Vanaf de bank, de stoel of vanuit bed, maar in ieder geval met een laptop voor d’r neus, schrijft ze over alles wat haar bezighoudt. Als half mam, half vrouw, heel zelfstandig ondernemer zijn er genoeg onderwerpen die haar bezighouden. Volg haar in haar zoektocht naar idealen en de dingen die haar gelukkig maken of juist ontzettend frustreren.

Eigenlijk ben ik te laat. Mijn streven is toch minimaal eens per maand een column op dit platform te gooien, maar dat is mislukt. Excuses.

Een reden dat ik te laat ben, heb ik eigenlijk niet. Graag zou ik zeggen dat ik ‘te druk’ ben geweest, maar het tegendeel is eerder waar.

Helaas, want ik hou er niet van om zo weinig om handen te hebben als in de afgelopen weken. Aan de andere kant moet ik niet klagen, want vrij zijn tijdens de beste zomerweken van Nederland, is niet echt een straf natuurlijk. Hollander als ik ben, klaag ik wel. Iedere dag wel een paar keer. En om te kunnen blijven klagen, ben ik nu pas echt gaan zitten voor mijn column. “Hoezo eens per maand”, moet ik hebben gedacht. Ik schrijf wanneer ik wil. Lekker recalcitrant van mezelf. Hulde!

Nu ik mij op een doodnormale doordeweekse ochtend heb ingenesteld op de bank, voetjes omhoog, laptop tegen m’n bovenbenen, heb ik eindelijk de rust te pakken om iets te schrijven. Want nee, het niet-schrijven van deze tekst is niet zozeer zo laat door mijn recalcitrante ik zoals ik hierboven deed aannemen. Het niet-schrijven is gevolg van mijn ongevraagde ‘vakantie in Nederland’ in een tijd dat ‘druk’ het bestsellerantwoord is in onze maatschappij.

Een paar jaar geleden keek ik de Nederlandse film Homies. De monoloog van ‘New Kid’ Robert de Hoog in de beginscène sloeg gelijk de spijker op z’n kop wat betreft de tegenwoordige vereisten van onze samenleving.

Het is al een tijdje geleden dat ik het keek en ondanks mijn fantastische geheugen (…), weet ik niet meer precies hoe hij het zei. De strekking was echter, dat iedereen ‘druk zijn’ tot een kunst heeft verheven en dat je niet meer meetelt in de hardwerkende wereld als je standaardantwoord op de vraag “Hoe gaat het?” niet beantwoord kon worden met “Druk” of een variatie daarop.

Ik ken ze ook, sterker nog ik ben het zelf ook vaker dan ik zou willen. Ik meet mijzelf aan hoe druk ik ben, om te zien hoe goed ik bezig ben of hoe succesvol ik mijn leven leid.

Om mij heen worden gesprekken gevoerd over hoeveel verschillende ballen er in de lucht gehouden moeten worden. Er wordt dan wel gezucht en gekreund, maar tijdens zo’n klaagzang zie je de verteller altijd stiekem een snelle blik werpen naar de luisteraar om te zien of de klaagzang wel als verkapte zelfverheerlijking wordt ontvangen.

De luisteraar moet onder de indruk zijn van die enorme druk op het leven, rekenen hoe al die verplichtingen in een menselijke dag passen en tot de conclusie komen dat dit niet kan en de verteller dus fantastisch is, want het lukt haar of hem wel. Wat een held!

Nu ik de vraag “Hoe gaat het?” onmogelijk kan beantwoorden met “Druk” in de zin van druk met levensverrijkende, werkgerelateerde zaken, voel ik dat het me meer doet dan ik zou willen. Het legt me lam.

Ik sta vroeg op, maak het ontbijt, zet de schooltas van die kleine klaar, zorg dat zij tiptop in orde is en ga zelf haastig douchen. Om kwart over acht breng ik haar naar school. Om vijf over half negen kom ik terug in een leeg huis, waar de resten van het ontbijt op me liggen te wachten, net als een overvolle wasmand en een berg stof op de vloer.

Naast alle huishoudelijke taken, heb ik lijstjes – o, hoeveel lijstjes ik wel niet heb – met daarop alles wat ik wil doen om mijn leven weer wat diepgang te geven: variërend van punten als ‘netwerken met die en die’ en ‘reageren op vacatures voor freelancers’ tot ‘uitzoeken kosten talencursus nonnen in Vught’ en ‘schrijven column Haerlems Bodem’.

