Ian Anderson is al anderhalf jaar bezig met de 50th Anniversary tour van Jethro Tull, de vreemde eend in de prog-rockvijver (progressieve rock) waar hij de oprichter en voornaamste componist van is. De frontman, die zich in zijn lange carrière heeft gepresenteerd als zwerver, troubadour en hofnar, komt volgende week naar Haarlem.

Vreemde vogels

In de tweede helft van de jaren ’60 werden de meest vreemde albums uitgebracht. Muziek die echt moeilijk in het gehoor lag en zodoende onmogelijk een groot publiek kon trekken werden aan de lopende band uitgebracht en de bands kregen daarvoor meestal een behoorlijk platencontract aangeboden. In die tijd was je echt ‘binnen’ met een platencontract. Luister ter vergelijking naar de eerste LP’s van Frank Zappa and the Mothers of Invention, King Crimson of Pink Floyd.

Met een fluit wordt het niks

De eerste LP van Jethro Tull, This was (1968), was voornamelijk een bluesalbum onder de invloed van bluesgitarist Mick Abrahams. Anderson houdt minder van blues en na een korte richtingenstrijd ruimde Abrahams het veld en nam Ian Anderson het roer definitief in handen. Ian Anderson zingt en speelt dwarsfluit, (meestal akoestische) gitaar en meer akoestische instrumenten. Het schijnt dat iemand hem ooit vertelde ‘het tijdperk van de rockgitaar is aangebroken, met een fluit wordt het niks in rockmuziek,’ waarop Anderson moet hebben gedacht ‘dat zullen we nog wel eens zien.’ Het tweede album, Stand up, was een vreemd allegaartje van rock, blues, jazz, folk met bovendien een jazz-arrangement van J.S. Bachs Bourrée. Het is het enige album van de band dat de hoogste positie in de Britse LP-hitlijst wist te bereiken. Latere albums hebben deze verschillende muziekstijlen tot een meer samenhangend geheel laten evolueren.

Niet in een hokje te plaatsen

Onder de rockiconen van eind ’60-er en begin ’70-er jaren heeft Jethro Tull altijd een aparte plaats ingenomen. Led Zeppelin en later Deep Purple en Black Sabbath waren de meesters van de riff, Pink Floyd blonk uit in psychedelisch gefreak met teksten over science fiction en mystiek, de Rolling Stones waren onaantastbaar in blues georiënteerde rock ‘n’ roll. Daarom zocht Jethro Tull daartussen de gaatjes om op te vullen en bruggen te bouwen. Anders dan de meeste bands in het ontluikende genre van de progressieve rock bracht Jethro Tull wel singles uit die af en toe behoorlijk succesvol waren en hen ook bekend maakte bij een breder publiek. Met de prominente plaats van Andersons dwarsfluit en zijn typische manier van zingen is het geluid van Jethro Tull altijd herkenbaar. Ook opvallend was in die tijd dat de meeste bands zich uitdosten in extravagante kleding op of naast het podium en Jethro Tull er vaak uitzag als een stel middeleeuwse marskramers of 19e-eeuwse bedelaars uit een boek van Charles Dickens. Hun muziek is omschreven als prog-rock, bluesrock en zelfs heavy metal, waarvoor ze in 1989 zowaar de eerste Grammy voor Best Heavy Metal Performance ontvingen voor het album Crest of a Knave, daarmee Metallica (…And Justice for All) het nakijken gevend.

Jethro Tull 50th Anniversary Tour

Jethro Tull 50th Anniversary Tour

Hoewel ook in de jaren ’80 nog goede albums zijn gemaakt, zijn de beste albums van de band toch echt in de jaren voor 1975 gemaakt. Het spreekt dan ook vanzelf dat tijdens deze 50th Anniversary Tour het zwaartepunt van het materiaal uit de eerste jaren van hun carrière stamt. Omdat Anderson (inmiddels 72) geen heel optreden meer kan zingen en hij sowieso met verschillende stemmen zingt, zijn grote delen van de zang al in de studio opgenomen. Deze worden afgespeeld met op een grote achtergrond geprojecteerde beelden.

Patronaat & Philharmonie presenteren: Jethro Tull (UK) ’50th Anniversary Tour’ | Maandag 21 oktober | Philharmonie | Tickets

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here