‘Maximaal vijfhonderd woorden alsjeblieft de volgende keer, de lezer is snel afgeleid.’ Feedback vanuit de redactie op mijn vorige stuk. Met ‘de lezer is snel afgeleid’, wordt stiekem bedoeld dat de lezer wel iets beters te doen heeft dan in smeuïge details aan te horen hoe ik een paar rolletjes dolmades voor een hoop stront aan zie. Ik vrees dat de redactie een punt heeft.

Als schrijver in spe kan ik nog veel leren. I know. Al was ik liever gelijk bestsellerauteur en straalde de cover van mijn boek me tegemoet vanuit alle boekhandels in en om de Randstad – en op Bol.com, ik ontkom er niet aan dat ik pas op de weg daar naartoe ben en nog lang niet op m’n hoogtepunt. Ik hoor jullie zuchten van opluchting, dat ik die zelfkennis heb. Scheelt weer, niet?

Of ik überhaupt wel schrijver wil worden, geen idee. Als millennial der millennials heb ik zo’n beetje iedere week een ander idee over wat ik met mijn leven wil. Vast herkenbaar voor mijn lotgenoten. Bij alles wat ik langs zie komen, denk ik: “MUAH JA! Dat wil ik ook.” Lekker vloggen en bloggen en never ever meer kleding te hoeven kopen, omdat je alles krijgt in ruil voor een hashtag. Of een kleine patisserie beginnen in een schattig Frans dorpje, wat dan heel lastig is door de chauvinistische Fransozen die niets bij me willen kopen, maar dat uiteindelijk toch een succes wordt (klein beetje geïnspireerd op de film Chocolat). Of de politiek in, lekker debatteren de hele dag en dan écht een verschil maken in onze maatschappij. Of gewoon huismoederen en met de thee op tafel, koekjes al op voordat de kinderen thuiskomen. Je ziet, het zijn ideeën die erg dicht bij elkaar liggen…

Niet alleen op zakelijk vlak heb ik veel en tegenstrijdige plannen, ook privé put ik mezelf goed uit. Zo heb ik mezelf ten doel gesteld iedere drie jaar een vreemde taal compleet eigen te maken, beginnend met Spaans om vervolgens op m’n 39e in vloeiend Zweeds te kunnen speechen als dank voor de inmiddels zoveelste prijs op mijn werk of oeuvre,… of bonbon. Daarnaast wil ik een studie wiskunde doen en op de basisschool van de dochter alle extracurriculaire activiteiten en werkzaamheden kunnen oppakken. Zo ben ik begonnen met het overnemen van het penningmeesterschap voor haar school. De school is nu twee weken aan de gang en ik heb al spijt als haren op mijn hoofd.

Dan wil ik ook nog hockeyen en naar de sportschool en op zangles én ben ik daarnaast de aangewezen persoon om voor drie thuis op te ruimen. Hoe ik het voor elkaar krijg nog ideeën te bedenken, weet ik niet – maar ik vind mezelf behoorlijk irritant.

Eens in de drie weken schrijf ik dan iets van me af. Soms kost het me duizend woorden, maar dat gaat me vandaag gelukkig niet gebeuren. Nog eenentwintig te gaan voordat ik de grens overschrijd. Perfectionist als ik ben, gaat dat me niet gebeuren. Geen woord teveel!

 

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here