Na haar EP debuut met Blue June, waren de verwachtingen hooggespannen. Niet dat ze niet aan deze verwachtingen kon voldoen, maar de hoogblonde Friezin uit Haarlem koos bewust voor een andere route. Met PYN begint ze met een schone lei. Tijdens haar afstudeerconcert in het Patronaat, hoorden we al iets van de nieuwe muzikale weg die ze is ingeslagen. Aan de Friese delegatie van Haerlems Bodem, vertelt Pien Breeuwsma hoe de route is verlopen.

Juf Josette
Oldeboarn in de jaren negentig. Een dorp van nog geen 1500 inwoners, te midden van uitgestrekte weilanden, doorsneden door het riviertje de Boarne, in een vlak weids Fries landschap. Het dorp van de tuorkemjitters(torenmeters), waar de lucht nog fris ruikt en weinig gebeurt. Eenvoud is het geluk. Op een van de 2 basisscholen die het dorp kent, zit de toen 6 jarige Pien Breeuwsma. Ze krijgt les van Juf Josette. Een lerares met een gitaar die liedjes speelt in klas. Zonder dat de juf het weet, is de liefde voor de muziek geboren. Op haar tiende heeft ze haar eerste gitaar en gaat op les. Niet altijd even fanatiek. Het gebeurde nog weleens, dat mem aan haar vroeg of ze geoefend had, terwijl haar gitaar nog in de hoes al een tijdje in de hoek stond. Het bleef echter niet bij het spelen op de gitaar. Al snel zong ze er ook bij. Zelfgeschreven liedjes in het Engels. Grammaticaal nog geen toppers, maar toch. Inmiddels is ze zestien. Tijd om het wat serieuzer aan te pakken. Zangles nemen is de volgende stap. Het was het moment, dat Pien besefte, dat ze in de muziek door wilde gaan. Het conservatorium in Amsterdam, lijkt dan de meest logische keuze. Ze wordt echter twee maal afgewezen. De route wordt aangepast. Ze doet een jaartje Pabo, zit nog even in schoolbanken tussen de mantelpakjes van Schoevers, doet de vooropleiding van het conservatorium Amsterdam en werkt even op een administratiekantoor in Friesland. Uiteindelijk beland ze in Haarlem op het conservatorium en kan haar muzikale droom worden voortgezet.

Pyn01-HBsmall

PYN
Tijdens het eerste jaar verzamelt Pien meteen een groep muzikanten om haar heen. Ze heeft inmiddels zoveel liedjes geschreven die ze aan de wereld wil laten horen, dat er een band moet komen. Dat wordt Blue June. Het jaar erop verschijnen er drie videoclips. Drie clips opgenomen in twee dagen in een koude leegstaande boerderij in Friesland. De hele organisatie van de opnamen was in handen van Pien. Alles zelf willen regelen en doen, is op dat moment ook iets wat bij haar hoort en waar ze een hoop van leert. Dat gold ook voor het uitbrengen van haar debuut EP. Voor vele muzikanten een droom, maar Pien was in haar hoofd eigenlijk al een paar stappen verder. Dat werd mede veroorzaakt, doordat de verkering uitraakte met de bassist van haar band. Een ouderwetse bandbreuk. Maar misschien nog wel belangrijker was het gevoel wat ze vlak na de release had. Ik vond het wel leuk met Blue June, maar voor mij zat er nog te weinig uitdaging in. Zo van, dit wordt best wel veel gedaan. Je moet dan heel veel spelen en heel veel geluk hebben. Misschien wil ik nog wel iets anders. Het was het moment dat Pien helemaal geen zin meer in de muziek had. Een logisch gevolg van alles zelf willen regelen en doen. Als ze terugkijkt op deze periode, dan komt ze tot de conclusie, dat Blue June een soort van schuilnaam is geweest. Dan komt ze Martijn Bosman op de Olympische Winterspelen in Sotsji tegen. De bekende Haarlemse drummer(Gotcha!) speelt daar in het Holland Heineken House, terwijl Daan Breeuwsma(de broer van Pien) tijdens het shorttracken net buiten de medailles valt. Martijn vraagt of ze mee wil doen aan Club Helmbrekers en ze zegt ja. Het is de ommekeer. Na het terugluisteren van de opname is ze verbaasd en blij verrast. Wow, ik heb nog nooit zo volwassen geklonken. Die break heeft me toch wel goed gedaan. In die periode ontmoet ze ook Thijs van der Klugt van Baskerville. Daar had ik meteen iets bij van yes. Deze gast is super getalenteerd. Ik heb hem meteen gevraagd of hij met mij wilde schrijven. Al in de eerste sessie hebben we samen The Rider geschreven. Een nummer waar ik nog steeds een wow gevoel bij heb en dacht, deze kant moet ik op. Ik kwam erachter, dat als het iets meer elektronischer is met minder gitaren, dan komt mijn stem veel beter tot zijn recht. Bij een nieuw geluid hoort natuurlijk een nieuwe naam. Ze neemt bewust afscheid van Blue June en kiest voor PYN. Een naam die dichter bij haarzelf staat. Een stoere versie van Pien.

Pyn02-HBsmall

Teamwork
PYN doet het niet meer alleen. Daar heeft ze van geleerd. Ze heeft een heel team met specialisten om zich heen verzameld, die samen met haar een vernieuwend concept in de markt gaan zetten. Op dit moment zijn ze druk bezig om contacten te leggen met andere werelden dan die van de muziek, zoals de modewereld. Het bereik van het publiek kan velen malen groter zijn, als je dit bijvoorbeeld via de modebloggers doet en niet alleen middels de geijkte kanalen zoals de radio. Er zijn fashionbloggers die wereldwijd een miljoenen aanhang hebben en hoe gaaf zou het zijn, als dit ook PYN volgers worden. Het brainstormen en vormgeven is nog in volle gang en ze neemt er de tijd voor. Dat geldt ook voor het formeren van haar band. Vaak zijn de beste muzikanten al bezet, maar het staat er goed voor. Net als haar EP. Die is al gemasterd en is klaar. Een plaat waar ze trots op is. Een wereld van verschil in volwassenheid met mijn vorige EP. Het eerste was een meisje met een gitaar. Dat hoor ik dan ook terug. Leuke liedjes. Maar nu is het echt een verhaal. Het is een EP met contrast geworden. Het is een beetje van Madonna, London Grammar en Florence and the Machine, maar dan wel echt PYN. Het is nu allemaal in balans. Het publiek gaat er energie van krijgen en ik dus ook. De vraag is nu, wanneer gaat het grote publiek iets horen van PYN. Donderdag 12 november is het zover. Dan wordt de online single en video van The Rider uitgebracht. Begin januari komt dan de radiosingle, waarna de albumrelease op de agenda staat. Maar het kan ook anders lopen. Want als ze het gaat doen, dan wil ze het goed doen. Liever langzaam opbouwen dan een eendagsvlieg worden.

Haarlem of Friesland
Ik vind Haarlem heel erg leuk. Maar ik ben erachter gekomen, dat ik echt van het platteland kom. Als ik langer dan 6 weken in Haarlem ben geweest, dan is dat mijn taks. Dan moet ik een weekend afkicken bij mijn ouders op boerderij in Oldeboarn. Terug naar mijn drie schapen. Daar waar alles nog fris ruikt en weinig gebeurt.

Foto’s: Wiebrig Krakau

Check hier de teaser van The Rider

 

 

 

 

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here