Vanuit zijn ruimteschip aanschouwt hij belangstellend de wereld om hem heen. Het enige wat hij heeft: de fles, z’n typemachine, gedachtes. M.H.R. Puttmann -met dubbel t en dubbel n- bewondert het leven en beschrijft gedachtes in zijn enigmatische contemplaties.

Contemplatie 9

De laatste dagen ben ik rusteloos, gespannen als en koortsachtig vis-dier zwemmend in zijn glazen kom. Ik beweeg me door de dagen, sleep me door de nacht en hoopte dat ik zwemmen kon.

Zo begint het gedicht genaamd Rusteloos, Bewusteloos, Machteloos van S.J. Klink, dichter en trouwe lakei als het gaat om het soldaat maken flessen whisky. Toch kan ik niet langer ontkennen dat dit gedicht meer dan ooit de status van mijn gevoel weerspiegelt. Want lieve lezer, er is volgens mij iets aan de hand in de wereld. Sinds 911 leven wij in een andere wereld, alsof vanaf dat moment het licht is uitgegaan. Volgens mij weet geen wereldleider of de lichtschakelaar is omgezet of dat het gehele peertje moet worden vervangen – en wie gaat dat dan doen? Nadat de duisternis is ingetreden, raakten wij – het Westen – in een door dreigementen geteisterde wereld verzeild. Ons eigen land kreeg te maken met brute moordaanslagen op 6 mei 2002, eerst Pim en op 4 oktober 2004 Theo. Ook andere landen in Europa beleefden maatschappelijk diep treurige gebeurtenissen waarbij tranen van bewoners naties in diepe as van rouw deden verdrinken.

Op elke gebeurtenis, zowel individueel als op grote schaal, volgt vanzelfsprekend een tegenreactie, zie hier het dialectisch principe. Deze tegenreacties zijn al enkele jaren goed zichtbaar in politieke landschappen; overal ontpoppen zich als aanlokkelijke paddenstoelen rechts-populistische erupties, volgens velen het antwoord op de contemporaine problemen. En dus volgde vorig jaar de Brexit, een totaal stompzinnige gebeurtenis waarbij de Britten zelf ook geen idee hadden wat hen te wachten stond en staat. In Frankrijk wordt Marie LePen als verlosser van alle problematiek gezien en wij zijn, in de schaduw van onze Pim, al enige jaren verstrikt geraakt in angstige tentakels van Gekke Geert.

Nu zit ik afgelopen 26 januari naar CNN te kijken en ik aanschouw de goddelijke belichaming van een angstige, mokkende, massa in de vorm van Donald J. Trump. Werkelijk niets aan deze man deugt, de lijst fouten, schandalen en schofterigheden lijkt eindeloos en toch wordt deze door geld gedreven, sekslustige maniak president van een invloedrijke supermacht. Genoeg stof tot nadenken, zeker met de komende verkiezingen in ons eigen land op 15 maart. Altijd dacht ik dat ons land gespaard zou blijven van zulke figuren, maar gezien de peilingen ben ik somber, rusteloos, slaap ik slecht. En dus neem ik weer het gedicht:

De laatste dagen ben ik rusteloos, gespannen als en koortsachtig vis-dier zwemmend in zijn glazen kom.
Ik beweeg me door de dagen, sleep me door de nacht en hoopte dat ik zwemmen kon.
Gelukkig zwem ik als een goudvis, doordacht, genietend van het leven. Dat is wat mij zint.
Haat niet bovenliggend, polarisatie over boord, liefde hebben wij nodig, ja liefde dat is wat ons bindt.

Slaap zacht, stem verstandig.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here