Het is alweer een jaar geleden, minstens, dat ik een column schreef voor Haerlems Bodem. Mijn idee was een structurele bijdrage te leveren. Dat is gelukt, zij het op een iets andere manier dan bedoeld: ik heb structureel niets gepubliceerd. Is ook wat, inderdaad.

Na een paar maanden niets publiceren, leek het me ook zo raar opeens weer één column te plaatsen en vervolgens weer niets van me te laten horen. Vandaar dat ik mijn ‘writer’s block’ rustig heb uitgezeten. Tot vandaag. En ik heb goede hoop voor ons allemaal dat het nu niet weer een jaar gaat duren voor ik een volgende column plaats.

De inspiratie voor deze column heb ik volledig te danken aan mijn bouwvakkertje. Terwijl ik vanmiddag compleet uitgeblust van de afgelopen weken werk gedachteloos de was aan het opvouwen was, hoorde ik de bouwvakker, verkleed als working mom, tegen haar vriendin, de koningin, zeggen: “Neem maar even dit, je hebt een beetje schorslippen. Love you” en stak een lippenbalsem uit in een poging de lippen te stiften van de koningin. Dat de koningin daar op haar beurt niets van wilde weten, is niet relevant. Het zijn dit soort geniale opmerkingen van mijn vijfjarige working mom die de tranen over m’n wangen laten rollen van het lachen en die ik gewoon móet delen. Sta je dan, de boxers van je vriend opvouwend te schuddebuiken voor het open raam. Heerlijk.

Het is überhaupt lachwekkend te zien dat het vader-en-moedertje zich tegenwoordig, of althans in ons huis, beperkt tot de altijd werkende moeder en de oma ofwel grote zus als oppas voor Baby Born. Je zou bijna denken dat zij op haar beurt de inspiratie voor haar spel haalt uit mij. Bijna… De zinnen: “Niet huilen, mama moet alleen even werken, oma past op” en “Ik moet nu echt weg, werken, vanavond ben ik weer thuis” of “Lief, vanmiddag haalt oppas #34 je op, want ik moet werken” heb ik eerder uit mijn eigen mond horen komen.

De afgelopen maanden ben ik weinig thuis geweest op momenten dat mini-me wakker was. Dat resulteerde op een vrijdagmiddag, toen ik haar naar een oma reed voor de avond, in tranen onder een grote gele H&M-zonnebril en een zielig stemmetje dat piepte: “Ik wil niet meer in vier huizen wonen…”. Vijf minuten later stond ze dansend en springend bij oma, want ze gingen poffertjes eten dus het was feest, en droop ik af in mijn rode, gammele bak richting de Ziggodome, jankend achter het stuur. Worst working mom ever die zich ook nog eens laat inpalmen door de trukendoos van een klein monster.

Stond ik ’s avonds voetballend in de Ziggodome met de zoon van een artiest die op het podium stond, te bedenken dat dit inderdaad niet is wat ik wil. Daarom heb ik het roer voor nu omgegooid. Na de laatste tijd minimaal acht dagen per week aan de slag te zijn voor een uiteindelijk heel toffe productie, ga ik vanaf nu steeds meer de redactiekant op. Lekker vanuit huis, op ‘mijn’ dagen tot 14.00 uur, zodat de bouwvakker van school gehaald kan worden en thuis kan spelen zonder oppas. Helemaal te gek. De feminist in mij is volledig in de war van de rust die ik alleen al van het idee krijg, maar ik ben blij.

Wie weet heb ik de komende tijd dus ook iets meer tijd en rust om weer columns te gaan schrijven over het wel en wee van een feminist slash huismoeder slash carrièretijger.

Headerfoto: Wiebrig Krakau

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here