Twee jaar geleden stonden ze ook in Patronaat: Mister and Mississippi. Afgelopen zaterdag heeft Haarlem weer mogen genieten van deze band die na het tweede album een switch maakte van folkpop naar indie/new-wave muziek. Ondanks het inslaan van een nieuwe weg hebben ze onlangs laten weten zich op dit moment op andere dingen in het leven te willen richten dan de band. Niet getreurd, want er komen binnenkort nog een aantal shows aan en wij van Haerlems Bodem hebben alles over deze mooie avond voor jullie op zowel papier als beeld vastgelegd.

Het voorafje

Ed Bahonie, een synthesizer-songwriter, mocht het voorprogramma verzorgen.  Al gauw vulde de zaal zich met elektronische geluiden en effecten en speelde hij zijn eerste nummer. De zaal stroomde langzaam vol tijdens zijn optreden.

Ook had Ed een mededeling die avond, waar hij het publiek een paar nummers lang op liet wachten. Toen iedereen toch wel erg benieuwd was geworden naar wat die mededeling was, kondigde hij zijn eerste single aan genaamd ‘Too many words’ die dezelfde zaterdagavond live was gegaan. Heel erg spannend, vond hij zelf. Het publiek leek geïntrigreerd te zijn door de elektronische deuntjes en de teksten die Ed vol overgave zong, maar hier en daar bleef het ook wat onrustig.

Mister and Mississippi

Het publiek wachtte met smart op de hoofdact van de avond. Toen de band opkwam klonk er dan ook een luid gejoel en applaus. Iedereen had er overduidelijk zin in. De band bestaande uit Maxime (zang en percussie), Danny (gitaar), Samgar (drums en zang) en Tom (gitaar en toetsen) was erg energiek op het podium. Ook tussen het publiek stonden er een aantal mensen hevig mee te bewegen op de muziek.

Mister and Mississippi heeft inmiddels drie albums uitgebracht waarvan Mirage, het laatste album, nogal afweek van de eerste twee. Het laatste album kenmerkt zich door de synthesizers, bas en drums en sterke vocalen, iets wat we nog niet eerder van de groep gewend waren. Het optreden was door de tweede zaal in de Patronaat erg intiem. Iedereen had wel even oogcontact met zangeres Maxime en kon genieten van hoe ze al zingend van het podium afsprong en zich tussen het publiek bevond.

De band speelde ook nog een paar oude vertrouwde nummers waaronder ‘Meet me at the Lighthouse’, ‘Follow the Sun’ en ‘Same Room, Different House’. Waarbij het publiek bij het laatste nummer ‘I don’t wanna let you go’ uit volle borst meezong.

Ook willen wij nog even een ode brengen aan Tom, de gitarist, die zelfs na een schouder uit de kom en een afgebroken stukje bot de sterren uit de hemel speelden. Voortaan oppassen op de fiets Tom!

Waarom het laatste album totaal niet op de voorgaande albums lijkt? Deze vraag wilden ze graag beantwoorden onder het genot van een biertje aan de bar. Zo gezegd, zo gedaan. Een mooie afsluiter van een mooie avond.

Tekst: Kitty Fortman

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here