Vrouwen maken foto’s van voorbij glijdende grachtenpaden, kinderen turen uit het raam. Voor in de boot zijn vrijwilligers bezig met zakjes chips en koekjes. Alles gebeurt onder toeziend oog van Mirjam Rentema die zeven jaar geleden de Wereldkeuken in Haarlem begon. Vandaag is hun uitje naar Amsterdam.

Leestijd: 7 min.
Tekst: Michael
Fotografie: Hans

Wereldkeuken
Na aankomst in Amsterdam.
Wereldkeuken
De mensen komen geen eten tekort.

De Wereldkeuken, een ontmoetingsplek

Tweeëntwintig jaar woonde Mirjam Rentema in de Haagse Schilderwijk waar ze sociaal werk deed. “De Schilderswijk, met al haar culturen heeft me in dat opzicht echt opgevoed,” zegt ze terwijl de boot over de Amstel vaart. De stuurman legt uit waar de Magere Brug haar naam aan te danken heeft. Mensen luisteren nauwelijks, zijn veel te druk met foto’s maken of spreken in onverstaanbare talen. Mirjam kijkt tevreden rond. “Al die verschillen zijn enorm verreikend. In Den Haag ontdekte ik dat diversiteit belangrijk is, ook om te zien dat er verschillende waarheden zijn. Ik zag dat als je nieuwe Nederlanders echt wilt helpen je ze aandacht moet geven, een netwerk creëren en zorgen dat ze vriendschappen kunnen opbouwen. Veel van hen hebben iets achtergelaten. Mijn plan om daar iets mee te doen, had ik al toen ik in Den Haag woonde. Nadat ik in Haarlem kwam, dacht ik: ik ga mijn droom waarheid maken. Ik ga de Wereldkeuken beginnen.”

Wereldkeuken
Mirjam Rentema oprichter Wereldkeuken.

“Met 480 anderen voeren we de Middellandse zee over”

Dat er mensen meevaren die alles achter hebben gelaten bewijst Ahmed Alqaz (24). De Libiër is vanaf het begin druk met zijn mobiel en filmt – zo zou later blijken – live op Facebook. In 2015 vluchtte hij uit Benghazi. Hij liet acht broers en zussen achter, en zijn ouders. “Ik was één van die vele vluchtelingen die in Europa probeerde te komen. Met 480 anderen, druk op elkaar, voeren we de Middellandse Zee over. Er waren vrouwen met kinderen bij. Onze boot kwam aan in Italië waar we werden gecontroleerd en een stempel zouden krijgen voor verdere integratie. Met een Italiaanse stempel zou ik in Italië moeten blijven, dat wilde ik niet.” Onder zijn verhaal glimlacht hij vriendelijk. “Ik wilde naar Duitsland of Nederland, dat zijn goede laden. Na lange treinreizen kwam ik in Amsterdam aan en meldde me bij de politie. Ik kreeg een dagkaart voor asielzoekerscentrum Ter Apel, daar heb ik twee weken gezeten.”

Wereldkeuken
Ahmed Alqaz (links) met Layla zijn taalmaatje.

“Ik wil in Nederland werken, nog beter de taal leren en weer voetballen”

Achtereenvolgens zat Ahmed zes maanden in de Haarlemse Koepel, vier maanden in een Arnhemse opvang, één maand in AZC Winschoten en drie maanden in een Alkmaarse AZC. Ondertussen startte zijn procedure voor een verblijfsvergunning, maar die werd geweigerd. Nu loopt zijn zaak bij het hooggerechtshof. Achter zijn glimlach verschijnt kwetsbaarheid: “Ik zit in spanning te wachten op mijn status. Ik wil natuurlijk in Nederland blijven. Ik wil werken, nog beter de taal leren en weer voetballen, dat is mijn droom. Het is vervelend dat het allemaal zolang duurt.” Layla die naast hem zit, knikt aandachtig. Zij is zijn taalmaatje en helpt hem door simpele dingen. “We appen en ik wijs hem op schrijffouten. Maar ik kom ook bij hem langs of we gaan samen sporten. Omdat ik uit Marokko kom, snap ik misschien beter zijn situatie en kan ik hem beter helpen.”

