Vanaf de bank, de stoel of vanuit bed, maar in ieder geval met een laptop voor d’r neus, schrijft ze over alles wat haar bezighoudt. Als half mam, half vrouw, heel zelfstandig ondernemer zijn er genoeg onderwerpen die haar bezighouden. Volg haar in haar zoektocht naar idealen en de dingen die haar gelukkig maken of juist ontzettend frustreren.

Het begon vorige zomer. Of nou ja, het was al veel eerder begonnen waarschijnlijk, maar het viel me vorige zomer op. Nietsvermoedend liep ik in mijn bikini ons vakantiehuis uit om een duik in het meer te nemen, toen mijn oog viel op mijn spiegelbeeld in het raam.

Het raam was donker, geblindeerd om het zonlicht buiten te houden. Toch zag ik ze heel erg duidelijk: putten. Mijn mond viel open van verbazing en afschuw. IJdele hoop liet me nog de vraag ontsnappen aan mijn vriend: “Zie je dit in het echt ook zó erg?!”. Helaas antwoordde hij goudeerlijk. Mannen…

Nu heb ik eigenlijk niets te klagen over mijn figuur. Toch kan ik wel meer dan ‘alleen’ deze afschuwelijke ontdekking noemen als je me vraagt wat ik liever anders zou zien. Maar goed: wie heeft niet zo’n lijstje met verbeterpunten?

Feit is wel dat al die andere verbeterpuntjes in het niet vallen nu ik weet dat de putten er zijn.
Beetje jammer is dat toch wel. Had ik tien jaar terug geweten dat cellulitis zijn intrede zou doen, dan had ik mijzelf de kritiek over al mijn andere ‘tekortkomingen’ misschien bespaard.

Dan had ik misschien ook iets eerder kunnen beginnen aan mijn strijd tegen deze ‘poffertjeskraam’, zoals mijn vriend mijn bovenbenen nu liefkozend noemt…

Vijf minuten op Google levert op dat cellulitis voor zo’n 90-95% erfelijk bepaald is. Kleine nekslag voor de eeuwige optimist: 5-10% valt dus nog weg te trainen en te diëten.

Trainen vind ik dan nog niet zo’n probleem; het abonnement op de sportschool was snel genomen. Diëten, dat is waar het bij mij misgaat. Als je al je hele leven hebt kunnen eten wat je maar wilde, hoeveel je maar wilde zonder een grammetje aan te komen, dan is de stap naar een gezond, uitgebalanceerd dieet zonder teveel vet erg lastig. Zeker als je lievelingsgerecht sinds groep 3 op de basisschool patat met frikandellen is en je boven een snackbar woont, zoals bij mij het geval is.

Ik heb vrienden die rustig beweren dat ze niet van patat houden. Die maar eens in de drie jaar een snackbar binnenstappen. Ik kan daar met m’n pet niet bij. Liefst eet ik wekelijks zo niet dagelijks zo’n vieze vette hap zonder voedingsstoffen. Niet dat ik het doe, nee…

Omdat het vechten tegen de bierkaai wordt zolang ik net zo vaak de snackbar inloop als de sportschool, moet ik me wel bedwingen.

Ondertussen ren ik dus de rondjes op het hockeyveld met iets meer pit dan eigenlijk nog nodig is gezien de teamprestaties en ben ik vaker te vinden in de sportschool.

Ik train me helemaal kapot tijdens de uurtjes in de sportschool; ik squat me een ongeluk, trap me de longen uit mijn lijf en heb dagen spierpijn na wat halters in de lucht te hebben gehouden. Dat allemaal terwijl zo’n afgetrainde leraar tegen je schreeuwt dat ‘Kan niet’ niet bestaat en tegelijkertijd verkondigt dat hij zelf iedere dag twee stukken taart naar binnen schuift.

Vooruitgang wordt nog niet echt geboekt, maar door het trainen en het bewuster eten en leven, lukt het me langzamerhand wel mijn putten te omarmen. Eigenlijk is dat nog veel beter dan het te kunnen wegtrainen van alles wat je niet aanstaat.

Dus: Als ik deze zomer in bikini nog steeds voldoe aan het schrikbeeld van vorig jaar, dan sla ik wel een pareo om en eet ik lachend een paar porties poffertjes.

2 COMMENTS

  1. Youth is freaking wasted on the young. Vanaf nu elke dag in de spiegel kijken en benoemen wat je prachtig vindt aan jezelf, want over tien jaar is ook dat weg. ;-p

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here