Zondag ging de wintertijd in. En hoe. Toen ik zondagochtend wakker werd en met m’n linkerhand mijn telefoon wilde pakken om te windowshoppen op Instagram, bevroor m’n hand halverwege. Met vingers te koud om te typen op dat touchscreen, staarde ik in plaats van nutteloos op m’n schermpje maar voor me uit. Warm, onder de dekens, wilde ik voor geen goud het bed uit. Helaas voor mij ging het alarm in de slaapkamer naast me af: “Maaahaaaaam!” Waar ze normaal gesproken liever nog geen minuut in d’r eigen bed ligt, zou ze nu met geen mogelijkheid d’r warme nest verlaten. En ik ook niet. Althans, dat wilde ik niet.

Natuurlijk was ik niet immuun voor dat schelle stemmetje en de porren van links die me naar de rand van het bed duwden, dus ik viel uit bed en stond op. Het beenhaar, dat ik weer zorgvuldig aan het groeien ben, schoot in stekels overeind en kippenvel verspreidde zich vandaar verder naar boven, tot achter m’n oren. Ik weet overigens niet of het kan, maar het lijkt ook alsof harde tepels een nieuwe definitie heeft gekregen sinds ik borstvoeding heb gegeven – vijf jaar geleden. Kanonnen:
scherp als messen prikten ze door m’n pyjamashirtje, terwijl ik met blauwe tenen richting de hoogslaper strompelde.

Daar vind ik een enthousiaste worm, opgerold in d’r deken, met haar grote kijkers op mij gericht terwijl ze vraagt hoe laat we in godsnaam nou naar opa en oma gaan, want daar slaapt ze vanavond. Studiedag morgen, dus een extra lange herfstvakantie. Ik antwoord dat we eerst gaan ontbijten in de stad en nog naar de bioscoop gaan, “Weet je nog?” Ik kan op weinig enthousiasme rekenen deze laatste zondag van de vakantie. Gisternacht is ze teruggekomen van een welverdiende week op Ibiza. Als rasecht verwend kreng was ze daar op vakantie met papa. De hele week kreeg ik filmpjes van hoe ze aan het zwemmen was en in haar zwembroekje huppelde rond het huurhuis en foto’s van haar in een restaurant met patat en patat en patat én van de ring die ze had gekocht op de hippiemarkt. Dan is dit weer inderdaad wel even omschakelen.

Om de laatste vakantiedag met mij nog wat jeu te geven, gaan we dus uit-ontbijten en naar de film. Tijdens het ontbijt schreeuwt ze om popcorn. En, tijdens de film wil ze M&M’s. Die bewaart ze voor bij opa en oma en dus graait ze nog voor de lichten uitgaan in mijn bak popcorn, terwijl ze iedere paar minuten zeurt: “Hoe lang nog, mama?” Ik zucht, antwoord met een onbevredigend: “Straks” en laat haar mijn bak popcorn leegeten terwijl ik lusteloos naar het beeld staar en me bedenk dat ik misschien wel echt het meest verwende krengetje ooit op aarde heb gezet. Ik neem me voor daar korte metten mee te maken. Zelfvoldaan van dit idee, schud ik de stress van dit o zo zware moederschap van me af, relax in mijn stoel en open achteloos op verzoek van dat monstertje de familiezak blauwe M&M’s, waar ze meteen gretig haar hand in steekt. De film begint, mijn popcorn is al op.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here