Ook Wereldtuin, Kunstgroep en Naaigroep

Wereldkeuken
Klei(n)kunst.
Wereldkeuken
Onder leiding van Irina (midden) werkt de naaigroep aan jurken. (Mimmi, links en Larissa rechts)
Wereldkeuken
Irinia (links) en Larissa.

De boot kabbelt nog steeds over grachten, buiten lopen mensen met dikke jassen, binnen staat de kachel hoog. Idealistisch is Mirjam zeven jaar geleden de Wereldkeuken in Haarlem begonnen. Een plek waar nieuwe Nederlanders kunnen koken en elkaar ontmoeten. Inmiddels is de Wereldkeuken uitgegroeid tot een restaurant in de Pletterij. Ook is er vanaf het begin een moestuingroep en sinds kort een naaigroep. Één van de initiatiefnemer is Olga Ermakova die naast Iarmil op het bankje zit. Bij ieder gebouw wijst Olga en vraagt ze wat het is? “Aha het Filmmuseum,” ze knikt instemmend en vervolgt in gebroken maar verstaanbaar Nederlands: “Ik woon drie jaar in Nederland, heb mijn inburgeringscursus gehaald en ben heel blij. Ik woon met mijn man en heb gekookt voor de Wereldkeuken.” Iarmil woont één jaar in Nederland en spreek de taal nog niet. Via Olga laat ze weten iedere donderdag heerlijke borsch (Russische soep) te maken voor de Wereldkeuken.

Wereldkeuken
Links Iarmil, rechts Olga.
Wereldkeuken
Voorafgaand wordt een Wereldkeuken-avond besproken.
Wereldkeuken
Azzaddin gaat de soep uitserveren.

Achter in de boot zit een moeder met haar dochtertje die met grote ogen uit het raam kijkt. Moeder Eve vertelt dat ze uit Spanje komt en nog moeite heeft met Nederlands: “We gaan vaak met z’n drieën naar de Wereldtuin. Normaal is mijn zoontje er ook bij, maar die is vandaag ziek. We maken bloemen en verbouwen eten…” Wat ik vaak doe is bonen plukken,” valt dochter Johanna haar in de reden. “Die doe ik dan in een kommetje om op te eten. Dat doe ik ook met tomaten.” Moeder Eve lacht: “Ik zit één jaar bij de Wereldkeuken,” vervolgt ze. “Ik heb een aantal keer flao gemaakt, een Spaans dessert. Ik vind het fijn om met andere mensen te kunnen praten, de Wereldkeuken is een soort familie en Mirjam is heel aardig.”

Wereldkeuken
Moeder Eve met Johanna.

De Wereldkeuken is een familie

Dat de Wereldkeuken een familie is beaamt ook Mirjam die druk in de weer is met rondbrengen van lekkernijen. Mirjam: “De Wereldkeuken is sinds vorig jaar gevestigd in de Pletterij. Het restaurant wordt gerund door nieuwe Nederlanders. Iedere donderdag staan er exotische maaltijden op het programma waar je van mee kan smullen.” Op deze wijze probeert de Wereldkeuken ‘oude’ en nieuwe Haarlemmers met elkaar in contact te brengen. Mirjam vervolgt: “Wat ik bijzonder vind is de ontwikkeling van de mensen. We betekenen echt iets voor hen. Qua geld hebben we fondsen aangeschreven. Laatst hebben we een benefietdiner gegeven voor hoogopgeleide Heemsteedse vrouwen, zij hebben ons toen een flink gedrag geschonken. Dat was natuurlijk fantastisch.”

Wereldkeuken
Mirjam met twee Wereldkeukengangers.

Door de speaker laat de schipper weten te gaan aanmeren. Nadat hij sierlijk zijn boot heeft ‘geparkeerd’ staat iedereen snel warm aangekleed op de kade. De motor van de bus draait al en na een ritje komen we aan in de Waarderpolder, waar alles klaar staat voor een bonte avond. De karaoke set, sjoelbak, tafeltennistafel en natuurlijk gedekte tafels voor een maaltijd pronken in het licht. Want: de Wereldkeuken neemt je graag mee op dagjes uit, maar er moet natuurlijk wel bij gegeten worden.

Meer Wereldkeuken? Check dit artikel.  

Fotografie: Hans Palmboom

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here