Geloof me, er staan een hoop punten op die tot zelfverrijking en –ontwikkeling leiden. Toch val ik iedere dag weer in die kuil om eerst de huishoudelijke taken voor mijn rekening te nemen. Een clean desk policy in een 90m2 tellend appartement met slordige medebewoners, zorgt er daardoor vaak voor dat ik pas tegen de lunch klaar ben met het huishouden.

Iedereen met een kind weet, dat zodra je de moederrol weer moet aannemen, niets van wat je had voorgenomen voor jezelf te gaan doen, nog lukt.

Terwijl ik een broodje eet, vreet ik mezelf van binnen op omdat ik nog steeds geen punt van mijn lijstje heb kunnen strepen. Eerlijk is eerlijk, lijstjes maak je om te kunnen strepen. Liefst met een fluoriserend gele marker.

Een soort zelfkastijding volgt wanneer ik mezelf maan rustig te lunchen en dan pas aan de slag te gaan. Innerlijke strijd die ik nooit met mezelf hoef te voeren als ik ‘druk’ ben.

De resterende twee uur die ik voor mezelf heb, probeer ik dan in opperste concentratie door te brengen in de ijdele hoop niet alleen door de makkelijke punten – Iedereen doet dat toch: makkelijk te strepen punten op een lijst zetten, zodat je in ieder geval kunt strepen? – een streep te kunnen zetten, maar ook door de punten die iets meer omhanden hebben.

Klokslag twee uur schrik ik op, pak ik m’n tas en haast ik me naar de school om de kleine op te halen.

Iedereen met een kind weet, dat zodra je de moederrol weer moet aannemen, niets van wat je had voorgenomen voor jezelf te gaan doen, nog lukt.

De rest van de middag is het dus spelletjes spelen, ruziemaken omdat de TV nog niet aan mag – “Maar de wijzer staat naar boven!” “Ja, maar nu is het 15.00 uur en je mag pas vanaf 17.00 uur” “Maar jij zegt altijd als ie boven staat.” “Ga spelen.” “Waaaaaahh! Ik MOET altijd spelen van jou! Ik zeg het tegen juf!” “Doe maar. Wil je iets te drinken?” “Cola.” “… thee, water of limonade?” “Ice tea.” – en meer van dat soort leuke activiteiten die de werkenden tenminste tot het avondeten gespaard blijven.

Onder die noemer mag ik namelijk wel legaal he-le-maal niks uitvoeren en ijs eten en zonnen tot ik erbij neerval.

In de afgelopen weken waarin ik een minimaal aantal dagen heb gewerkt buitenshuis, ben ik mijzelf vaak tegen gekomen. Ik ben er achter, dat het hebben van werk, veel meer voldoening geeft dan dat het enkel voor brood op de plank zorgt.

Daarnaast heeft het me ook aan het denken gezet over hoe we als maatschappij in elkaar zitten. Het is toch eigenlijk verschrikkelijk sneu dat we onszelf en anderen alleen maar vol volwaardig aanzien, als we druk zijn? Of eigenlijk dat je voor gek wordt aangezien als het antwoord op de vraag “Zullen we binnenkort even koffiedrinken?” is: “Leuk! Ik kan nu, of straks, of morgen? Overmorgen?” zonder in je agenda te hoeven kijken.

Het ergste gevolg van thuiszitten in deze tijd is misschien nog wel het niet kunnen of durven genieten van je vrije tijd. Iedere minuut van de dag moet alsnog tellen, je moet jezelf nog steeds kunnen verantwoorden zodra je hardwerkende partner thuiskomt en hij je vraagt naar hoe je dag was. En niet alleen voor de buitenwereld, maar ook voor jezelf. Vrije tijd moet verdiend worden en als je lange tijd niet werkt, verdien je het niet. Zo denk ik althans.

Gelukkig ga ik zondag op vakantie. Lekker twee weken nietsdoen in Zuid-Frankrijk. Onder die noemer mag ik namelijk wel legaal he-le-maal niks uitvoeren en ijs eten en zonnen tot ik erbij neerval.
De enige opdracht die ik heb voor mijn vakantie, is dat ik in het raam moet checken hoe het met mijn poffertjes gesteld is. Voordeel van de vrije tijd is dat ik bijna iedere dag heb kunnen sporten. Eens zien of dat ook echt zijn vruchten heeft afgeworpen…

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here