Nienke Veneboer is naast kleuterjuf op de St. Benardus ook fotografe. Voor haar nieuwste project heeft ze voetbalmeiden gefotografeerd. Op het voetbalveld van DSS ging zij op zoek naar strijdlust en rauwheid. Haerlems Bodem sprak met Nienke naar aanleiding van dit project.

Je bent dus juf en fotograaf, hoe combineer je dat?
“De combinatie van juf en fotograaf is erg leuk, maar soms ook pittig. Ik houd er niet van om dingen met half te doen. Binnen de fotografie kan ik mijn motortje dan ook eindeloos aanzetten. Hierin kan ik mezelf wel eens verliezen, ik ben dan zo enthousiast dat ik alles tegelijkertijd wil aanpakken, maar dit gaat niet altijd heb ik gemerkt.”

Hoe ga je te werk?
Ik fotografeer het liefste op locatie en analoog met verschillende camera’s. Kleinbeeld, middenformaat, oude polaroids, nieuwe hippe minipolaroids etc. Dit geeft mij de mogelijkheid om zoveel mogelijk mijn gevoel binnen een serie te uiten en het verhaal te vertellen. Ik houd van het rauwe, oude, retro sfeertje, die ik tijdens mijn studie op de kunstacademie al vast legde. In mijn onderzoek daarvoor spitte ik fotoboeken van mijn moeder door. De oude zwart-wit beelden en de wat oranje kleur waren krachtig. Ook had je vroeger maar één exemplaar van, dat vind ik mooi. De voetbalmeiden en vrouwen die meer tomboy-achtig zijn, vind ik de meest interessant. Ik herken mezelf hier ook in.

Fotoserie over voetbalmeiden

Kun je iets meer vertellen over het project?
“Ik heb de fotoserie gemaakt over een twintigtal talentvolle en zeer gedreven voetbalsters van de Haarlemse Meiden Voetbal School. Ik hoorde via Lisa Holtslag (nu voedingscoach bij de school) dat de voetbalschool er zou komen, ik was meteen enthousiast. Dit zijn de meiden die op hun eigen club de jongens eruit spelen. Een voetbalveld vol met voor mij de echte meiden.”

Hoe verliep het project?
“Stiekem hoopte ik dat het (veel) zou regenen zodat ik meer de rauwheid in de meiden kon tonen. Maar dat was niet nodig. Vanaf het eerste moment vond ik de rauwheid waar ik naar op zoek was, met hun lange lokken, voetbaltenue en strijdlust. Ze zijn zich vaak nog niet bewust van hoe mooi en krachtig ze zijn. Dit vind ik het mooiste om te zien en ik hoop dat door mijn foto’s andere dat ook zien.”

Zij hadden geen idee dat ik hun krachtige blik had gezien, die ik wilde vastleggen

Nienke vervolgt: “Ik heb de meiden tijdens hun trainingen bij DSS gefotografeerd. Hierin heb ik eigenlijk eerst onbewust wat afstand gehouden. Ik was specifiek op zoek naar een bepaalde blik. Ik liep vaak gewoon tussendoor wat rond op het veld, zo raakten ze gewend aan mijn aanwezigheid en ik aan hen; mooie momenten legde ik wel toen al vast. Ik merkte na verloop van tijd dat die bewuste afstand goed was voor mijn fotoserie. Ook liet ik de meiden tussendoor geen foto’s van de serie zien. Ik wilde niet dat ze zich bewust gingen worden van zichzelf en zouden veranderen als ik het veld weer opkwam. Het rauwe en de onbewuste kracht die zij uitstraalden, wilde ik met mijn foto’s vastleggen. Af en toe sprak ik met de trainer over de meiden, maar ik merkte al snel dat ik echt mijn eigen kijk op de meiden wilde houden. En dat is ook de uiteindelijke conclusie van de fotoserie geworden: het is echt mijn kijk op deze meiden.”

Waarom deze fotoserie?
“Ik ben altijd gefascineerd door de kracht, passie en gedrevenheid in (vooral) jonge meiden die niet gelijk aan de buitenkant te zien is, maar wel enorm broeit vanbinnen. Ik herken mezelf hierin en ik merk dat het bij mij ook nog broeit en het is klaar om eruit te komen. Dit wil ik ook bereiken met mijn fotoserie – zij moeten gezien worden. Het liefste groot als expositie op een lokale plek in Haarlem, zodat je er niet omheen kan.” Ze moet even lachen. “En in mooie sportbladen zoals Helden of Santos magazine die altijd de kracht van de sporters laten zien. De IJmuider Courant en het Haarlems Dagblad schreven al over mijn project en kopte toepasselijk: De meiden van morgen. Een mooie, omvattende titel, zeker aan de vooravond van – hopelijk – een succesvol WK. Want dit kunnen zomaar onze nieuwe lichting OranjeLeeuwinnen worden.”

En wat vind je zelf de mooiste foto?
“Dat is een heel lastige vraag, gemeen bijna. Ik denk dat het dan toch foto’s zijn die samen één geheel vormen en ze vullen elkaar aan, zeker de combinatie van kleur en zwart-wit. Maar ik weet wel toen ik het negatief van Lisa ging inscannen dat dit voor mij meteen liet zien waarom ik die meiden fotografeer. Goede kop, mooie kleuren, armen over elkaar en klaar. Een mooi simpel portret met een gedreven blik die ik zoek.

Meer informatie vind je op nienkeveneboer.com. En voor nog meer HB check je hier de nieuwste column van M.H.R. Puttmann over sportende stelletjes.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here