‘Vierentwintig uur in een etmaal’, ‘flamboyant’ en ‘leven’. Dat zijn de woorden waarmee Rob Acda wordt omschreven. Deze komen van Ruud Meijnders en worden beaamt door Wouter Groenhart en Sofie Krop. Een drietal dat zich al jaren inzet voor de Rob Acda Award; hét Haarlemse evenement dat een podium biedt aan beginnende bandjes. Ik ontmoet ze in het Patronaat, waar we het 20-jarig bestaan ervan bespreken.

Het gesprek neemt al snel een nostalgische wending. Niet zo gek, aangezien Ruud al twintig jaar de techniek doet en Wouter, nu bestuurslid, al zo’n vijftien jaar geleden deelnemer was. Sofie, die inmiddels vier jaar vanuit het Patronaat werkzaam is voor de award, is druk bezig met het organiseren van het jubileumfestival. Oude en nieuwe bands zullen op 30 mei het podium betreden en iedere betrokkene is uitgenodigd. Het Patronaat kennende zal dit een vrij memorabele avond worden.

020-2

Pure liefde

Wat maakt de Rob Acda Award nou zo uniek? Ten eerste de pure liefde voor de popmuziek. Geen draaiende jurystoelen, vuurshows en omhooggevallen highbrows, maar gewoon Haarlemmers die van muziek houden. Geen gezeik, maar muziek. Het verder helpen van jong talent, vanuit een non-commercieel oogpunt.

Hoog kauwgomballengehalte

Ten tweede het overheersende enthousiasme waarmee de organisatie de bandjes motiveert. Als ik deze drie op een rij zie zitten, kan ik het niet negeren dat er echt een trots heerst. Niet zozeer trots op henzelf, maar trots dat ze deel mogen uitmaken van een instituut waar jonge muzikanten zich gehoord voelen. Het doel is simpelweg ze een duwtje in de rug geven. Waarheen? Dat bepalen de bands zelf. Welk genre? Maakt vrijwel niets uit. Popmuziek bij de Rob Acda Award is niet de popmuziek zoals de mainstream het vaak ziet. Die staart zich wellicht blind op de top-40 video’s met een hoog kauwgomballengehalte. Is dit goede muziek? Een discutabel punt. Maar wat is er mooier dat een stel jonge meiden of gasten die helemaal alleen een nummer hebben geschreven, gecomponeerd en het stijf van de zenuwen presenteren aan een onbekend publiek?

Trotse vader

Ten derde is er het feit dat de afgelopen twintig jaar bijna elke muzikant in Haarlem en omstreken ooit deelnemer was. Dit tot aan de directeur van het Patronaat zelf toe. Sofie vertelt dat in zoveel huidige bands oud-deelnemers te zien zijn en dat dit vooral naar voren kwam toen ze voor het jubileum de archiefbeelden erop nasloeg. Wederom bespeur ik trots bij ze en dan voornamelijk bij Ruud. Hoe hij spreekt over de afgelopen jaren is niet blasé, maar bijna als een trotse vader. Zijn ‘kindje’ doet het goed en mensen appreciëren het.

015

Haarlemse muziekscene

Ten vierde kan je het zien als een kweekvijver. Naast dat de bands allerlei personen uit de Haarlemse muziekwereld kunnen ontmoeten, komen ze ook in contact met elkaar. Zo geeft Wouter aan nog steeds in een band te zitten met iemand die hij jaren geleden via de Rob Acda Award heeft ontmoet. Het is ook niet dat de winnaar als enige aandacht krijgt. Iedere deelnemer krijgt een juryrapport met eerlijke, maar opbouwende kritiek. Ze krijgen de kans zichzelf neer te zetten, professionele feedback te krijgen en kennis te maken met het netwerk van de Haarlemse muziekscene. Natuurlijk krijgt de winnaar ook een prijzenpakket, maar niemand gaat eigenlijk met lege handen naar huis. Ook al hebben ze nu en dan een boze moeder aan de telefoon en is er soms sprake van misplaatste rivaliteit, de gunfactor overheerst.

Ten vijfde: Twintig jaar. Need I say more?

Vol ambitie

Twee decennia vol vreugde, trots, hypes, successen, momenten van de spanning niet meer onder controle hebben en muziek. Favorieten? Voor alledrie zijn het er veel. Sofie geeft aan de ambitie het mooist te vinden. De ambitie die aangewakkerd wordt bij de winnaars. Het moment vlak na de wedstrijd, aan tafel met het bandje dat net gewonnen heeft, de vreugde en dan de toekomstplannen. Het winnen van de wedstrijd is dan ook het mooiste moment voor Wouter en voor Ruud eigenlijk alles wel.

Acda?

Dan nog, voor velen misschien al een weet, maar ik moet het neerzetten: Rob Acda is niet de broer van Thomas Acda. Nee, serieus, ik meen het. Hij was een van de eerste programmeurs van het Patronaat, manager van verschillende bands en een groot liefhebber van popmuziek. Na zijn dood in 1994, werd als eerbetoon voor zijn visie op de muziekcultuur in Haarlem een jaar later de Rob Acda Award opgericht. Op de vraag of hij trots zou zijn, krijg ik een volmondig ‘ja’ als antwoord. Ik had persoonlijk ook geen ander antwoord verwacht.

Voor informatie en tickets voor het jubileumfestival van 30 mei, kijk op www.patronaat.nl.

Tekst: Eva Warner
Fotografie: Jaap Kroon

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here