets van leren.

Black Lives Matter Haarlem

0

Honderden mensen kwamen voor Black Lives Matter naar de Haarlemmerhout. We spraken de organisatoren over wat er in Nederland moet veranderen. Check de video.

Reporter: Sanne Harmes
Camera: Dewi Mulder
Edit: Desley Marcus

© 2020 – Haerlems Bodem

Goudsmid Marijke Mul: “Doel? Mijn logo bekender dan dat van de KLM”

Ze was pas zestien toen ze haar ouderlijk huis verliet en acht jaar later opende ze haar eerste winkel. Kort daarop werd ze tweede van Europa en achtste van de wereld in prestigieuze ontwerpwedstrijden en inmiddels is ze als finalist genomineerd voor de Haarlemse Ondernemersprijs (H.O.P.) van 2020. Een indrukwekkend cv, maar hoe is ze gekomen waar ze nu is en hoe gaat ze om met de coronacrisis?

goudsmid Marijke Mul
Marijke Mul op de Grote Markt

Meubelmaker, technisch tekenaar of goudsmid?

Marijke is een ondernemer; zo’n echte. Ze is ambitieus en stelt altijd nieuwe doelen. Ze wil vooruit, heeft lef en geniet bij elk nieuw project van de spanning of het wel of niet gaat lukken.

Daarnaast is ze creatief. Altijd al geweest ook. Als kind zat ze al regelmatig te knutselen, maar ze had geen idee wat ze daarmee na de middelbare school kon doen. Een beroepskeuzetest van het Nibud bood drie opties: meubelmaker, technisch tekenaar of goudsmid. Ze koos het laatste. Om dat te worden, trok ze al op haar zestiende de deur van haar ouderlijk huis achter zich dicht om de vakopleiding tot goudsmid in Schoonhoven (of all places!) te gaan volgen. “Tja, die was vaktechnisch gewoon beter dan de opleiding in Amsterdam,” vertelt Marijke door de telefoon (want corona hè). “Ik heb het eerste jaar bij een gastgezin gezeten en daarna nog drie jaar in de buurt op kamers gewoond. Ja, het zorgde er zeker voor dat ik al heel jong zelfstandig was.”

“Haarlem heeft stijl en allure”

Marijke Mul

Haar werk, en later haar relatie, brachten haar naar verschillende uithoeken van Nederland, maar haar geboorteplaats Haarlem bleef trekken. Uiteindelijk streek ze neer in Zwanenburg waar ze haar eerste eigen winkel opende. Ze was toen pas 23. Een paar jaar later liepen de zaken zo goed dat ze met haar bedrijf kon verhuizen naar een Haarlemse hotspot midden in de Gierstraat. “Mijn vader zei een keer: ‘Je woont in een museum.’ En hij heeft gelijk; Haarlem is zo’n mooie stad. Het heeft stijl en allure.” Dat inspireerde haar om ter ere van de 775ste verjaardag van de stad een jubileumring te maken. “Het idee bestond al heel lang. Ik wilde iets doen met hofjes maar uiteindelijk heb ik eigenlijk een aantal bekende ‘land marks’ aan elkaar geplakt en zo een ring gemaakt die een soort skyline van de mooiste plekjes in Haarlem vormen.”

goudsmid Marijke Mul

Zorgen om Haarlemse collega-ondernemers

Marijke is behalve ondernemer, ook echtgenote en moeder van twee dochters van 5 en 7. Door de coronacrisis was haar winkel een aantal weken dicht en moesten de dagen anders ingericht worden. Wel even wennen, want in principe is thuiszitten niks voor haar. “Ik moest ineens alle rollen combineren, moeder en ondernemer tegelijk zijn. Het vergt wel wat aanpassingsvermogen, maar gelukkig doe ik het samen met mijn man en weten de meiden zich over het algemeen goed te vermaken. Wij redden het wel. Zeker nu de scholen weer open zijn en het leven weer wat meer op gang komt.” Maakt ze zich zorgen over haar zaak? “Niet direct om mijn eigen zaak, maar wel over veel collega’s. Onze binnenstad is normaal gevuld met hordes toeristen, horecabezoekers en shoppers. Vrijwel al die mensen waren ineens wekenlang weg. Dat betekent dat het werk voor veel ondernemers heel lang volledig of gedeeltelijk stil kwam te liggen. Voor sommige ondernemers is het erop of eronder. Dat gaat me echt aan het hart!”

