Soms word ik een beetje bang van mezelf. Dan spring ik op een vrije dag om zes uur ’s ochtends mijn bed uit om me op het kleed in de woonkamer in de gekste houdingen te manoeuvreren met behulp van een energieke YouTube-yogi, gooi ik daarna havermout, eieren en melk in de blender voor een gezond pannenkoekenontbijt, neem ik tijdens het bakken een ijskoude douche van dertig seconden en stofzuig ik mijn geliefde huisgenoten wakker om vervolgens met z’n drieën te kunnen ontbijten. Oh, happy fitgirlvibes.

Gelukkig voor mij, snooze ik me de ochtend erna een ongeluk. Om de paar minuten hit ik grinnikend de sluimerknop tot het half acht geweest is en ik nog precies vijfendertig minuten heb om mijzelf en die kleine aangekleed, gevoed en richting school te krijgen. Het gegrinnik maakt plaats voor serieuze stress. Het pannenkoekenontbijt wordt een bakje Griekse yoghurt met noten, plus een overload aan honing in het geval van Lou, en ik maak me op terwijl ik m’n sokken aantrek. Precies drieëndertig van die vijfendertig minuten ben ik bezig Lou op te jutten, omdat zij geen benul heeft van tijd en dus overal net zo lang over wil doen als wanneer ik wel à la supermom anderhalf uur inplan voor een ontbijtsessie. Logisch natuurlijk, maar die ochtenden bestaat logica niet, dan bestaat mijn superpower uit het alles tegelijkertijd doen, nét te laat vertrekken en dan toch op tijd op school aankomen. En ik tart het lot op die ochtenden vaak, heel vaak. Ik vrees dat ik Lou op zulke ochtenden meer dan eens haar tanden heb laten poetsen met yoghurt in plaats van tandpasta. Alles om het to-dolijstje af te vinken voor we de deur uit moeten.

Soms voelt het alsof het allemaal heel smooth gaat en heb ik binnen een half uur gedoucht, aangekleed en ontbeten. Dan loop ik naar de gang om m’n schoenen en jas te pakken en merk ik op dat Lou precies een halve hap yoghurt heeft gegeten, in pyjama. Met nog vijf minuten op de klok gris ik wat kleren uit haar kast, strip ik haar tot op d’r hemd en lepel ik de laatste happen van haar ontbijt met een tandenborstel naar binnen. Ik kam d’r haar terwijl zij haar schoenen aandoet, uitdoet, wisselt, laarzen aantrekt, uittrekt, sokken uittrekt, maillot aantrekt, rok vergeet, schoenen aantrekt, jas aantrekt, schreeuwt dat ik niet zo hard moet kammen en huilt als ik op boze toon zeg dat ze stil moet zitten (oh, memories).

Acht minuten later trekken we de voordeur achter ons dicht, ik alweer bezweet en Lou rood van de inspanning en het huilen. Ik zet ‘r achterop, ga zitten op een nat zadel, race naar school en lever haar net voor de bel af op school. Tas hangen we op, jas doen we uit en terwijl Lou d’r water en wortels in de bak gooit voor het tussendoortje en ik aan m’n natte broek voel, schiet ik in de lach. Daar loopt ze dan, in haar dikke trui met eronder alleen een afgedragen maillot die enigszins doorschijnt. Gelukkig zit ze het overgrote deel van de dag, denk ik maar. Juf vindt er overigens niets vreemds aan. Blijkbaar is ze niet de enige die af en toe maar half aangekleed de klas in komt.

Meer Columns van Suzanne, check hier Twist.

 

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here