“Betrokken bij het gemeenschappelijke netwerk van ondernemers vind ik belangrijk”

Marijke Mul

Als kind van een slager weet Marijke hoe afhankelijk je persoonlijke leven is van het succes van je onderneming. Ze besloot daarom om collega-winkeliers zonder online winkel, tijdens de crisis hun producten te laten verkopen via haar eigen webshop. “Ik vind het belangrijk om nauw betrokken te zijn bij het gemeenschappelijke netwerk van ondernemers in de stad. Samen maken wij deze stad. Als ik daaraan kan bijdragen, dan doe ik dat graag. Dit past ook bij mij als persoon. Ik heb lef, kijk vooruit en neem initiatief. Daarbij vaar ik altijd vol vertrouwen op mijn gevoel en kijk ik wel waar het schip strandt.”

goudsmid Marijke Mul

En over tien jaar?

“Ik ben nu 43 en ik kan zeggen dat het me voor de wind gaat. Ik hoef me geen zorgen te maken en dat is een enorme rijkdom. Het is lange tijd heel anders geweest. Mijn doel voor de toekomst? Pffff….nou, dat het logo van Marijke Mul Goudsmid nog bekender wordt dat dan van de KLM.”

Kijk voor informatie over de sieraden van Marijke op haar website.

Meer lezen over ondernemen op Haerlems Bodem? Lees dit artikel dan eens!

Fotografie: Sandra Reeb-Gruber

De Vijfhoek door andere ogen: “Sommige dingen heb ik erbij verzonnen”

Afgelopen week is er een nieuw boek gepresenteerd met verhalen over de Haarlemse wijk de Vijfhoek. Het boek is een samenwerking tussen schrijver Hans Smit en stadsgids Jan Hoving. 

De Vijfhoek door andere ogen

Door zijn jarenlange ervaring als stadsgids en verhalenverteller in de Haarlemse wijk de Vijfhoek heeft Jan Hoving ontzettend veel kennis en verhalen over die buurt. Jan Hoving: “Ik heb eerder te veel dan te weing verhalen.” Hans Smit is schrijver en de twee leerden elkaar in 2014 kennen vanwege hun werkzaamheden voor de wijkglossy Het Binnenblad. “De mooiste wijkglossy van het land”, aldus Hans Smit. 

“Walvissen in de Vijfhoek”

‘De Vijfhoek door andere ogen’ is chronologisch opgebouwd en begint zo’n tienduizend jaar geleden toen er hier nog walvissen zouden zwemmen. Hans Smit: “Een paar jaar terug, toen parkeergarage De Raaks werd gebouwd, is er een walvisnekwervel gevonden die daar het bewijs voor leverde, en wat voor ons het beginpunt is”. Na de ‘Vijfhoekwalvis’ slaat het boek vervolgens elfenhalfduizend jaar over en gaat het verder in de veertiende eeuw als de Vijfhoek nog buiten de stad ligt.

De Vijfhoek door andere ogen
Jan Hoving

De Vijfhoek was in het begin geen wijk waar je graag kwam. Hans Smit: “In die tijd is er nauwelijks bewoning omdat de vervuilende industrie zich er gevestigd heeft. Zo zijn er leerlooiers en lakenvolders te vinden. Tel daarbij op de hondenpoep, menselijke urine en het feit dat er vanaf 1407 prostituees heen gestuurd werden, en je hebt een stinkende boel.” 

Boek met een vleugje fantasie 

De twee zijn goed op elkaar ingespeeld en vullen elkaar aan. Hans Smit: “Jan Hoving weet echt ontzettend veel van de wijk en ik hoefde die verhalen alleen maar op te schrijven en er scenes bij te verzinnen. Dat verzinnen deden we in overleg, want het moet wel in de sfeer zijn van de wandelingen. Toch heb ik Jan soms ook verrast met verhalen die ik erbij verzon. Het boek is fictie dus ik kon fantaseren dat bijvoorbeeld Frans Hals – wel naar alle waarschijnlijk –  via zijn zoon die in het Tuchthuis zat in contact is gekomen met Malle Babbe die hij geschilderd heegft. Ik beeld me dan in hoe dat gegaan is en teken dat op. Ja, dat is de kracht van dit boek.” 

Dit artikel is tot stand gekomen in samenwerking met NH nieuws.

Meer Haerlems Bodem check hier de hoogtepunten van de nieuwste HB de Podcast.